บทที่ 178 คนที่สาม ตาแกแล้ว

บทที่ 178 คนที่สาม ตาแกแล้ว

"ตนที่ตายเป็นแก!"

ครั้งนี้ ไม่ใช่โอ้ลาฟูส่งเสียงอีก

แต่เป็นมือผีที่มีดวงตาทั้งสองข้างที่แดงก่ำ แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม

เรือนร่างของเขาเคล้าด้วยความอาฆาตอย่างสุดขีด

เรือนร่างสั่นเทาทันที แล้วสาวเท้าออกมาหนึ่งก้าว พร้อมกับก้าวผ่านระยะทางสิบกว่าเมตร พลางปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉินจิ้น

"มือผี!"

มือผีตะโกนด้วยเสียงเข้ม จากนั้นก็พุ่งไปยังเฉินจิ้น แล้วตบออกมาหนึ่งฝ่ามือ

เขามีฉายามือผี เทียนฝู้เสินทง ก็คือมือผี

หนึ่งฝ่ามือที่เขวี้ยงออกมา ฟ้าดินเหมือนเปลี่ยนสีไปทันที

ทั้งอากาศเคล้าด้วยความอึมขรึม

ยอดศีรษะของเฉินจิ้น ทันใดนั้นก็ปรากฏฝ่ามือที่กลายเป็นซี่ดำ ด้านบนเหมือนมีผีนับหมื่นกำลังทะเยอทะยาน เพื่อที่จะกลืนกินสิ่งมีชีวิตทุกอย่าง

มันนำพาความน่าเกรงขามของนรก แล้วกำลังเขวี้ยงมาตรงเฉินจิ้น

เฉินจิ้นเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตากลับเคล้าด้วยความคาดคิดไม่ถึง

นี่เป็นแดนเสินระดับกลาง กลับมีความสามารถเล็กน้อย

มือผีนี่ คล้ายความรู้สึกเหมือนกรงเล็บมังกรของเขา

ทว่าเฉินจิ้นสามารถสัมผัสได้สัมผัสได้ว่ามือผีนี้ มีเพียงพลังแห่งการจู่โจมเท่านั้น กลับไม่เหมือนกรงเล็บมังกรของเฉินจิ้น ที่มีไหวพริบและปรับเปลี่ยนได้หลายรูปแบบสามารถจู่โจม และสามารถป้องกัน ยิ่งสามารถทำให้คนลำบาก สามารถเปลี่ยนความคิดและตามความต้องการของเฉินจิ้น

"กรงเล็บมังกร!"

เฉินจิ้นกระตุกยิ้มอย่างเย็นชาขึ้น

จากนั้น การเผชิญกับมือผีนี้ ต้องใช้แรงจับ

ทันใดนั้น กลางอากาศก็ปรากฏฝ่ามือมหึมา แล้วกำลังจะจับกรงเล็บบผีมาอย่างแรง

"เป็นไปได้ยังไง?"

เวลานี้ มือผีตื่นตกใจอย่างมาก

เทียนฝู้เสินทงของเขา "มือผี" กลับถูกกรงเล็บมังกรของเฉินจิ้นจับไว้

"ทำลาย!"

จากนั้นก็มีเสียงพึมพำด้วยเสียงเย็นชาของเฉินจิ้นดังอีกครั้ง

มือผีที่เคล้าด้วยชี่ปีศาจอันน่ากลัว จู่ๆก็จางหายไปทันที

พอถูกกรงเล็บมังกรของเฉินจิ้น แล้วถูกจับไว้ตัวเป็นๆ จนกลับเป็นพลังจิตที่นับไม่ถ้วน จากนั้นก็กระจายไปทั่วอากาศ

ทันใดที่มือผีถูกล้างผลาญ คนที่เป็นมือผีที่มีแดนเสินระดับกลาง สีหน้าซีดเซียวทันที

จากนั้น เรือนร่างสั่นเทา แล้วเลือดสดจึงพุ่งออกมาจากปากของเขา

"คนที่สอง ตาย!"

