บทที่ 270 ข้อตกลงของการพนัน

บทที่ 270 ข้อตกลงของการพนัน

สีหน้าของผูเป่าเปลี่ยนอีกครั้ง!

เมื่อเฉินจิ้นได้ยินคำพูดนั้น เขาก็พูดว่า "ขอบคุณสำหรับคำเตือนของเพื่อนเต๋า แต่ศิษย์พี่ผูเป่าได้เตือนผมแล้ว ผมอยากลองดูที่นี่!"

ทันทีที่เฉินจิ้นพูดสิ่งนี้ ชายคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

สีหน้าของผูเป่าก็ดีขึ้นมากเช่นกันและในขณะเดียวกัน สายตาที่มองไปที่เฉินจิ้นก็เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

ขณะเดียวกันรู้สึกได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกตกใจเล็กน้อย!

เขาเป็นเพียงมนุษยธรรมดา และนี่เป็นครั้งแรกที่เฉินจิ้นเรียกเขาว่าศิษย์พี่ผูเป่า มันเกินคาดจริงๆ

มิฉะนั้น จะไม่เกิดขึ้น เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของร้านพนันจื่อเสียนและถูกนักฝึกอื่นๆ ล้อเลียนและเยาะเย้ยเพียงเพราะเขาเป็นแค่ปุถุชนเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินจิ้น คนรอบข้างบางคนก็หัวเราะเยาะ

“ ไม่ใช่ว่าเขาจะซื้อหนึ่งก้อนจากเศษหินไม่กี่ก้อนเหล่านี้หรอกมั้ง!”

"ก็ไม่แน่นะ มิฉะนั้น รู้ทั้งรู้ว่าถูกผูเป่าหลอก ทำไมถึงเลือกผูเป่าเป็นไกด์ช้อปปิ้ง ไม่ใช่โง่ ก็เง่า!"

“ ถ้าอย่างนั้น เรามาเดิมพันกันดีกว่าว่าเขาจะซื้อเศษหินหรือไม่ เป็นไง?”

“ เดิมพันยังไง?”

“ พนันด้วยหินทิพย์สิบก้อนล่ะ?”

"ได้!"

เฉินจิ้นไม่สนใจกับคำพูดเหล่านี้!

ใบหน้าของหลงเฉียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเขาก็มองไปที่คนเหล่านั้นอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น ทั้งสองคนที่เพิ่งเดิมพันก็เงียบ!

แดนเสินทง!

ทั้งคู่แปลกใจเล็กน้อย!

“ ศิษย์พี่เฉิน คุณชอบแร่ดิบที่นี่เหรอ?”

หลงเฉียนมองเฉินจิ้นอีกครั้ง!

เฉินจิ้นไม่ตอบและถามว่า "คุณคิดอย่างไรกับหินก้อนนี้"

ขณะพูด เฉินจิ้นจึงชี้ไปที่เหมืองแร่ที่มีลักษณะคล้ายถ่านโค้ก

บนนั้น มีหลุมเล็กๆเต็มไปหมด!

มันดูน่าเกลียดมาก!

อีกอย่าง ขนาดรวมแล้วไม่เกินสองฝ่ามือ

“ ผมมองไม่เห็นอะไรเลย!” หลงเฉียนยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว กับการพนันหิน เขาเล่นไม่ดีจริงๆ เขาเคยมาเล่น แต่ก็เล่นจนหมดตัว!

เฉินจิ้นมองไปที่เชียวเสวี่ยนอีกครั้ง

เชียวเสวี่ยนแลบลิ้นออกมาและพูดอย่างขี้เล่น "น่าเกลียดมาก!"

เฉินจิ้นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นมองไปที่คนทั้งสองที่เคยเยาะเย้ยเขามาก่อน เตรียมจะใช้สองคนนั้นมาเดิมพัน "สองท่าน กล้าพนันหรือไม่?"

มีการเยาะเย้ยที่มุมปากของเฉินจิ้น

ใจของเขานั้นแคบ เมื่อกี้สองคนนี้บอกว่าเขาโง่หรือไม่ก็เง่า เขาก็ได้ยินมัน

การแสดงออกของทั้งสองเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองหน้ากัน หนึ่งในนั้นพูดว่า "เดิมพันยังไง?"

“ พนันว่ามีหินทิพย์ในแร่ดิบชิ้นนี้หรือไม่!”

ในตอนนี้ เฉินจิ้นได้จ่ายค่าหินทิพย์ไปแล้ว และขอให้ผูเป่านำเหมืองแร่หยาบที่น่าเกลียดนั้นออกมา

"ทุกคนรู้ดีว่า มันเป็นเพียงเศษหินที่ไร้ค่าในเศษหิน จะพนันอย่างไร?หรือจะพนันว่าในนั้นมีหินทิพย์หรือไม่งั้นเหรอ?"

