บทที่ 265 ธุรกรรม

บทที่ 265 ธุรกรรม

"ความแข็งแกร่งของเซียนเอ๋ออยู่ในระดับต่ำ แต่การรับรู้ของเธอนั้นเฉียบแหลมกว่าคนทั่วไป เมื่อวานหลังจากที่ศิษย์พี่เห็นสิ่งนี้ ลมหายใจมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย คิดว่าเมื่อวานศิษย์พี่น่าจะเห็นอะไรบางอย่างในนี้!"

หนานกงเซียนเอ๋อมองไปที่เฉินจิ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม

เฉินจิ้นส่ายหัว "ผมแค่จำได้ว่า นี่คือดาบของผู้อาวุโสเทพกระบี่เท่านั้น!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานกงเซียนเอ๋อมองไปที่เฉินจิ้น ดวงตาที่สวยงามของเธอโดยไม่กะพริบ ราวกับว่าเธอได้มองทะลุเฉินจิ้น

เฉินจิ้นเฉยเมย ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย!

หลังจากนั้นไม่นาน หนานกงเซียนเอ๋อก็ยิ้ม ความงดงามท่วมท้น "ในเมื่อศิษย์พี่บอกว่าไม่มี ดังนั้นเซียนเอ๋อก็ถือว่าไม่มี!"

"ศิษย์พี่ เชิญนั่งลง!"

หนานกงเซียนเอ๋อทักทายเฉินจิ้นให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง!

มีอาหารมากมายบนโต๊ะระหว่างทั้งสอง!

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่อาหารจานเด่นที่มีกลิ่นอายเรกิของชุนเฟิงโหลสำหรับนักฝึกโดยเฉพาะ!

แต่เป็นอาหารง่ายๆที่ทำเองที่บ้าน!

“ มันน่ากินจริงๆ!”

เมื่อมองไปที่อาหารเหล่านี้ เฉินจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะต้องติดใจ

เขาลืมไปแล้วว่าไม่ได้กินข้าวมานานแค่ไหนแล้ว

เมื่อหิว ก็กินยาปี้กู่

แม้แต่นอนก็แทบไม่ได้นอน!

ในเวลานี้ การได้เห็นอาหารที่ปรุงเองในบ้านเหล่านี้ แม้ว่าสำหรับนักฝึกแล้ว นอกจากจะอิ่มอร่อยแล้วก็แทบไม่มีผลอะไรเลย แต่ก็ไม่สามารถหักห้ามความอยากได้เลย

"เซียนเอ๋อยังกังวลว่า ศิษย์พี่จะไม่พอใจ ตอนนี้ดูเหมือนว่าศิษย์พี่กับเซียนเอ๋อ ค่อนข้างเข้ากันได้ดีทีเดียว!"

หนานกงเซียนเอ๋อพูดอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง

ในฐานะธิดาเทพแห่งพรรคและผู้สืบทอดของร้านเมี่ยวหวี้ เธอไม่ขาดแคลนทรัพยากรสำหรับเธอแล้ว มีเพียงของที่หายากและล้ำค่า แต่เธอกลับชอบอาหารธรรมดาบนโลก

เฉินจิ้นไม่แสดงความเห็นและพูดว่า "ถ้ามีสุรา ก็จะดีกว่านี้!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหนานกงเซียนเอ๋อยิ่งเพิ่มมากขึ้น สะบัดเบาๆ ทันใดนั้น สุราสองขวดก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ"ไม่รู้ศิษย์พี่ ชอบอันไหน?"

หนึ่งคือสุราวิญญาณที่หมักดองโดยร้านเมี่ยวหวี้โดยใช้เทียนช้ายตี้เป่า ซึ่งมีประสิทธิภาพดีกว่าชาวิญญาณ แม้ว่าจะอยู่ในร้านเมี่ยวหวี้ ก็ไม่มีมากนัก

และอีกอย่างคือสุราธรรมดาบนโลก ที่หมักดองโดยข้าว!