เฉินจิ้นพึมพำด้วยเสียงเย็นชาอีกครั้ง

แล้วสาวเท้าหนึ่งก้าวไปยังมือผี และขณะเดียวกัน มือซ้ายของเขาก็ปรากฏรอยฝ่ามือ พลางพุ่งทะยานไปยังหน้าอกของมือผี

เฉินจิ้นตบออกไปด้วยหนึ่งฝ่ามือ พลังหวนต้วนที่ทรงพลานุภาพ อยู่บนฝ่ามือนี้ และกำลังวนเวียนไม่หยุด

มือผีแม้จะถูกกลืนกิน และได้รับบาดเจ็บที่แสนสาหัส

ทว่ากลับไม่ได้มีพลังแห่งการต่อสู้กันแม้แต่เพียงน้อย

เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าเกรงขามของเฉินจิ้นอย่างชัดเจน

เขาไม่ได้สงสัยเลยสักนิด หากเฉินจิ้นตบฝ่ามือนี้ออกมา จุดจบของเขามีเพียงอย่างเดียว

นั่นก็คือลงขุมนรกไปพร้อมกับจาตู้

"โอ้ลาฟู ช่วยฉัน!"

มือผีจึงตะโกนร้องทุกข์ออกมา พลังจิตภายในร่างกายแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง แทบจะระบายออกมาใส่เฉินจิ้นอย่างไม่คิดชีวิต

และในขณะเดียวกัน ทักษะทางร่างกายอของเขามีความเร็วที่ลดลงมาก แล้วจะอยู่ห่างจากเฉินจิ้นไว้

ตอนที่มือผีลงมือกับเฉินจิ้น โอ้ลาฟูก็ได้เตรียมไว้แต่เนิ่นๆแล้ว

ในอีกด้าน ก็จะลงไม้ลงมือกับเฉินจิ้น

ตอนนี้เห็นสถานการณ์ที่อันตรายของมือผี โอ้ลาฟูจึงมีใจที่อยากจะช่วยเหลือ

ทว่า ตอนนี้ทั้งสองว่องไวเกินไป ถ้าไปช่วยมือผีโดยตรง สู้จู่โจมเฉินจิ้นจะดีกว่า บีบบังคับให้เฉินจิ้นเลิกจู่โจมมือผี คงจะได้ผลมากกว่า

โอ้ลาฟูกำลังคิดคำนวณในใจ แล้วพึมพำด้วยเสียงอันบ้าระห่ำ "หนุ่มน้อย รับท่วงท่าของฉันไว้"

พูดจบ โอ้ลาฟูพุ่งไปยังเฉินจิ้น แล้วเขวี้ยงหมัดออกหนึ่งหมัด

หมัดๆนี้เขวี้ยงออกไป กำปั้นพุ่งสูงขึ้น เพียงชั่วพริบตา ก็กลายเป็นรอยหมัดที่ยาวหลายฟุต

โอ้ลาฟูออกหมัดนี้ เคล้าด้วยความน่ากลัวอันน่าเกรงขาม เพียงแค่ลมที่เกิดโดยหมัด ทำให้ต้นไม้รอบๆต่างก็แตกกระจาย

บนกำปั้นเป็นจุดรวบรวมพลังอันแข็งแกร่งของเขา

แล้วก็ชกไปยังเฉินจิ้นอย่างแรง

มือผีรู้สึกได้ถึงหมัดๆนี้ของโอ้ลาฟู ภายในใจจึงถอนหายใจสักที

หมัดนี้ต่อให้เป็นเขา ก็ยังรู้สึกตื่นตกใจ

โอ้ลาฟู สมกับเป็นยอดฝีมือแดนเสินชั้นสามดั่งที่คาดไว้จริงๆ ต่อให้เขาเป็นแดนเสินชั้นกลาง ต่อให้สามารถเป็นเขตแดนหนึ่งในแดนเสิน บางครั้ง นั่นก็ยากที่จะก้าวผ่านช่องว่าง

หากเป็นปกติ โอ้ลาฟูแกร่งเกินไป มือผีแค่จะรู้สึกหวาดผวาเขามากขึ้นในที่ลับ

ทว่าตอนนี้เวลานี้ โอ้ลาฟูยิ่งแข็งแกร่ง โอกาสที่เขาจะมีชีวิตรอดก็ยิ่งใหญ่

พวกเขาไม่มีใครคาดคิดถึง เฉินจิ้นกลับแข็งแกร่งเกินที่คาดคิดไว้