บทที่ 283 ออกมาเถอะ

บทที่ 283 ออกมาเถอะ

โม่ตงเซินที่อยู่ในห้อง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวบ้างขาวบ้างสลับกันไป

ต้องการเพิ่มราคาอีกหรือไม่?

ถ้าเฉินจิ้นยอมแพ้ทันทีหลังจากที่เขาเพิ่มราคา เขาจะขาดทุนครั้งใหญ่

ที่สำคัญคือ พวกเขาไม่มีหินทิพย์จำนวนมากสำหรับประมูลแร่หินธรรมชาตินี้

อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาไม่ตาม เขาจะรักษาหน้าของเขาได้อย่างไร?

เฉินจิ้นได้ท้ามาแล้ว ถามเขาว่าเขากล้าที่จะกล้าตามเขาหรือไม่ หรือเขาต้องยอมแพ้แบบนี้เหรอ?

เรื่องแบบนี้ จะแพร่กระจายไปยังภาคตะวันออกอย่างรวดเร็วแน่นอน และมีความเป็นไปได้ว่าจะถูกแพร่กระจายไปยังภูมิภาคอื่นๆด้วย เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาคงจะต้องเสียศักดิ์ศรีจริงๆ

ทันใดนั้น โม่ตงเซินขึ้นบนหลังเสือแล้วลงยาก

“ คุณชาย อย่า!”

"เรื่องเล็กไม่ยอมอดทนจะเสียงานใหญ่!"

“ คนที่จะทำการใหญ่ ทำไมต้องถือสาเรื่องเล็กตรงหน้าด้วย!”

หลี่จงรู้นิสัยของโม่ตงเซินดี เตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

สีหน้าของโม่ตงเซินก็มืดมนโดยสิ้นเชิง แต่เขาไม่ได้เพิ่มราคาอีก

เขาเกือบจะมั่นใจว่า เมื่อเขาเพิ่มราคาอีกครั้ง เฉินจิ้นจะไม่เพิ่มตามอย่างแน่นอน

โม่ตงเซินทำได้เพียงทุบฟันและกลืนลงไปในท้องของเขา

“ ผมอยากให้คุณตาย!”

“ ผมจะให้คุณตายแน่นอน ให้คุณตายด้วยความเจ็บปวดทรมาน!”

โม่ตงเซินคำรามอยู่ข้างใน!

กำหมัดแน่น!

เส้นเลือดเขียวเผย!

เจตนาฆ่าเฉินจิ้นนั้น รุนแรงมาก!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลี่จงพยักหน้าเล็กน้อย

แม้ว่านายน้อยจะเย่อหยิ่งและใจแคบ แต่อย่างน้อย ในช่วงเวลาสำคัญเขาก็รู้อะไรควรไม่ควร

ให้เวลาเขาเติบโตมากขึ้นและในอนาคตเขาจะสามารถเป็นผู้ดูแลหอการค้าเซินคาง!

คนอื่นๆ หลังจากเห็นการยั่วยุของเฉินจิ้น โม่ตงเซินก็เงียบและหยุดพูด

ทันใดนั้นก็รู้ว่า โม่ตงเซินยอมแพ้แล้ว

พวกเขาทั้งหมดต่างก็ประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งแรก

บางคนถึงกับมองไปที่ห้องของโม่ตงเซิน แสดงความดูถูก

คุณเก่งมากนักไม่ใช่เหรอ? ชอบขู่คนอื่นมากไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เป็นไงล่ะ ยอมแพ้แล้วละสิ?

โม่ตงเซินในห้อง แทบจะโกรธจนระเบิด เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่ดูถูกเหยียดหยาม

เขาของคนที่อยู่ข้างนอก

บางคนดูหมิ่นโม่ตงเซิน

บางคนมองไปที่ห้องที่โม่ตงเซินอยู่ แต่พวกเขารู้สึกเกรงกลัวเล็กน้อย

สำหรับคนกลุ่มเล็กๆจากกองกำลังใหญ่ ถ้าโม่ตงเซินเขายังคงเพิ่มราคาตามเฉินจิ้นโดยไม่คำนึงถึงอะไร ในความคิดของพวกเขา นั่นเป็นการกระทำที่โง่มาก

แต่ตอนนี้ยอมแพ้ ทำให้พวกเขามองโม่ตงเซินสูงขึ้น

ในขณะเดียวกันแอบคิดในใจว่า ดูเหมือนว่าโม่ตงเซินคนนี้ จะไม่เหมือนกับที่ข่าวลือทั้งหมดว่า เขาเป็นคนหยิ่งผยองและไม่สนใจอะไร

เฉินจิ้นในห้อง ก็พยักหน้าเช่นเดียวกัน

คนอย่างโม่ตงเซิน เหมือนทายาทที่ได้รับการปลูกฝังจากกองกำลังใหญ่มากกว่า

แม้ว่าจะเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยข้อบกพร่องต่างๆมากมาย แต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์จริงๆ

ในช่วงเวลาที่สำคัญ ยังคงรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่มีสมองจริงๆ จะทำการใหญ่ในอนาคตได้อย่างไร!

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเฉินจิ้นจะมองโม่ตงเซินสูงเล็กน้อย แต่ความเย็นชาในดวงตาของเฉินจิ้นก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย!

"ดีที่สุดคือรู้อะไรควรไม่ควร อย่ามาหาเรื่องผมในภายหลังละกัน มิฉะนั้น ... "

ในสายตาของเฉินจิ้น ความตั้งใจในการฆ่าก็ปรากฏขึ้น!

ในเวลานี้ หลันปิงที่ชั้นหนึ่งได้กระแทกค้อนขนาดเล็กลงในที่สุด

"ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนคนนี้ในห้อง6 บนชั้นสอง ที่ประมูลแร่หินธรรมชาติลึกลับนี้ได้สำเร็จ!"