"แม้ว่าสุราวิญญาณจะดี แต่ก็ไม่เหมาะกับอาหารอันโอชะในตอนนี้ เอาขวดนี้แล้วกัน!"

เฉินจิ้นชี้ไปที่ขวดสุราธรรมดา

หนานกงเซียนเอ๋อยิ้มและกล่าวว่า "เซียนเอ๋อก็คิดแบบนี้"

หลังจากพูดจบ บนโต๊ะก็มีแก้วสองใบเพิ่ม

ไม่ใช่ถ้วยหยกพิเศษแต่อย่างใด แต่เป็นแก้วทั่วไปบนโลกมนุษย์

จากนั้น หนานกงเซียนเอ๋อ ก็รินสุราก่อน ท่าทางของเธอสง่างามและน่าหลงใหล

"ศิษย์พี่ เชิญ!"

หลังจากรินสุราเสร็จ หนานกงเซียนเอ๋อถือแก้วสุราด้วยมือหยกและส่งให้เฉินจิ้นด้วยสองมือ

"ขอบคุณเซียนเอ๋อมาก!"

เฉินจิ้นก็ไม่เกรงใจอะไร หยิบแก้วสุราขึ้นมา ชนแก้วกับหนานกงเซียนเอ๋อแล้วดื่มให้หมด!

“ สุราชั้นดี!”

เฉินจิ้นชื่นชม

แม้ว่าสุราที่หนานกงเซียนเอ๋อนำออกมาจะเป็นสุราทั่วไป แต่ก็เป็นสุราชั้นดีบนโลกมนุษย์ด้วยเช่นกัน!

หลังจากนั้น เฉินจิ้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง คีบผักขึ้นมาแล้วป้อนเข้าปาก

"อาหารดี!"

เฉินจิ้นกล่าวชื่นชมอีกครั้ง

เมื่อหนานกงเซียนเอ๋อได้ยินคำพูดนั้น ก็มองบนใส่เฉินจิ้น ในสายตาของเธอดูเหมือนจะมีความขุ่นเคืองและพูดว่า "แม้ว่าสุราและอาหารจะดี แต่ในสายตาศิษย์พี่สนใจแค่สุราและอาหาร หรือเซียนเอ๋อยังไม่ดีเท่าสุราและผักเหล่านี้หรือ?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเฉินจิ้น มองไปที่หนานกงเซียนเอ๋อและกล่าวว่า "แม้ว่าสุราและอาหารจะดี แต่จะเทียบกับเซียนเอ๋อได้อย่างไร?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ไร้ที่ติของหนานกงเซียนเอ๋อก็เปล่งประกายออกมาด้วยรอยยิ้มที่สดใส รอยยิ้มนั้น อธิบายความหมายของคำว่างดงามจนหมดจด!

“ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ซีอานเอ๋อเทียบไม่ได้กับสุราและอาหารเหล่านี้!”

ในตอนนี้ เฉินจิ้นหัวเราะอีกครั้ง

“ เซียนเอ๋อสงสัยจริงๆ!”

หนานกงเซียนเอ๋อตกตะลึงชั่วขณะ ขนตาของเธอกะพริบเล็กน้อยและเธอมองไปที่ เฉินจิ้ยด้วยสายตาที่สงสัย

เฉินจิ้นคีบชิ้นเนื้อขึ้นมาอีกครั้งแล้วพูดว่า"สำหรับผม ที่เซียนเอ๋อเทียบกับสุราและอาหารพวกนี้ไม่ได้ มันเป็นเพราะ...... "

เฉินจิ้นหยุดชั่วคราวและหนานกงเซียนเอ๋อก็สงสัยมากขึ้น

“ เป็นเพราะสามารถดื่มสุราได้ ทานอาหารได้ แต่เซียนเอ๋อ ไม่สามารถลิ้มรสได้!”

