ตอนที่ 33
บทที่ 33 เรายังไม่หย่ากันดีไหม
October 22, 2026
บทที่ 33 เรายังไม่หย่ากันดีไหม
“จะให้ฉันหักหลังเจ้านายงั้นหรือ ฝันไปเถอะ!”
เฉินจิ้นได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ฉันรู้คำตอบแล้ว แก ไปตายซะ”
พอพูดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงมาจากร่างของชายคนนั้น
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงมาจากร่างกายของเขา
อวัยวะภายในทั้งหมดระเบิดออกมาในเวลาเดียวกัน!
เขาสงสัยเหมือนกับชายที่มีรอยมีดบนหน้า พอถึงแก่ความตายก็ยังไม่เข้าใจว่าเฉินจิ้นลงมือด้วยวิธีไหนกันแน่
“มองมาตั้งนาน ออกมาได้แล้ว!”
หลังจากฆ่าคนเสร็จ เฉินจิ้นก็ส่งสายตาไปอีกทางด้านหนึ่ง
“นายมีพลังมากกว่าที่คนแก่อย่างฉันจินตนาการไว้เสียอีก ไม่เลวๆ!”
เฉินจิ้นมองชายชราในท่ามกลางความมืด ชายชราค่อยเดินออกมาอย่างช้าๆ
“อายุยังน้อย แต่กลับมีฝีมือบูโดขั้นสูงสุด เธอเป็นต้นกล้าที่ดี ถ้าหากเธอสามารถเติบโตได้ดีในอนาคต สกิลก็จะตกเป็นของเธอ!"
“น่าเสียดายที่วันนี้ ฉันต้องฆ่าอัจฉริยะด้วยมือตัวเอง!”
ชายชรายิ้มและพูด
ปากบอกว่าน่าเสียดายแต่สีหน้ากลับดูตื่นเต้น
เฉินจิ้นกำลังมองเขา คนผู้นี้ค่อนข้างแข็งแกร่ง
แข็งแกร่งยิ่งกว่าฮุยโสง ไอ้เหอสามและเล๋ยเป้าพวกนั้น
แต่ก็แค่ระดับเดียวกับปีศาจเหอฮวนเว่ยอูซินคนหนึ่งเท่านั้น
เฉินจิ้นตอบกลับเขาไปแค่คำเดียว “ตาย!”
น้ำเสียงราบเรียบ แต่แสดงออกถึงพลังของเทพปีศาจ
ฉันต้องการให้แกตาย แกก็ต้องตาย!
ไม่อาจปฏิเสธได้!
“หึหึ บ้าจริงๆ...”สายตาของชายชราเปล่งประกายแสงแห่งความกระหาย “สันนิษฐานว่าเลือดของเธอ รสชาติน่าจะอร่อยน่าดูเชียว”
“เฉินจิ้น คุณต้องระวังตัวด้วยนะ” หลังจากซ่งชีงเหย็นได้ยินที่ชายชราพูดก็ตัวสั่น รีบมองไปทางเฉินจิ้น “เขา...เขาคือสูชิ่งหรุงที่เคยมีคดีดูดเลือดสังหารเมื่อหลายปีก่อน เขาอยู่ในรายชื่ออาชญากรที่หลายประเทศต้องการตัว ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีของเขาล้วนถูกดูดเลือด เขาเป็นบุคคลอันตราย!
ต่อมามีข่าวออกมาทางออนไลน์ เขาก็เดินทางไปยังประเทศสงครามในตะวันออกกลาง ด้วยความพยายามของเขาเอง เขาได้ฆ่าทหารรับจ้างหลายคน ดูดเลือดสดๆ จากนั้นก็ได้ชื่อว่าทหารรับจ้างกระหายเลือด ทั้งยังเลื่องชื่อในเรื่องความดุร้ายในวงการทหารรับจ้าง!”
ซ่งชีงเหย็นเห็นข่าวนี้โดยไม่ได้ตั้งใจและยังคงฝังใจกับเรื่องนี้อย่างมาก
“หึหึ ไม่คิดว่าผ่านมานานหลายปีแล้วจะยังมีคนรู้จักฉันอีก” ชายชราหัวเราะและพูดต่อ “สาวน้อย เดิมทีฉันจ่ายค่าตอบแทนในการฆ่าคนแต่ละคนที่ฉันต้องการฆ่า แต่ในเมื่อเธอรู้จักฉันแล้ว อย่างงั้นวันนี้เธอจะต้องตาย”
“เธอดูสวยและสะอาดแบบนี้ คงยังเป็นสาวบริสุทธิ์แน่ๆ รสชาติคงดีไม่น้อย” สูชิ่งหรุงเลียปากอย่างกระหาย
ด้วยท่าทางของเขาทำให้ซ่งชีงเหย็นกลัวจนตัวสั่น
“ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นใคร เคยทำอะไรมาบ้างล้วนแล้วไม่เกี่ยวกับฉัน แต่แกหนีไปตะวันออกกลางแล้วกลับมาเจียงโจว เพื่อทำงานให้ตระกูลเหอโดยมาตามฆ่าฉัน นี่เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของแก”
เฉินจิ้นพูด “และความผิดพลาดนี้ก็ร้ายแรงถึงชีวิต”
“เจ้าหนุ่ม ความบ้าเกินไปของเธอจะทำให้ตายเร็ว” สูชิ่งหรุงเปล่งประกายแห่งความกระหายเลือด
จากนั้นก็พุ่งตัวไปหาเฉินจิ้น
ตะปบมือลงไป
เฉินจิ้นรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด
เฉินจิ้นยิ้มมุมปาก
เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย เพื่อเลี่ยงอุ้งมือของสูชิ่งหรุง
หืม?