"ต่อไป เราจะมีพนักงานของเราไปติดต่อกับเพื่อนๆที่ประมูลของได้สำเร็จ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของทุกคนที่มีต่องานประมูลเทียนเย่าของเรา ... "

หลังจากที่หลันปิงประกาศสรุปงานประสบความสำเร็จของการประมูลในครั้งนี้ สจ๊วตถามที่ติดต่อกับเฉินจิ้นได้นำเพลิงแก่นดินและแร่หินธรรมชาติไปยังห้องของเฉินจิ้น

"ขออนุญาตถามนะคะ คุณจะนำไปโดยตรงหรือเลือกที่จะให้งานประมูลเทียนเย่าของเราช่วยจัดส่งให้คุณ?"

สจ๊วตถามด้วยความเคารพ

การส่งมอบโดยงานประมูลเทียนเย่า หมายความว่า นักฝึกที่ประมูลของได้ กังวลว่าคนอื่นจะจำได้ พึ่งนำสมบัติออกไป ก็โดนคนอื่นจ้องมองไว้แล้ว ดังนั้นจึงเลือกเวลา สถานที่ จากนั้น จ่ายหินทิพย์ออกมาส่วนหนึ่งให้งานประมูลเทียนเย่า ให้ผู้แข็งแกร่งของงานเทียนเย่าเป็นคนส่งไปให้ ถึงตอนนัดหมาย ก็นำของไปยังสถานที่ที่ตกลงกันไว้และมอบให้อีกฝ่าย！

สิ่งที่คล้ายกับการขนส่งบนโลก!

“จ่ายตอนนี้ เอาไปตอนนี้ !”

เฉินจิ้นกล่าวจางๆ

จากนั้น เขาก็มอบหินทิพย์ระดับล่างสองล้านสี่แสนหนึ่งพันก้อนให้กับสจ๊วตคนนี้

รับเพลิงแก่นดินและแร่หินธรรมชาติ!

เฉินจิ้นมองไปที่แร่หินธรรมชาติ มุมปากของเขายิ้มหนาขึ้น

แต่ไม่ได้ตัดแร่หินธรรมชาติในห้อง!

เขาเก็บมันเข้าไปไว้ในแหวนเก็บของแทน!

ตอนที่เขาอยู่ในเมืองหลงหัว เขาได้เปลี่ยนถุงเก็บของเป็นแหวนเก็บของแล้ว

โดยทั่วไปแล้วมีเพียงนักฝึกที่ยากจนเท่านั้น ที่จะใช้ถุงเก็บของ ในหมู่พวกเขา นักฝึกเดี่ยวและลูกศิษย์ของกองกำลังขนาดใหญ่ที่มีระดับต่ำเป็นส่วนใหญ่

นักฝึกที่ร่ำรวยและมีอำนาจนั้น โดยทั่วไปจะใช้แหวนเก็บของ

เพียงแค่ แบ่งขนาดใหญ่เล็กเท่านั้น

แหวนเก็บของในมือของเฉินจิ้น ในนั้น มีขนาดใหญ่เท่าลูกบาศก์เมตร3อัน ซึ่งดูเรียบร้อย มันเทียบไม่ได้เลยกับโลกที่แห้งแล้งที่ดูเหมือนจะไม่มีพรมแดนในลูกปัดหวนต้วน แต่มันก็เพียงพอที่จะใส่สิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันได้อย่างสมบูรณ์

หลังจากได้รับเพลิงแก่นดินและแร่หินธรรมชาติแล้ว เฉินจิ้นก็ออกจากงานประมูลเทียนเย่าโดยไม่หยุดพัก！

อย่างไรก็ตาม เฉินจิ้นไม่ได้กลับไปที่โรงแรม แต่เดินตรงไปที่ด้านนอกของเมืองตงเสิ้ง

……

……

"ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน ข่าวสารเกี่ยวกับเฉินจิ้น ได้มาแล้ว!"

ที่ชั้นบนสุดของงานประมูลเทียนเย่า สจ๊วตได้เล่าเรื่องเฉินจิ้นทั้งหมดให้พวกเขาฟัง เฉินจิ้นอยู่ในเมืองหลงหัว ปะทะกับลูกชายของเย้นตั๋วผู้บัญชาการกองพิทักษ์เมือง ผูกมิตรกับ หลงเฉียน จนถึงหลังจากขึ้นเรือเมี่ยวหวี้และสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองหลงหัว รวมถึงที่เขาได้สร้างตำนานไว้ในร้านพนันขนาดใหญ่ในเมืองตงเสิ้ง ถูกรายงานทีละรายการ

หลังจากรายงานเสร็จ จู่ๆผู้อาวุโสก็ถามว่า "มีข่าวลือว่าเฉินจิ้นเป็นทายาทของนักปรุงยาคนหนึ่งและยังมีศิษย์พี่ที่เป็นแดนเสินไห่อีกคนด้วย?"

"มีข่าวลือเช่นนี้ แต่ว่า ผมไม่รู้ว่าจริงหรือไม่!"

ไม่ว่าจะเป็นทายาทของนักปรุงยา หรือศิษย์พี่เป็นแดนเสินไห่ ล้วนเป็นข่าวลือและแทบไม่มีใครเห็นมันด้วยตา

เพราะว่า ผู้คนส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมในการเปลี่ยนแปลงของบ้านเจ้าเมืองหลงหัวในวันนั้นก็ตายไปหมดแล้ว

"สืบต่อไป!"

ท่านอาวุโสสั่ง

"เฉินจิ้นออกจากเมืองตงเสิ้งและออกไปนอกเมือง!"

ขณะนี้ มีสจ๊วตอีกคนเข้ามารายงาน