เฉินจิ้นพูดจางๆ จากนั้น เอาเนื้อในตะเกียบเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ ราวกับได้ลิ้มรสของอร่อยที่สุดบนโลก

หนานกงเซียนเอ๋อตตกตะลึงอีกครั้ง จากนั้นเธอก็หัวเราะเบาๆและมองบนใส่เฉินจิ้น

เอนกายไปข้างหน้า เข้าใกล้เฉินจิ้น เพราะโต๊ะพิงหน้าอกของเธอ จึงได้เน้นหุ่นที่แซ่บของเธออย่างสมบูรณ์ต่อหน้าของเฉินจิ้น ขยิบตาที่มีเสน่ห์และหายใจออกเหมือนดอกกล้วยไม้"แล้วศิษย์พี่รู้ได้อย่างไร ว่าลิ้มรสเซียนเอ๋อไม่ได้! "

ขณะพูดอยู่ หนานกงเซียนเอ๋อจึงกัดริมฝีปากสีแดงของเธอเบาๆ แสดงให้เห็นถึงความหลงใหลในความงามของเธอ!

กลิ่นหอมอ่อนๆ ผ่านเข้าไปในปากและจมูกของเฉินจิ้น เป็นกลิ่นที่ดีมากจนแทบทำให้มึนเมา!

“ เซียนเอ๋อหมายความว่า สามารถกินได้งั้นเหรอ?”

ในเวลานี้ ร่างกายของเฉินจิ้นก็โน้มตัวไปข้างหน้าในทิศทางของหนานกงเซียนเอ๋อ ดวงตานั้นคมลึก

มองไปที่หนานกงเซียนเอ๋อพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเขา

“ ถ้าศิษย์พี่มั่นใจว่า สามารถทำให้เซียนเอ๋อหวั่นไหว แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” หนานกงเซียนเอ๋อ พูด

เบาๆ พร้อมกับขยับริมฝีปากสีแดงของเธอ ให้ความรู้สึกอ่อนโยนจนเข้ากระดูก

อย่างไรก็ตาม โดยไม่รอให้เฉินจิ้นพูดอีกครั้ง หนานกงเซียนเอ๋อกล่าวต่อ"เซียนเอ๋อสามารถให้ตำแหน่งศิษย์พี่ในฮาเร็มได้นะ ไม่เพียงแค่นั้น เซียนเอ๋อยังสามารถพิจารณาให้ศิษย์พี่เป็นหัวหน้าในนั้นได้นะ!”

ขณะพูด หนานกงเซียนเอ๋อก็เป่าลมมาที่เฉินจิ้นอีกครั้ง พร้อมกลิ่นหอมจางๆ ดึงดูดใจคน!

"งั้นก็ช่างมันเถอะ ผมไม่ชอบการใช้ผู้หญิงคนเดียวกันกับผู้ชายคนอื่น!"

เฉินจิ้นคิดไม่ถึงว่า หนานกงเซียนเอ๋อจะกล้าพูดคำพูดเช่นนี้ ในโลกเจินหนึ่งเดียวไม่เหมือนยุคของโลกในปัจจุบัน ด้วยค่านิยมที่เปิดกว้าง แต่ถึงแม้บนโลกจะมีผู้หญิงที่มีสามีหลายคน ก็มีน้อยมาก หนานกงเซียนเอ๋อในตอนนี้นั้น เหนือความคาดหมายของเขาในทันที เฉินจิ้นก็เปลี่ยนใจ จากนั้นก็ถอยร่างกายของเขากลับ

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินจิ้นดูออกว่าร่างกายหยินหยางของหนานกงเซียนเอ๋อยังอยู่ ด้วยมุมมองที่เฉินจิ้นมีต่อร้านเมี่ยวหวี้ เขาอาจไม่เชื่อสิ่งที่หนานกงเซียนเอ๋อพึ่งพูด