บทที่ 192 จุดชี้

บทที่ 192 จุดชี้

เอ๊?

สายตาของหนูอ้วน ทันใดนั้นก็ถูกแหวนวงนั้นดึงดูดความสนใจ

นาทีต่อมา หนูอ้วนก็ได้หายตัวไปจากที่เดิม มาโผล่ที่ข้างแหวน

หลังจากที่หยิบแหวนขึ้นมา นัยน์ตาฉายความสงสัยออกมา

กลิ่นอายที่คุ้นเคย

เป็นใครกัน?

ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยขนาดนี้นะ?

แต่ว่า วินาทีต่อมา ใบหน้าของหนูอ้วน ได้เผยความดีใจออกมา

บนนั้น เขาได้กลิ่นของผู้หญิง

แหวนวงนี้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นของผู้หญิง

หรือว่า จะเป็นหญิงงามอีกคน

หนูอ้วนคิดอย่างมีความสุข

……

……

ภายนอก หลังจากที่เฉินจิ้นเก็บเอาแหวนเก็บของ ก็ได้ไปจากตำหนักของเทพหิมะที่อยู่ลึกสุด

ทั่วทั้งตำหนักเทพหิมะ นอกจากตำหนักด้านในแล้ว ยังมีตำหนักอื่นๆอีกหลายตำหนัก

แต่ว่า ก่อนหน้านี้นานแล้ว หลังจากที่เฉินจิ้นใช้จิตเสินสแกนไปทั่วทั้งตำหนัก ก็ได้ค้นหาอย่างละเอียดแล้วรอบหนึ่ง

ด้านใน ของที่เฉินจิ้นต้องการมีไม่มากนัก

ทั่วทั้งตำหนักเทพหิมะ มีเพียงแค่บ่อน้ำทิพย์บ่อนั้น ที่มีประโยชน์กับเฉินจิ้นมากที่สุด

แต่ว่า ตอนนี้เฉินจิ้นไม่รีบร้อนที่จะดูดซับน้ำทิพย์เพื่อฝึกฝน

หลังจากที่ไปจากตำหนักเทพหิมะแล้ว ทันใดนั้น เฉินจิ้นก็ได้ปรากฏตัวในอีกตำหนักหนึ่ง

อีกทางตำหนักหนึ่ง เทียบกับตำหนักเทพหิมะแล้ว เล็กกว่ามาก

ในนั้น ยังมีอาวุธวางอยู่เล็กน้อย แต่ว่า ที่ชำรุดแล้วก็มีไม่น้อย

แต่ว่ายังมีอยู่สองอย่างที่สมบูรณ์แบบ อันหนึ่งเหมือนกับว่าเป็นกระบี่ที่ทำมาจากคริสตัล เปล่งแสงออกมา ยังมีอีกอันหนึ่ง แส้ที่เหมือนกับกิ่งหลิว

ล้วนแล้วแต่เป็นอาวุธในการโจมตี อีกทั้งยัง ในบรรดาอาวุธที่โจมตี ถือเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด แม้จะอยู่นอกเหนือขอบเขตของอาวุธโจมตีวิเศษ

แต่อาวุธโจมตีระยะไกล ยังเป็นระยะไกลไม่มากนัก

ถ้าจะคำนวณแล้ว กลายเป็นอาวุธวิเศษที่แม่นยำ อาจจะแม่นยำมาก

แต่ไม่ได้อยู่ในสายตาของเฉินจิ้น

แต่ก็ยังยื่นมือออกไปจับ อาวุธโจมตีที่สมบูรณ์ทั้งสองอันนี้ เก็บไว้ในกระเป๋า

ถึงอย่างไร แม้ว่าเขาจะไม่ใช้ เขาให้ลูกน้องคนอื่นได้ ก็ยังมีประโยชน์

หลังจากที่เก็บอาวุธวิเศษแม่นยำทั้งสองแล้ว เฉินจิ้นได้ตรวจดูตำหนักที่อยู่ด้านขวานี้อย่างละเอียดอีกครั้ง

แต่ก็ไม่พบอะไร

ทางด้านนี้ นอกจากจะเป็นตำหนักจัดเก็บเหล่าอาวุธแล้ว ยังมีห้องฝึกฝน ประเภทหินทิพย์ขับเคลื่อน นอกจากนี้แล้ว ก็คือตำหนักนอน

ดูเหมือนว่า ที่นี่ น่าจะเคยเป็นสถานที่ฝึกฝนสำหรับเหล่าศิษย์วิมานเทพหิมะ และใช้เป็นที่พักผ่อน

หลังจากที่ดูทางด้านนี้เสร็จแล้ว เฉินจิ้นได้หายตัวไปไกลแล้ว

เหมือนกับสายฟ้ายังไงอย่างนั้น ไปโผล่อีกครั้งที่ ตำหนักนั้นที่ซาควนอยู่

ที่อยู่ตรงข้ามตำหนักตะวันตกที่เฉินจิ้นเพิ่งเข้าไปเมื่อครู่ ตำหนักนี้ มีชื่อว่าตำหนักทิศตะวันออก

การตกแต่งส่วนใหญ่ ไม่แตกต่างไปจากตำหนักตะวันออก

เพียงแต่ว่าทางด้านนี้ ไม่มีคลังอาวุธ แต่กลับมีห้องหนึ่งที่จัดเก็บหนังสือ เวลานี้ ซาควนก็ได้อยู่ในห้องนี้

จ้องมองหนังสืออย่างตั้งใจ

จิตเสินของเฉินจิ้นสแกนไป ในมือของซาควน หยิบหนังสือ《วิชากระบี่โพ่เม่》

เวลานี้ คิ้วของซาควน ขมวดเข้ามา

ที่เขาฝึกฝนไม่ใช่วิชากระบี่

หัตถ์ของพระเจ้าซาควน ที่เขาฝึกคือวิชาฝ่ามือ

แม้ว่าจะไม่ได้ฝึกวิชากระบี่ แต่ลองดูก็ไม่เสียหาย เขาเรียนรู้บางอย่างจากมัน

หลังจากที่เห็นเฉินจิ้นปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ซานควนตกใจ

เฉินจิ้นเข้ามาได้ยังไง คิดไม่ถึงว่าเขาไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อย

นี่ก็หมายความว่า ถ้าหากว่าเฉินจิ้นคิดจะเอาชีวิตเขาละก็ ต้องการโจมตีเขา

เขาไม่ได้สังเกตเห็นมันด้วยซ้ำ

“วิชากระบี่โพ่เม่ สามารถเอามาศึกษาได้ เล่มนี้ คัมภีร์หมัดตงหวง น่าจะมีประโยชน์สำหรับคุณอย่างมาก”

หลังจากที่เฉินจิ้นเข้ามา ใช้จิตเสินสแกน ก็ได้พบกับ《คัมภีร์หมัดตงหวง》เล่มหนึ่ง เห็นซานควนใคร่ครวญ เฉินจิ้นยื่นมือออกมาขยับ คัมภีร์หมัดตงหวง ก็ได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าของซาควน

ซาควนอึ้ง

“ฉัน...ฉันไม่รู้จักอักษรเหล่านี้.....”

ซาควนเก้ๆกังๆเล็กน้อย

ขณะเดียวกัน นอกจากนี้ยังตกใจที่เฉินจิ้นรู้จักอักษรทั้งสี่ตัวบนนั้น ยังตกใจอีกก็คือ เผชิญหน้ากับชีกงตำราโบราณ คิดไม่ถึงว่าเฉินจิ้นจะใจกว้าง