บทที่ 190 ความลับที่น่าตกใจ

บทที่ 190 ความลับที่น่าตกใจ

ทันทีที่เชียวเสวี่ยนพูดสิ่งนี้ ซาควนก็หยุดเดิน

มองไปที่เชียวเสวี่ยนอย่างไม่น่าเชื่อ

ดวงตาของเฉินจิ้นก็เปล่งประกายด้วยแสงแวววาว

จริงอย่างที่คิดด้วย

ก่อนหน้านี้ เมื่อเขาเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ครั้งแรก เฉินจิ้นรู้สึกว่าเชียวเสวี่ยนอาจมีพรหมลิขิตกับสถานที่แห่งนี้มาก่อน

ตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

"เมื่อคุณถูกลิขิตแล้ว คุณก็ไปเถอะ"

เฉินจินกล่าวทันที

เชียวเสวี่ยนลังเลและดูเหมือนกลัวเล็กน้อย มองไปที่เฉินจิ้น ในที่สุดก็มองไปที่ซาควนปู่ของเธออีกครั้ง

ซาควนยังคงไม่ตอบสนองเล็กน้อยในเวลานี้ ความตกใจในดวงตาของเขาก็ไม่สามารถซ่อนมันได้

เหตุผลที่เขาพาเชียวเสวี่ยนเข้ามา เป็นเพราะเชียวเสวี่ยนอยู่กับพวกเขาจะปลอดภัยกว่า

หากทิ้งเชียวเสวี่ยนไว้ข้างนอก ก็มีแนวโน้มที่จะถูกควบคุมโดยกองกำลังอื่นๆที่เข้ามาทีหลัง บังคับเธอบอกข่าวเกี่ยวกับโบราณสถาน หรืออาจใช้เธอในการขู่เขา

แต่ซาควน ไม่เคยคิดว่าเชียวเสวี่ยนมีความสัมพันธ์กับวิมานเทพหิมะ

ในความตกใจ แสงแห่งความสุขฉายผ่านใบหน้าของซาควน

อย่างไรก็ตาม ยังมีความกังวลบนใบหน้าของเขา

เห็นได้ชัดว่า เขากังวลเชียวเสวี่ยนไปคนเดียว

“ ผมก็จะไปดูด้วย”

เฉินจิ้นเห็นว่าซาควนหมายถึงอะไรและพูดทันที

ซาควนกัดฟันและพยักหน้า "งั้นก็ฝากเสี่ยวโหย่วด้วยล่ะ"

หลังจากพูดจบ เขามองไปที่เชียวเสวี่ยนอีกครั้งและพูดว่า "เชียวเสวี่ยน ตามคุณเฉินไป ทุกอย่างฟังคำสั่งของเชียวเสวี่ยน!"

เชียวเสวี่ยนกะพริบตากลมโตแวววาวของเธอ จากนั้นพยักหน้าอย่างแรง

เฉินจิ้นไม่ได้สนใจ จากนั้น เขาก็พาเชียวเสวี่ยนไปที่ห้องโถงใหญ่

ในขณะเดียวกัน เฉินจิ้นก็เพิ่มความรู้สึกระแวดระวังในใจ

สถานที่นี้ มีแนวโน้มที่จะมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกเซียน ดังนั้น จึงต้องระวัง

“ คุณเฉิน คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ เป็นเซียนหรือเปล่า?นี่คือที่ที่เซียนอาศัยอยู่หรือเปล่า?”

เชียวเสวี่ยนเดินตามเฉินจิ้น ไปข้างหน้าทันใดนั้นก็ถามขึ้นดังๆ

แม้ว่าที่นี่จะไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็ดูเหมือนดินแดนแห่งน้ำแข็งและหิมะของเซียน แม้ว่ามันจะเสียแล้วเล็กน้อย แต่เชียวเสวี่ยนก็ยังรู้สึกสนใจจนแทบไม่สามารถขยับดวงตาไปที่อื่นได้

“ เซียน?”

