บทที่ 322 การฆ่า

บทที่ 322 การฆ่า

ในดวงตาที่สวยงามของหนานกงเซียนเอ๋อ มีแสงแปลกใจวาบผ่าน

มันคือคุณจริงๆด้วย

อลิซ เสว่หลันและสือเยาเอ๋อร์ ต่างก็มองไปที่เฉินจิ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

จากมุมมองของพลังวิชา พวกเธอแยกแยะได้ทันที ในพวกเขาทั้งสองคนใครคือเฉินจิ้น

อย่างไรก็ตาม ทั้งสามคนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ดูเหมือนไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่

แต่

นักปรุงยาขั้นสาม!

มันคือความแข็งแกร่ง

ศิษย์น้องของเวิ่นเต้ารองเจ้าพันธมิตรของพันธมิตรยา!

คือสถานะ

มันเพียงพอแล้วที่พวกเธอสามคน ที่จะให้ความสำคัญกับมัน

แต่โม่หลัเต้า เมิ่งลี่ซวนและวั่นซิงหวี่ทั้งสามคน รูม่านตาหดตัวลงอย่างมาก

นักฝึกนามสกุลเฉิน คือเขา?

กลับเป็นเฉินจิ้น!

ทั้งสามคน เคยพบเห็นเขาบนเรือเมี่ยวหวี้ ในเมืองหลงหัว

ในเวลานั้น เฉินจิ้นได้ทำให้โม่หลีเต้าขุ่นเคือง โม่หลีเต้าต้องการฆ่าเฉินจิ้นเพื่อบรรเทาความโกรธในใจของเขา

เพียงแต่ว่า เป็นเพราะการปรากฏตัวของเวิ่นเต้าในภายหลัง ทำให้โม่หลีเต้าตกใจจนหนีไป

ต่อมาเมื่อโม่หลีเต้ารู้ข่าวของเฉินจิ้นอีกที สถานะเฉินจิ้นก็เป็นนักปรุงยาขั้นสาม ศิษย์น้องของเวิ่นเต้าผู้เป็นรองเจ้าพันธมิตรของพันธมิตรยา

มันไม่ใช่คนที่เขาสามารถทำให้ขุ่นเคืองได้อีก

ในขณะนี้ โม่หลีเต้ามองไปที่จงหูซึ่งยังมีความภาคภูมิใจในตัวเองมากด้วยความขี้เล่น

นักฝึกนามสกุลเฉิน กลับเป็นเฉินจิ้น!

มีเพียงจงหูเท่านั้น ที่สีหน้าน่าเกลียดมาก

แน่นอนว่าเขาได้ยินชื่อของเฉินจิ้นอย่างชัดเจน

ในฐานะที่เป็นกองกำลังใหญ่เช่นพวกเขา ย่อมรู้ดีว่าเฉินจิ้นคือใครและมันหมายถึงอะไร

นักปรุงยาขั้นสาม!

ศิษย์น้องของเวิ่นเต้าที่เป็นรองเจ้าพันธมิตรของพันธมิตรยา

ไม่ว่าสถานะไหนของเขา ก็ไม่น้อยไปกว่าตัวเอง

ตอนแรก เขาวางแผนว่าเมื่อเฉินจิ้นปรากฏตัว เขาจะฆ่าหลันเหอและนักฝึกนามสกุลเฉินโดยตรงด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

แต่ตอนนี้...

“ ได้ยินมาว่า คุณชวนผมกับคุณหลัน มาร่วมงาน?”

เฉินจิ้น ยิ้มขี้เล่นที่มุมปาก

เดินเข้ามาพร้อมกับหลันเหอ

ในตอนนี้ หลันเหอได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเฉินจิ้นแล้ว

ความกลัวในใจ หายไปหมด

มิน่าล่ะ เฉินจิ้นจึงไม่กลัวจงหูเลย

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินจิ้น ใบหน้าของจงหูก็ดูน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรู้สึกถึงสายตาของทุกคนที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ย

รวมถึงองค์หญิงอลิซและคนอื่นๆที่อยู่ด้านข้าง

เขา ต้องการยอมแพ้หรือ?

ทันใดนั้น ความคิดก็แวบเข้ามาในหัวของจงหู

ทำให้จงหูสั่นสะเทือนไปทั้งตัว!

จากนั้น มุมปากของจงหูก็มีรอยยิ้มที่โหดร้าย

“ คุณเป็นเจ้าสำนักสำนักเทพมาร?”

จงหูถามด้วยเสียงเยาะเย้ย

“ ใช่ เป็นคนที่ฆ่าศิษย์สำนักชิงเหลยของคุณด้วย!”

เฉินจิ้นกล่าวจางๆ

“ คุณหาที่ตาย!”

"สำนักเทพมารไร้สาระอะไรกัน เป็นแค่สำนักเล็กๆที่ไม่มีอิทธิพลใด ยังกล้าที่จะรุกรานอำนาจสำนักชิงเหลยของผมและฆ่าศิษย์ของสำนักชิงเหลยผม วันนี้ จะเอาชีวิตของคุณเพื่อบูชาศิษย์ของสำนักชิงเหลยของผม!"

จงหูตะโกนอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น ร่างก็หายไปจากสถานที่เดิม

กลายเป็นสายฟ้าสีเขียว คลื่นของฟ้าร้องและสายฟ้าที่น่ากลัวท่วมไปทั่วทั้งห้องในทันที

โม่หลีเต้าตกใจ

รู้จักตัวตนของเฉินจิ้น เขายังกล้าที่จะลงมือกับเฉินจิ้น?

ต้องรู้ว่า เมื่อพูดถึงตัวตนของเฉินจิ้นนั้น สูงกว่าเขาไม่ได้ต่ำกว่าเขาเลย

แต่ไม่นาน โม่หลีเต้าก็คิดได้

ตัวตนที่สาวใช้รายงานเมื่อกี้ คือเจ้าสำนักสำนักเทพมาร เฉินจิ้น!

แต่ไม่ใช่คนของพันธมิตรยา

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเฉินจิ้นกลายเป็นเจ้าสำนักสำนักเทพมารได้อย่างไร

แต่เห็นได้ชัดว่า มีช่องโหว่อยู่ที่นี่

ถ้าจงหูสามารถฆ่าเฉินจิ้นได้จริงๆ แม้ว่าเวิ่นเต้าจะมาหาถึงบ้าน จงหูก็มีบางอย่างสามารถพูดได้

เขากำลังแก้แค้น คนที่เขาฆ่าก็เป็นเจ้าสำนักสำนักเทพมาร ไม่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายคือศิษย์น้องของเวิ่นเต้า

เจ้าสำนักสำนักชิงเหลย ไม่เพียงแต่ไม่ตำหนิเขา

ในทางตรงกันข้าม จะชื่นชมในตัวจงหูมากขึ้น

กู้หน้าของสำนักชิงเหลยกลับมาจนได้

มิฉะนั้น ถ้าหลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายคือเฉินจิ้น เขาก็เกิดความกลัว ไม่ล้างแค้นให้ งั้นสำนักชิงเหลยก็จะต้องอับอายขายหน้าจริงๆ

เห็นได้ชัดว่า ไม่ใช่แค่โม่หลีเต้าเท่านั้นที่คิดได้แบบนี้