บทที่ 248 นักปรุงยา

บทที่ 248 นักปรุงยา

ทันทีที่เฉินจิ้นพูดสิ่งนี้ ตลาดทั้งตลาดก็เงียบลงในทันที

แม้แต่บางคนที่เห็นอกเห็นใจเฉินจิ้น เมื่อมองไปที่เฉินจิ้นในเวลานี้ ก็เหมือนมองคนตาย

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะความแข็งแกร่งและเขาหาที่ตายเอง

เป็นแค่ชั้นสูงสุดของแดนฝึกลม ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งแดนเสินทง กล้าพูดเช่นนี้ คิดว่าตัวเองเป็นลูกหลานของกองกำลังใหญ่เหล่านั้นจริงๆเหรอ

จั่วหงเฟยผงะไปชั่วครู่ จากนั้นก็หัวเราะออกมาดังๆ

โกรธมากจนหัวเราะ!

"โอเค ดีมาก เดิมทีตั้งใจจะไว้ชีวิตคุณ แต่เนื่องจากคุณต้องการที่จะตาย ผมก็จะทำให้คุณสมหวัง!"

ท้ายที่สุด จั่วหงเฟยก็สะบัดฝ่ามือออกมา ฝ่ามือที่แปรสภาพจากพลังจิต ทันใดนั้นก็ปรากฏขึ้น บีบเข้าหาเฉินจิ้น โดยตั้งใจจะบีบเฉินจิ้นจนแตกสลายโดยตรง

"ขี้หมูขี้หมา!"

เฉินจิ้นส่งเสียงเย็นชาและขว้างกำปั้นออกไป

ขณะที่หมัดของเฉินจิ้นกระแทกออกไป เรกิรอบๆก็เริ่มมาบรรจบกันอย่างเมามัน

จากนั้น กลายเป็นพลังงานนับไม่ถ้วนก็กระแทกเข้าด้วยกันกับฝ่ามือของจั่วหงเฟย

ฝ่ามือของจั่วหงเฟยแตกกลางอากาศ

และเฉินจิ้นก็บินออกไปโดยตรง สีหน้าของเขาซีดไปชั่วขณะ!

แน่นอนว่า นี่คือสิ่งที่เฉินจิ้นแกล้งทำเท่านั้น

เดิมที เฉินจิ้นวางแผนที่จะฆ่าสองคนนี้โดยตรง

แต่ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงลมหายใจที่มาจากหลงเฉียนด้วยความเร็วที่รวดเร็วมากและเขาก็เปลี่ยนใจ

แกล้งทำเป็นรับฝ่ามือของจั่วหงเฟยไว้ แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!

"ซ่า ~"

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทุกคนในตลาดก็หายใจลึกๆเข้าไป

โอ้พระเจ้า.

ผมเห็นอะไร?

นักฝึกที่อยู่ในชั้นสูงสุดของแดนฝึกลม กลับสามารถรับการโจมตีของผู้แข็งแกร่งแดนเสินทงชั้น

กลาง!

หากเฉินจิ้นถูกแทนที่ด้วยทายาทอัจฉริยะของกองกำลังใหญ่เหล่านั้น พวกเขาก็คงไม่แปลกใจนัก แต่เฉินจิ้นเป็นเพียงผู้ฝึกเดี่ยวเท่านั้นนะสิ

รู้ไหมว่า ผู้ฝึกเดี่ยวขาดทรัพยากรและขาดวิชา หลายอย่างถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกันนอกจากอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้น มีนักฝึกเพียงไม่กี่คนที่สามารถฝึกฝนจนถึงระดับสูง

ยิ่งไปกว่านั้น หากอัจฉริยะระดับสูงปรากฏตัวขึ้นในผู้ฝึกเดี่ยว ไม่ช้ามันจะถูกค้นพบโดยกองกำลังใหญ่อื่นๆ และจากนั้นก็ถูกรับเข้าสู่สำนัก

ดังนั้น ในความหมายที่แท้จริง ผู้ฝึกเดี่ยวที่เก่งกาจนั้น มีน้อยมาก!