เฉินจิ้นผงะไปชั่วขณะ แต่เขาไม่คาดคิดว่าเชียวเสวี่ยนจะเรียกเช่นนี้

หลังจากคิดเรื่องนี้ เฉินจิ้นก็พยักหน้า "ถือว่าใช่"

ผู้ฝึกเซียน หลังจากเริ่มต้นบนเส้นทางการฝึกเซียนแล้ว ก็ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแล้ว

แม้ว่าเฉินจิ้นจะไม่รู้จักเจ้าของของสถานที่แห่งนี้ว่าเขาอยู่แดนไหน แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องเป็นอันดับแข็งแกร่งแดนเสินไห่ สูงกว่าฐานการฝึกฝนในปัจจุบันของเขา สิ่งนี้เรียกอีกอย่างว่าบนโลกนี้ก็คือ ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะเรียกที่นี่ว่าดินแดนมหัศจรรย์ บอกว่าดินแดนเซียนก็ไม่เกินไป

อย่างไรก็ตาม เป็นเพราะเหตุนี้ ในใจของเฉินจิ้นจึงระวังมากยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาอยู่แดนเสินชั้นสุดเท่านั้น หากมีแดนเสินไห่ปรากฏขึ้นจริงๆ ถึงเฉินจิ้นจะไม่กลัว แต่สุดท้ายแล้วมันจะลำบากมาก

"ว้าว ... เรามาถึงสถานที่ที่เซียนอาศัยอยู่ ... "

หลังจากได้ยินคำยืนยันของเฉินจิ้น เชียวเสวี่ยนก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

ในขณะนี้ เฉินจิ้นก็พาเธอไปถึงหน้าห้องโถงใหญ่

“ ห้องเทพหิมะ?”

ตรงกลางห้องโถงใหญ่ บนประตูมีอักขระขนาดใหญ่สามตัวสลักไว้ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นตัวอักษรในแดนเซียน

“ เจียงโจวเฉินจิ้นมาเยี่ยม มีใครอยู่ในห้องเทพหิมะหรือไม่?”

หลังจากมาถึงที่นี่ เฉินจิ้นไม่ได้ผลักประตูห้องเทพหิมะออกทันที

แต่เขากลับตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เสียงนั้นเหมือนฟ้าร้อง กลายเป็นคลื่นเสียงและส่งตรงไปยังห้องเทพหิมะ

สำหรับเทพปีศาจอย่างเฉินจิ้น เมื่อเผชิญหน้ากับคนของแดนเซียน เฉินจิ้นไม่ได้ตั้งใจที่จะเปิดเผยตัวตนของเขา ก่อนที่เขาจะฟื้นคืนความแข็งแกร่ง

อย่างไรก็ตาม หลังจากเสียงของเฉินจิ้นลดลง ไม่มีการตอบสนองใดๆในห้องเทพหิมะ

"คุณเฉิน ที่นี่ ... มีเซียนอยู่ไหม?"

เชียวเสวี่ยนเม้มริมฝีปากสีแดงเล็กๆของเธอ มองไปที่ห้องเทพหิมะ จากนั้นไปที่เฉินจิ้น

ในสายตา มีทั้งความคาดหวังและความกลัวเล็กน้อย

เฉินจิ้นหรี่ตาเล็กน้อยและส่ายหัว "น่าจะไม่มีใครอยู่ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ไม่มีคนที่มีชีวิตอยู่แล้ว"

“ คุณเดินตามผม อย่าไปที่อื่น”

หลังจากสิ้นเสียง เฉินจิ้นก็ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

เมื่อก้าวของเฉินจิ้นลดลง ประตูของห้องเทพหิมะ ก็สั่นเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ

ทันใดนั้น ความคิดทางจิตเสินของเฉินจิ้นก็แพร่กระจายออกไป จนเต็มไปทั่วทั้งห้องเทพหิมะ

"เอ๋?"

หลังจากที่จิตเสินกวาดสายตาไปทั่วห้องเทพหิมะ แววตาของเฉินจิ้นก็มีแววประหลาดใจ

จากนั้น พาเชียวเสวี่ยน หายไปที่ประตูทันที

ในชั่วพริบตาต่อมา เฉินจิ้นและเชียวเสวี่ยนปรากฏตัวในห้องโถงด้านใน ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในห้องเทพหิมะ