บทที่ 254 อากาศธาตุศักดิ์สิทธิ์ มีเสน่ห์และทำให้หลงใหล

บทที่ 254 อากาศธาตุศักดิ์สิทธิ์ มีเสน่ห์และทำให้หลงใหล

ทันใดนั้น หญิงงามวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดเขียวก็กล่าวว่า "คุณว่า ชายหนุ่มในชุดขาวที่เพิ่งเข้ามา นั่งกับเขา จะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่?"

สาวสวยอีกคนส่ายหัวเล็กน้อย "โอกาสแบบนี้ ฉันคิดว่าไม่ว่าเปลี่ยนเป็นใคร ก็ไม่อาจแบ่งปันให้คนอื่นได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามันมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ ทำไมตอนนี้เขายังไม่เข้าไปในร้านเมี่ยวหวี้? "

ในขณะที่หญิงงามวัยกลางคนสองคนนี้กำลังคุยกันในร้านเมี่ยวหวี้ หนานกงเซียนเอ๋อมองไปที่หลงเฉียนที่เดินเข้ามา ในดวงตาที่สวยงามของเธอนั้น น้ำในฤดูใบไม้ร่วงก็ไหล: "เซียนเอ๋อยินดีต้อนรับพี่หลง เชิญศิษย์พี่เข้าไปนั่ง!"

เสียงไพเราะยิ่งนัก!

แม้ว่าหลงเฉียนจะได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเขาได้เห็นความงามอันน่าหลงใหลที่ไม่มีที่สิ้นสุดของ

หนานกงเซียนเอ๋อ รวมถึงความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในภวังค์

"ขอบคุณเซียนเอ๋อ!"

หลังจากหลงเฉียนตกตะลึง ไม่นานเขาก็ดึงสติกลับมาได้ จากนั้นก็หาที่นั่งเพื่อนั่งลง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ สีแปลกๆก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของหนานกงเซียนเอ๋อ

บุคคลนี้ ถึงแม้จะไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่เข้าตาของเธอ แต่หนานกงเซียนเอ๋อคิดไม่ถึงว่า หลงเฉียนจะมีความเข้าใจในการเต้นรำของเธออย่างลึกซึ้งที่สุด หลังจากเข้าสู่ร้านเมี่ยวหวี้แล้ว ในบทที่เธอจงใจแสดงให้เห็นภายใต้แววตาที่มีเสน่ห์นั้น กลับกลายเป็นเพียงการสูญเสียสติชั่วขณะเท่านั้น

ต้องรู้ว่า ทั้งสามคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้ ล้วนหลงใหล ความเร็วที่ดึงสติกลับมาได้นั้น ไม่เร็วเท่าหลงเฉียน!

หรือว่า คนที่เธอรู้สึกอยู่ในใจของเธอนั้นคือเจ้าเมืองเล็กของ เมืองหลงหัวคนนี้?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ดวงตาที่สวยงามของหนานกงเซียนเอ๋อ ในแววตาก็พิมพ์ภาพที่สวมชุดสีดำออกมา!

เป็นไปได้ไหมว่าเมื่อก่อนฉันรู้สึกผิด

เขาเข้าร้านเมี่ยวหวี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ?

“ คงจะไม่มีใครสามารถเข้าไปในร้านเมี่ยวหวี้ได้อีกแล้ว เซียนเอ๋อ ไม่รู้ว่าวันนี้คุณต้องการจะพูดเรื่องอะไร?

ในเวลานี้ โม่หลีเต้าในเขาแสงม่วง ซึ่งเป็นคนแรกที่เข้ามา เอ่ยปากและถาม

“ พี่โม่ อาจมีคนเข้ามาในนี้อีกก็ได้!”

หลงเฉียนกล่าวเบาๆ

อย่างไรก็ตาม เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเฉินจิ้นยังไม่เข้ามา

เขาไม่เชื่อว่า เฉินจิ้นไม่สามารถข้ามผ่านสะพานสายรุ้งได้จริงๆ

ในทางตรงกันข้าม หลงเฉียนรู้สึกว่า เฉินจิ้นควรมีคุณสมบัติที่จะข้ามผ่านสะพานสายรุ้งมากกว่าคนอื่นๆ และเขาก็เป็นคนที่เร็วที่สุด

พี่หลงคิดว่าใครมีคุณสมบัตินี้อีก?