เห็นได้ชัดว่าสูชิ่งหรุงไม่คิดว่าเฉินจิ้นจะหลบเลี่ยงตัวได้ง่ายดายแบบนี้
เขาพยายามตะปบมือทั้งสองบนร่างอีกครั้ง ชูมือคว้าไปมาราวกับเห็นภาพลวงตา
อย่างไรก็ตามก็ยังไม่สามารถทำร้ายเฉินจิ้นได้ถึงครึ่ง
ไม่สามารถแตะต้องเฉินจิ้นได้แม้แต่ชายเสื้อ
นี่ นี่เป็นไปได้อย่างไร?
เขาพิจารณาได้อย่างชัดเจนแล้วว่าเฉินจิ้นมีหลังความสามารถบูโดขั้นสูงสุด
ยังหนุ่มยังแน่นแบบนี้ อีกไม่นานก็คงสามารถบรรลุบูโดขั้นสูงสุดได้ในอีกไม่กี่ปีแน่ๆ
แต่เขาได้บรรลุบูโดขั้นสูงสุดมานานหลายปีแล้ว แม้จะไม่ได้เลื่อนขั้นเทียบเท่าขั้นสกิลแต่ก็อาศัยการดูดเลือดสดของคนอย่างต่อเนื่อง ก็พูดได้ว่าเขาได้บรรลุบูโดขั้นสูงสุดเรียบร้อยเเล้ว
การเรียกเขาว่าสกิล ล้วนไม่ใช่เรื่องเกินจริง
ในมุมมองของเขา เขาต้องการที่จะฆ่าเฉินจิ้นแต่ก็ยังไม่มีจังหวะ
แม้แต่จังหวะสามในห้าก็ยังใช้ไม่ได้
แต่ตอนนี้ผ่านไปสามสิบหรือห้าสิบจังหวะ เขาก็ยังไม่ได้แตะแม้แต่ชายเสื้อของเฉินจิ้น
“แกช้าเกินไปแล้ว”
ในขณะนี้เสียงบางเบาส่งผ่านเข้าไปในหูของเขา
เฉินจิ้นเก่งในการเลี่ยงการโจมตีของเขา
“อวดดี”
สูชิ่งหรุงตะโกนเสียงดังและพลังภายในของเขาระเบิดอย่างบ้าระห่ำ
ความเร็วของเขาพุ่งขึ้นอีกสามส่วน
ในที่สุดครั้งนี้เขาก็คว้าไหล่เฉินจิ้นได้
ใบหน้าสูชิ่งหรุงปรากฏรอยยิ้ม
นี่ถึงจะเป็นผลลัพธ์ตามที่เขาคาดไว้
เขามีกรงเล็บคู่หนึ่งซึ่งเขาสามารถเจาะทะลุแผ่นเหล็ก ทุบชิ้นส่วนของเหล็กได้ ทั้งยังอยู่ยงคงกระพัน
แม้แต่กระสุนแข็งๆ ก็ไม่มีปัญหา
“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหนุ่ม แม้แต่ความอวดดีก็มีราคา” รอยยิ้มที่โหดร้ายบนใบหน้าของสูชิ่งหรุง “แต่เธอวางใจได้ ฉันไม่ฆ่าเธอในทันทีหรอก ฉันจะให้เธอเห็นกับตาตอนที่ฉันดูดเลือดเธอทีละนิดจนเกลี้ยงและหมดหวังไปในที่สุด...”
พอพูดจบ สูชิ่งหรงก็คว้าไหล่เฉินจิ้นด้วยเล็บและใช้แรงจิกลงไป
เขาต้องจิกกระดูกที่ไหล่เสียก่อน
จากนั้นก็ทึ้งมือและเท้าทั้งคู่ของเขาแล้วค่อยดูดเลือดอย่างช้าๆ
สุดท้ายหัวของเฉินจิ้นก็จะถูกตัดออก และนำกลับไปให้ตระกูลเหอเพื่อเซ่นไหว้ลูกชายของเขา
“เริ่มหมดหวังแล้วสินะ!”
รอยยิ้มของสูชิ่งหรงยิ่งดูน่าเกลียดน่ากลัวมากขึ้น
แต่ไม่นานรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง
ดูเหมือนจะถูกตรึงเอาไว้
เพราะความน่ากลัวที่เขาพบคือ เล็บแข็งแรงทั้งสองที่ไม่มีใครสามารถทำลายมันได้ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ มันเจาะไหล่ของเฉินจิ้น จากนั้นก็ถูกเขาก็สะบัดกระดูกหัวไหล่จนหลุดออก
ไม่ต้องพูดถึงว่าเจาะทะลุหรือไม่ เพราะแม้แต่ร่องรอยก็ไม่ได้ทิ้งไว้
เขาพบว่าที่เขาจิกอยู่นั้นดูเหมือนจะไม่ใช่ไหล่ของคนแต่เป็นเหล็กกล้าชิ้นหนึ่ง
แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเหล็กกล้าหรือเหล็กอะไรก็ตาม เขาก็ต้องเจาะทะลุทะลวงได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้แรงเลยแม้แต่น้อย
ทว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับไหล่ของเฉินจิ้น?
อันที่จริงเขาน่าจะเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าเขาจะพยายามใช้แรงเต็มที่กลับไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่รอยเดียว
“แรงของแกน้อยเกินไป!”
เฉินจิ้นก็ประเมินความเร็วของเขาแบบนี้เช่นกัน
“อะไรนะ?” สูชิ่งหรุงเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย