บทที่ 197 โลภ

บทที่ 197 โลภ

เกิดอะไรขึ้น？

เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์และเจ้านายสำนักเฮยอ้าน ทั้งสองคนตกใจพร้อมกัน

อิงจากพละกำลังของแดนเสินอันดับสูงสุดอย่างพวกเขา เพียงพริบตาเดียว ก็สามารถระเบิดจนถอยออกไปไกลกว่าสิบเมตร

แต่ว่า พวกเขาเพิ่งจะขยับตัว กลับว่ามีแรงดึงดูดที่ยิ่งใหญ่จนไม่อาจจะเทียบเทียมได้ ดึงดูดพวกเขากลับมา

ฝ่ามือทั้งสองข้างของเฉินจิ้น แบ่งแยกพวกเขา ราวกับว่าเป็นหลุมดำสองหลุมยังไงอย่างนั้น

ต้องการที่จะกลืนพวกเขา

“สมควรตาย กวางหมิงจะโดนเฮยอ้านกลืนเข้าไปได้อย่างไร？”

เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หน้าถอดสีอย่างมาก

ในเวลานี้ ทั้งตัวของเขา เปล่งแสงสว่างเจิดจ้า ต่อต้านแรงดึงดูดที่แผ่ซ่านมาจากบนฝ่ามือของเฉินจิ้น

แต่ว่า ไม่ว่าเขาจะต่อต้านยังไง ก็ไร้ประโยชน์

แสงสว่างที่เจิดจ้ารอบกายเขา ก็เริ่มถูกเฉินจิ้นดึงฉีกขาดกลับไปแล้ว ถูกเฉินจิ้นกลืนกลับเข้าไปในร่างกาย

พลังจิตที่สง่าผ่าเผยไปทั้งตัวของเขานั้น ก็ทะลักออกมาข้างนอกอย่างไม่หยุดหย่อน พุ่งไปรวมตัวกันที่เฉินจิ้น

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไม เมื่ออยู่ตรงหน้าเขา ฉันรู้สึกว่า เขาต่างหากถึงจะเป็นเฮยอ้านที่แท้จริง？”

เมื่อเปรียบเทียบกับเจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เจ้านายสำนักเฮยอ้านแล้ว หวาดผวาถึงขีดสุดเลย

เขาเป็นผู้ฝึกฝนพลังของเฮยอ้าน แต่ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินจิ้น เขารู้สึกเพียงว่า ตัวเอง เหมือนเด็กน้อยกุมารทองยังไงอย่างนั้น

เฮยอ้านที่อยู่รอบตัวเขา ก็ถูกเฉินจิ้นลุกล้ำ กลืน พลังจิตของเขา อยู่เหนือการควบคุมของเขาโดยสิ้นเชิง ทีละเล็กทีละน้อย ถูกดึงออกจากร่างกาย เข้าไปยังตัวของเฉินจิ้น

สุดท้ายแล้ว ไม่เพียงแค่พลังจิต เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์และเจ้านายสำนักเฮยอ้าน ทั้งสองรู้สึกว่าเลือดเนื้อของตัวเอง จนกระทั่งร่างกาย ก็ยากที่จะหลบหนีไปอีก ทีละเล็กทีละน้อย ไม่สามารถควบคุมได้ ถูกเฉินจิ้นดึงกลับไปแล้ว

“สมควรตาย สมควรตาย นายบีบบังคับฉัน！”

เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เผชิญกับสถานการณ์ที่แปลกประหลาดมากเช่นนี้ จะใจเย็นๆได้ยังไงกัน

หลังจากนั้น ในมือของเขา ทันใดนั้นก็ปรากฏคทาด้ามหนึ่งออกมาแล้ว

ในด้ามคทา ปรากฏแสงสว่างที่เจิดจ้า เปล่งประกายแวววาวอย่างไม่อาจเทียบเทียมได้

นี่เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเขา——คทาศักดิ์สิทธิ์

และเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาศักดิ์สิทธิ์

“นายตายซะเถอะ！”

ในเวลานี้ เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่ได้สนใจว่าคทาจะเสียหายหรือไม่ อาจจะทำให้พละกำลังที่แข็งแกร่งของเขาดิ่งลงได้ โยนไม้คทาออกไปทันที

หลังจากนั้น ก็จะระเบิดอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง

เมื่อเห็นคทานี้ นัยน์ตาของเฉินจิ้น ก็สาดแสงแวบขึ้นมาทันที

สิ่งของชิ้นนี้ น่าสนใจดีนะ

แสงสว่างที่เจิดจ้าในคทา เหมือนกับวายร้ายสีทองนั้นที่เฉินจิ้นได้มาจากตระกูลเจิ้งในเมืองซ่างจิงเมื่อครั้งก่อน ในนั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งศรัทธา

แต่ว่า คทาด้ามนี้ อยู่ในระดับที่สูงกว่า วายร้ายสีทองนั่น พลังแห่งความศรัทธาที่อยู่ในนั้น ก็บริสุทธิ์ยิ่งกว่า

เฉินจิ้นไม่รู้ว่า คทาด้ามนี้ เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งของพม่า ทุกวันจะมีผู้ศรัทธาจำนวนมาก เข้ามากราบไหว้บูชา

นี่ถึงจะสามารถทำให้ พลังแห่งความศรัทธาที่มีอยู่ในคทา บริสุทธิ์ถึงขั้นสูงสุด

แต่ว่า ถึงแม้เฉินจิ้นไม่รู้ แต่นี่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของเขา

“อยากจะระเบิดทิ้ง ช่างไร้สาระเหมือนกับการเพ้อฝันของคนปัญญาอ่อน！”

น้ำเสียงที่เยือกเย็นของเฉินจิ้น

“จัดการให้เรียบ！”

เมื่อพูดจบ ฝ่ามือของเฉินจิ้น ตะครุบจับทันที ท่ามกลางความว่างเปล่า ทันใดนั้นก็เกิดฝ่ามือที่เป็นภาพลวงตาขึ้นมา พร้อมนำคทา บีบเข้าไปยังฝ่ามือทันที

ไม่เพียงเท่านั้น พลังที่อยู่ในคทาที่ใกล้จะระเบิด ทันใดนั้นก็คุมขังมันกลับเข้าไปทันที

“สมควรตาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น？”

ในเวลานี้ เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็เกิดอาการหวาดผวาอีกครั้ง

แม้แต่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองที่เขาคิดจะระเบิด เพื่อที่จะไปฆ่าเฉินจิ้น กลับถูกตัดขาดด้วยพลังดึงดูดที่กลืนกินอย่างแปลกประหลาดนี้ของเฉินจิ้น กลับกลายว่าล้มเหลวแล้ว

เฉินจิ้น ทำไมถึงได้แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้

ในเวลานี้ เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็เกือบจะหมดหวังแล้ว

เมื่อเขาอยากจะร้องขอความช่วยเหลือจากปีศาจแดง นักเต๋าสามชีวิตพวกที่อยู่ด้านหลัง พลังดึงดูดกลืนกินที่อยู่ในฝ่ามือของเฉินจิ้น ก็หายไปทันที

“ฮู~”

ในเวลานี้ เจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และเจ้านายสำนักเฮยอ้าน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

ทั้งสองคน อยากจะระเบิดเพื่อถอยไปอีกครั้ง

ตื่นตระหนกอย่างไม่อาจเทียบเทียมได้

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ วางแผนในกระโจม อยากจะเอาตัวเฉินจิ้น ต้องการจับจองโอกาสที่จะเข้าไปก่อน สร้างรูปแบบการเปรียบเทียบที่ชัดเจน