ตอนที่ 286
บทที่ 286 เพิ่งมา
October 31, 2026
บทที่ 286 เพิ่งมา
ศักดิ์ศรีหรือหน้า ก็ไม่มีความสำคัญเท่ากับชีวิตของตนเอง
โม่ตงเซินปล่อยมันไปโดยสิ้นเชิง
เพียงแค่เขาไม่ตายในวันนี้ เขาก็จะฆ่าเฉินจิ้นในอนาคตอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น
เฉินจิ้นพยักหน้า
เมื่อโม่ตงเซินเห็นสิ่งนี้ เขาก็ดีใจมาก
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา คำพูดของเฉินจิ้นทำให้เขาตกตะลึงอีกครั้ง
"คนอย่างผม คุยง่าย เอาเงินมาซื้อชีวิตอีกหน่อย วันนี้ผมก็จะไม่ฆ่าคุณ!"
เฉินจิ้นกล่าวจางๆ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่ตงเซินก็รู้สึกอัดอั้นใจมากยิ่งขึ้น
แต่เขาไม่กล้าขัดขืน
ในใจรู้สึกโชคดี ดีนะที่ฝ่ามือไหมทองอยู่ที่ลุงหลี
หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ โม่ตงเซินก็มอบแหวนเก็บของของเขาออกมา
แหวนเก็บของโม่ตงเซิน มีการปิดกั้นทางจิตเสินของเขา
เพียงแต่ว่า สำหรับเฉินจิ้น มันเหมือนไม่มีอะไรเลยและจิตเสินของเฉินจิ้นนั้น สามารถแทรกซึมเข้าไปอย่างไม่มีข้อจำกัด
ภายใน มีหินทิพย์ระดับล่างมากกว่าหนึ่งแสนก้อนและหินทิพย์ระดับกลางสองสามร้อยก้อน นอกจากนี้ ยังมียาเม็ดต่างๆและอาวุธวิเศษบางชนิด
ในบรรดานักฝึกที่อยู่ในแดนฝึกลม อาจกล่าวได้ว่า โม่ตงเซิน เป็นแหล่งน้ำมันที่อุดมสมบูรณ์!
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่น่าสนใจสำหรับเฉินจิ้นเลย
แต่กล่องเล็กๆที่โดนโม่ตงเซินโยนทิ้งไว้ที่ข้างๆ เฉินจิ้นก็สังเกตเห็น
เฉินจิ้นยื่นมือออกไป กล่องเล็กๆก็ปรากฏขึ้นในมือของเฉินจิ้น
เมื่อเห็นสิ่งนี้ สีหน้าของโม่ตงเซินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เฉินจิ้นทำลายการปิดกั้นจิตเสินของเขาอย่างรวดเร็ว สามารถควบคุมแหวนเก็บของของเขาได้แล้ว!
"นี่คืออะไร?"
เฉินจิ้นถาม
"ไม่ทราบ!"
โม่ตงเซินตอบด้วยความกลัว
เขาไม่รู้เหมือนกันว่ากล่องเล็กๆนี้ ปรากฏขึ้นในแหวนเก็บของของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
จำได้ลางๆ ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะมอบสิ่งอื่นๆพร้อมกับสิ่งนี้
เขายังไม่เคยเปิดดู
เฉินจิ้นเห็นโม่ตงเซินเหมือนไม่ได้โกหก รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
ใช้นิ้วดันเบาๆ
กล่องถูกเปิดออก
ข้างในมีเศษทองสัมฤทธิ์อยู่!
ยังมีสนิมสีเขียวบางส่วนอยู่ในนั้น!
มันไม่ต่างจากที่หนานกงเซียนเอ๋อหยิบออกมา!
"แน่นอนว่า มันเป็นชิ้นส่วนของกระบี่หลงยวน!"
เฉินจิ้นแอบกล่าว
แววตาของเขาฉายแวว!
"ทิ้งชุดเกราะไว้ ไสหัวไปเถอะ!"
เฉินจิ้นรับกล่องเล็กๆมา พูดอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่ตงเซินไม่ลังเลเลย ถอดชุดเกราะสีเงินบนร่างกายของเขาออกมาทันที
ไม่มีการหยุดพัก ระดมพลังจิตในร่างกาย ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและมุ่งไปที่เมืองตงเสิ้ง
ข้างในใจ ถอนหายใจเฮือกใหญ่!
ในที่สุดก็ไม่เป็นไรแล้ว!
คอยดูเถอะ คุณคอยดู เดี๋ยวกูกลับไปที่เมืองตงเสิ้ง เรียกคนมา มึงตายแน่!
โม่ตงเซินคำรามอย่างบ้าคลั่งในใจของเขา พลังจิตในร่างกายก็ระเบิดออกมา โดยใช้ความเร็วจนสุดขีด
ในพริบตา เขาก็บินออกไปเป็นร้อยเมตร
แม้ว่าหลี่จงจะถูกเวิ่นเต้ากดไว้ทุกที่ ไม่สามารถถอนตัวออกไปได้ แต่เขาก็ให้ความสนใจกับสถานการณ์ของโม่ตงเซินตลอด
ตอนที่โม่ตงเซินคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตา เขาได้เห็นทั้งหมดแล้ว แต่เขาไม่สามารถช่วยเขาได้
ในตอนนี้ เมื่อเห็นโม่ตงเซินไม่เป็นอะไรและปลอดภัยแล้ว หลี่จงก็รู้สึกโล่งใจเช่นกันไม่เช่นนั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับโม่ตงเซิน เขาไม่รู้จะกลับไปพูดยังไงได้จริงๆ
อย่างไรก็ตาม ในเวลาที่โม่ตงเซินและหลี่จงรู้สึกโล่งใจ
ทันใดนั้น แสงดาบสีดำก็ตัดผ่านท้องฟ้า!
ฉีกพื้นที่!
ทำลายกำแพงเสียง!
ยิงใส่โม่ตงเซิน!
"ไอ้หนุ่ม คุณกล้าเหรอ!"
“ นายน้อย ระวัง!”
หลี่จง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที!
ภายในใจหวาดกลัวอย่างมาก
เขาพยายามอย่างมากที่จะทนรับดาบของเวิ่นเต้า แม้จะโดนแทงทะลุอกซ้าย เขาก็ยังจะไปหาโม่ตงเซินให้เร็วที่สุด
โม่ตงเซินกำลังคิดในใจ กำลังคำนวณว่าเขาจะกลับไปเรียกผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งในหอการค้า คิดว่าจะทรมานเฉินจิ้นอย่างไร เพื่อคลายความเกลียดชังและล้างความอัปยศอดสู
ใจของเขา สั่นวูบ!
ทันใดนั้น ความรู้สึกถึงอันตรายก็เข้ามาในหัวใจ!
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะตอบสนอง เขารู้สึกว่าศีรษะของเขาราวกับถูกฉีกออกทันที
แต่ความรู้สึกนี้ เป็นเพียงชั่วขณะ!
เป็นระยะเวลาที่สั้นมาก!
ในหัวของโม่ตงเซิน รู้สึกสับสนวุ่นวายและว่างเปล่า!
แววตาของเขา สิ้นแสงทันที!
“ นายน้อย!”
ในเวลานี้ หลี่จงก็รีบวิ่งไปที่ด้านข้างของโม่ตงเซิน ใบหน้าซีดเซียว เสียงที่แหบของเขาก็เริ่มแหลมคม
อย่างไรก็ตาม เขาก็สายไปหนึ่งก้าวแล้ว!
โม่ตงเซิน เกิดเรื่องแล้ว!
ยังไม่ตาย!