โม่หลีเต้ากล่าวจางๆ

ถ้าหากหลงเฉียนไม่สามารถข้ามสะพานสายรุ้งได้เร็วกว่าเขา โม่หลีเต้าก็คงไม่ไปสนใจหลงเฉียน เป็นเพียงแค่เจ้าเมืองเล็กหลงหัวเท่านั้น แม้แต่พ่อของหลงเฉียน เมื่อเผชิญหน้ากับเขาแสงม่วงของพวกเขา ฆ่าเขาตายก็เหมือนฆ่ามดเท่านั้น เขาเอง แม้ว่าเขาจะอยู่ในแดนเสินทงชั้นสุด แต่เขาก็มีความมั่นใจที่จะต่อสู้กับหลงหัวและเขาอาจจะไม่แพ้ด้วยซ้ำ!

"ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใคร!"

หลงเฉียนยังคงพูดเช่นนั้น

หนานกงเซียนเอ๋อ เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ หัวใจของเธอก็กระตุกเล็กน้อย

สายตาของเธอ จ้องมองไปที่ด้านนอกของร้านเมี่ยวหวี้อีกครั้ง ท่ามกลางฝูงชน เฉินจิ้นนั่งนิ่งอยู่กับที่

เดิมทีเธอสนใจในตัวเฉินจิ้นเล็กน้อย

เป็นไปได้ไหมว่า คนที่หลงเฉียนพูดถึง คือเขา?

แต่ถ้าเป็นเขาทำไมยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จนถึงตอนนี้?

และในตอนนี้ ในที่สุดเฉินจิ้นก็เคลื่อนไหว!

ในที่สุด เขาก็ค้นพบอย่างละเอียดและรู้ความลับของหนานกงซียนเอ๋อ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ มุมปากของเฉินจิ้นก็ยกขึ้น

กลัวว่า หนานกงเซียนเอ๋อก็คงคิดไม่ถึง ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการฝึกฝนของเธอ จะถูกเจาะทะลุโดยคนอื่น!

ถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตที่แล้วของเฉินจิ้น ที่เคยสอดส่องทุกสิ่ง เขาคงไม่ได้ค้นพบมัน!

หลังจากคิดเรื่องนี้เสร็จ เฉินจิ้นก็เริ่มเดินไปที่สะพานสายรุ้ง

การเคลื่อนไหวของเฉินจิ้น ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

หลังจากหลงเฉียนข้ามสะพานสายรุ้งหลากสี และเข้าไปในร้านเมี่ยวหวี้ มีอีกหลายคนลองทำ แต่ผลที่ได้ก็ยังไม่มีใครสามารถเดินเท้าไปที่ร้านเมี่ยวหวี้ได้

แม้ว่า การเข้าไปในร้านเมี่ยวหวี้นั้น ไม่ใช่ว่าไปได้แค่สะพานสายรุ้งทางเดียวเท่านั้น แต่หากไม่ได้รับอนุญาตจากร้านเมี่ยวหวี้ ใครก็ตามที่กล้าเข้าไปในร้านเมี่ยวหวี้ผ่านทางเดินอื่นๆโดยไม่ได้รับอนุญาต ก็ไม่ต่างจากการมองหาความตาย!

เมื่อทุกคนเห็นว่าเฉินจิ้นก็อยากลองเช่นกัน มุมปากของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะขณะที่ดู

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับคนที่อยากจะลองเหยียบสะพานสายรุ้ง แต่สุดท้ายก็กลับหน้าแตก ในตอนนี้พวกเขาต่างก็ดีใจที่จะเห็นเฉินจิ้นขายหน้า

รอคอยเฉินจิ้นจะเป็นเหมือนพวกเขา

ในร้านเมี่ยวหวี้ การจ้องมองของหนานกงเซียนเอ๋อ ก็มุ่งเน้นไปที่ร่างกายของเฉินจิ้น

โม่หลีเต้าและคนอื่นๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปที่หลงเฉียน จากนั้นมองไปที่ เฉินจิ้นอีกครั้ง

จะมีใครเข้ามาใหม่ได้จริงๆหรือ?

แต่ทำไมต้องรอจนถึงเวลานี้?

ภายใต้สายตาของทุกคน เฉินจิ้นเดินไปที่สะพานสายรุ้ง ยกขาขึ้นเล็กน้อยและเตรียมพร้อมที่จะเดินไปที่สะพานสายรุ้ง

"บินกลับมา ถูกตีกลับ!"