ทั้งสองคนแอบหัวเราะเยาะทันที

แม้ว่าจะมีความกลัวหลงเฉียนแดนเสินทงชั้นต้นที่อยู่ข้างๆเฉินจิ้น แต่ก็เพียงแค่ระวังเล็กน้อยเท่านั้น

พวกเขาไม่กลัว!

คนรอบข้างคนอื่นๆ ต่างก็ส่ายหัว มีอะไรน่าเดิมพัน ใครเดิมพันว่าไม่มีหินทิพย์ คนนั้นก็จะชนะ!

"ไม่ ผมพนันว่ามีหินทิพย์อยู่ในนั้นล่ะ?"

เฉินจิ้นถามอีกครั้ง

“ แน่ใจเหรอ?”

สองคนนี้ ไม่น่าเชื่อเล็กน้อย

คนรอบข้างก็เบิกตากว้าง นี่มันคนโง่ชัดๆ!

แม้ว่าหลงเฉียนจะไม่ค่อยรู้เรื่องกับการพนันหิน แต่เขาก็รู้ดีว่า หินทิพย์ในมือของเฉินจิ้นนั้น เป็นหินเหลือทิ้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินจิ้นต้องเดิมพันด้วย ในเมื่อเฉินจิ้นต้องการเดิมพัน หลงเฉียนรู้สึกว่าต้องมีเหตุผลของเฉินจิ้นแน่นอน ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ได้คลุกคลีกับเฉินจิ้น ความลึกลับและคาดเดาไม่ได้ของเฉินจิ้น ทำให้หลงเฉียนเกือบจะรู้สึกเหมือนเฉินจิ้นมีอำนาจที่จะทำได้ทุกอย่าง

ผูเป่าขยับริมฝีปากเล็กน้อยและเขากำลังจะพูดเพื่อเตือนเฉินจิ้น ว่าหินก้อนนี้ ต้องเป็นเศษหินที่ไร้ค่า เขาจะต้องขาดทุนอย่างแน่นอน แต่เฉินจิ้นดูเหมือนจะรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไรและโบกมือให้อย่างแผ่วเบา เพื่อหยุดเขา คำพูดที่ถึงริมฝีปากของผูเป่า เขาทำได้เพียงกลืนมันกลับเข้าไป

"แน่ใจ!"

“ เดิมพันหินทิพย์ระดับล่างกว่าสองพันก้อน เป็นอย่างไร?หากมีหินทิพย์อยู่ในนั้น พวกคุณสองคน มอบหินทิพย์ระดับล่างให้ผมคนละหนึ่งพันก้อน เป็นยังไง?”

ทันทีที่เฉินจิ้นพูดสิ่งนี้ รอบๆก็เงียบลงทันที

ทุกคนหายใจเข้าลึก

ต้องรู้ว่า คนที่อยู่ชั้นหนึ่งและชั้นสองนั้น ไม่มีฐานะร่ำรวย มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องไปที่ชั้นบนไปพนันหินแล้ว

สำหรับเฉินจิ้น เอ่ยปากคือหินทิพย์ระดับล่างกว่าสองพันก้อน!

การแสดงออกของสองคนนี้ เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"ก่อนอื่นเราสามารถตรวจสอบแร่หยาบในมือของคุณได้ไหม ผมกังวลว่าจะมีการโกง!"

ทันใดนั้นทั้งสองก็พูดออกมา

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็เข้าใจว่า เพราะกลัวการโกงอะไรล่ะ ถ้าจะทำสิ่งนี้ในร้านพนันจื่อเสียนจริงๆ ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าตายอย่างไรด้วยซ้ำ

สองคนนี้ แค่อยากจะตรวจสอบดูอีกครั้งว่า แร่ดิบในมือของเฉินจิ้นเป็นเศษหินที่ไม่มีประโยชน์แล้วหรือไม่!

"ได้!"

เฉินจิ้นโยนแร่หยาบที่น่าเกลียดให้ทั้งสองคนโดยไม่ลังเล

ทั้งสองคนรับมันมา แยกแยะและสำรวจอย่างระมัดระวัง ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งและทั้งคู่ก็เห็นคำตอบที่ยืนยันในดวงตาของกันและกัน

คำตอบ

เศษหินที่ไม่มีประโยชน์

เป็นเศษหินที่ไม่มีอะไรแน่นอน!

และเป็นหนึ่งในห้าของหินเสียในอุตสาหกรรมการพนัน "หินถ่านดำ"!