เป็นไปได้ไหมที่เฉินจิ้นจะเป็นอัจฉริยะผู้ฝึกเดี่ยวที่ยังไม่ได้เข้าร่วมสำนัก?

ไม่ใช่แค่คนอื่นๆเท่านั้นที่คิดเช่นนั้น แต่จั่วหงเฟยและเฉินถงหลิ่ง เมื่อเห็นเฉินจิ้นได้รับมือกับการโจมตีนี้ ล้วนเกิดความคิดนี้ขึ้นในใจ

ถ้าเป็นเช่นนั้น เฉินจิ้นก็จะยิ่งต้องตาย

เนื่องจากเขาทำให้ขุ่นเคือง จึงไม่ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อ เติบโตต่อไป ปล่อยให้เป็นภัยคุกคามต่อตัวเองในอนาคตไม่ได้!

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ จั่วหงเฟยก็ต้องการที่จะลงมืออีกครั้ง

คราวนี้ ไม่ใช่การโจมตีอย่างสบายๆ

แต่เขาจะฆ่าเฉินจิ้นโดยตรง

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ มีร่างในชุดสีขาวปรากฏขึ้นข้างๆเฉินจิ้น

เมื่อมองไปที่เฉินจิ้น ก็มีแววประหลาดใจในดวงตาของเขา

เฉินจิ้นสามารถรับการโจมตีของแดนเสินทงชั้นกลาง ซึ่งทำให้เขาตกใจมาก

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ได้แปลกใจมากเกินไปนัก

ถ้าถูกแดนเสินทงชั้นกลาง ฆ่าตายอย่างง่ายดาย มันก็ไม่คุ้มค่าที่เขาจะผูกมิตรกับเขา

"หัวหน้าจั่ว ทำไมถึงลงมือกับเพื่อนผม?"

ชายหนุ่มในชุดขาวกล่าวอย่างเย็นชา

“ เจ้าเมืองเล็ก คนนี้เป็นเพื่อนของคุณหรือ?”

จั่วหงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เฉินถงหลิ่ง ขมวดคิ้วในเวลานี้ด้วย

ทันใดนั้น การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยอีกครั้ง

ที่แท้เป็นเขานี่เอง!

เขาเป็นคนทำร้ายเย้นซง ทำให้ผู้บัญชาการโกรธมาก แต่สุดท้ายเขาก็อดทนไว้?

"ใช่ ทำไมคุณถึงต้องการโจมตีเขา?"

ชายหนุ่มในชุดขาวคือหลงเฉียน

หลังจากได้รับข่าว เขาก็รีบมาทันที

เห็นฉากที่จั่วหงเฟยโจมตีเฉินจิ้นพอดี

"ถ้าอย่างนั้น คุณต้องถามเพื่อนของคุณว่าทำไมถึงขโมยยาเม็ดของแก๊งหมาป่าของเรา ยังไม่ยอมคืนอีก!"

จั่วหงเฟยส่งเสียงอย่างเย็นชา แต่ก็ไม่ได้ขยับตัวอีก

แต่บอกว่ายาเม็ดของเฉินจิ้นนั้น ขโมยมาจากแก๊งหมาป่าของเขา

"โอ้? ในเมื่อคุณบอกว่าผมขโมยยาเม็ดของแก๊งหมาป่า งั้นขอถามหน่อยว่า แก๊งหมาป่าได้ยาเม็ดคุณภาพระดับสูงสุดมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"

ในเวลานี้ เฉินจิ้นหัวเราะเยาะ!

“ แก๊งหมาป่าของเรา มีช่องทางของตัวเองอยู่แล้ว!” จั่วหงเฟยส่งเสียงอย่างเย็นชาอีกครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลเกี่ยวกับหลงเฉียน พูดตามจริงคือกังวลพ่อของหลงเฉียนซึ่งเป็นเจ้าเมืองหลงหัว ชื่อหลงหัว จั่วหงเฟยคงไม่มาเสียเวลาพูดกับเขาหรอก ตบฝ่ามือออกไปฆ่าให้ตายโดยตรง