บทที่ 321 ไปตามนัด

บทที่ 321 ไปตามนัด

เฉินจิ้นมองไปที่ศิษย์ภายนอกของสำนักกระบี่เจินเซียนและพูดจางๆ"รบกวนคุณบอกเขาด้วย ว่าคืนนี้เราจะไปที่นัดหมายอย่างแน่นอน!"

หลังจากพูดจบ เฉินจิ้นและหลันเหอก็มุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขาต้อนรับ

ข่าวการมาถึงของนักฝึกแซ่เฉินและหลันเหอ ก็ถึงยอดเขาต้อนรับอย่างรวดเร็ว

มันไปถึงหูของจงหู

หลังจากรู้ข่าว จงหูก็ส่งเสียงอย่างเย็นชา "คืนนี้ ถ้าไม่ได้ดึงเส้นเอ็น ถลอกหนังของพวกคุณออก ก็ยากที่จะลบความคับแค้นในใจผม!"

หลังจากนั้น จงหูก็ไปเยี่ยมอลิซอีกครั้ง

เชิญอลิซไปเจอกันที่หอฉงเซียน

ดูว่าเขาฆ่าเฉินจิ้นพวกเขาสองคนอย่างไร

เพื่อกู้ศักดิ์กลับมาต่อหน้าอลิซ

อย่างไรก็ตาม จงหูไม่แน่ใจว่าอลิซจะตอบตกลงกับคำเชิญของเขาหรือไม่

แต่แล้ว สิ่งที่ทำให้จงหูคิดไม่ถึง เมื่อเขาแสดงความคิดนี้ อลิซก็เอ่ยปากตอบตกลง

ทำให้จงหูรู้สึกแอบตื่นเต้นไปชั่วขณะ

เมื่อคิดถึงก่อนหน้านี้ อลิซได้เริ่มชวนเขาเดินทางไปกับเธอ ยังได้ให้ข้อมูลแก่เขาอีกด้วยตอนนี้ เธอก็ตอบตกลงรับคำเชิญของเขาโดยไม่ลังเล

ในใจของจงหู มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะว่า หลังจากมาที่สำนักกระบี่เจินเซียนแล้ว ซึ่งเขาและอลิซแค่รู้จักกันโดยที่ไม่ได้สนิทอะไร เธอก็แสดงความปรารถนาดีต่อเขาซึ่งเกินจินตนาการจริงๆ

หลังจากจงหูจากไป

ลูน่าจึงค่อยหัวเราะออกมา

อย่างไรก็ตาม ลูน่าในฐานะสาวใช้ของอลิซ สไตล์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับหรัวเอ๋อ สาวใช้ของหนานกงเซียนเอ๋อ

หรัวเอ๋อเป็นคนประเภทสาวน้อยที่โตมาจากตระกูลเล็กๆ ยิ้มโดยไม่เห็นฟัน อ่อนโยนและสงบ

ในทางกลับกัน ลูน่ามีลักษณะของผู้หญิงจากภูมิภาคตะวันตก การแต่งกายของเธอมีลักษณะแปลกและเปิดเผย นิสัยตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม

"องค์หญิง คุณตอบตกลงรับคำเชิญแล้ว ฉันรู้สึกว่า คุณจงหูดูเหมือนจะคิดมากไปหน่อย!"

ลูน่ายิ้มและพูด

อลิซส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "ช่วยฉันเชิญหนานกงเซียนเอ๋อ เสว่หลันและสือเยาเอ๋อร์ เชิญพวกเธอไปที่หอฉงเซียนเพื่อไปสนุกสนานด้วยกันในคืนนี้!"

“ ค่ะ องค์หญิง!”

ลูน่าตอบกลับ

……

ค่ำคืนกำลังใกล้เข้ามา แต่ภายในหอฉงเซียนนั้น เป็นเหมือนกลางวัน

มันไม่เหมือนกับร้านอาหารหลายแห่งในเมืองเซิ่งเฉิง ดั่งพระราชวัง มีแสงสีทองอร่าม

หอฉงเซียน สะท้อนให้เห็นในคำว่า "เซียน"

การตกแต่งภายใน สมบูรณ์เหมือนแดนสวรรค์

ในหอฉงเซียน ห้องเซียนหมายเลข 8

บอกว่าห้องที่แปด แต่จริงๆแล้วมันเหมือนโลกใบเล็กที่บุกเบิกอีกทีต่างหาก

มีพื้นที่หลายร้อยเมตร

นกและดอกไม้ส่งกลิ่นหอม สายน้ำไหลเอื่อย หมอกเซียนรายล้อม แม้กระทั่ง ยังมีนกเซียนและนกกระเรียนป่าบางตัวที่กลายร่างจากค่าย ซึ่งสวยงามมาก

ในฐานะเจ้าภาพจัดเลี้ยง จงหูนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ

นอกจากนี้ ยังมีโม่หลีเต้าจากเขาแสงม่วงทางภาคตะวันออก เมิ่งลี่ซวนจากสำนักกระบี่เฟยหวี่ วั่นซิงหวี่จากหุบเขาพระจันทร์และตู๋กูเจี้ยนจากสำนักจื่อก้ายรวมถึงผู้เก่งกาจอื่นๆก็มามากมาย

ในทำนองเดียวกัน ยังมีคนเก่งกาจอื่นๆอีกสองสามคนที่เป็นเพื่อนสนิทของจงหูก็มาด้วย

“ คุณจง ได้ยินมาว่าคุณเชิญองค์หญิงอลิซมาด้วย ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่?”

ตู๋กูเจี้ยนจากสำนักจื่อก้าย ถามอย่างสงสัย

คำพูดนี้ ไม่เพียงถามถึงความในใจของเขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความในใจของคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในนี้ด้วย

แม้ว่า ได้รับการเชิญของจงหู ทุกคนมาพร้อมกับความคิดที่จะมากินฟรีดื่มฟรี มาดูการแสดงที่ดี

แต่ถ้าจงหูเชิญองค์หญิงอลิซมาจริงๆ ใช้โอกาสนี้ เพื่อเพิ่มความประทับใจในการรู้จักกับองค์หญิงอลิซ นี่ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง

เพราะยังไงแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในนี้ กับองค์หญิงอลิซ ก็แค่รู้จักกันแต่ไม่ได้สนิท

มีแม้แต่คนที่ไม่รู้จักกันกับองค์หญิงอลิซและไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินคำถามของตู๋กูเจี้ยน จงหูก็อารมณ์ดีและเขาก็ยิ้มทันที”ผมเองก็เพราะความโชคดีเช่นกัน องค์หญิงอลิซมีเวลาว่างพอดี นี่จึงมีโอกาสได้เชิญเธอมา พูดคุยเรื่องเต๋ากับพวกเราทุกคน!”