บทที่ 339 คนรู้จัก

หนูอ้วนที่หลังจากกลืนกินมังกรน้ำดำเข้าไป ร่างกาย ก็ไม่เป็นภาพมัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เมื่อก่อน แม้ร่างกายจะแน่นแค่ไหน

แต่ก็ยังสามารถเห็นได้ว่าหนูอ้วนนั้นดำรงอยู่เป็นหนูอ้วนร่างจิตร

และไม่มีร่างกายที่แท้จริง

แต่ตอนนี้ หนูอ้วนมีร่างกายที่แท้จริง

"ใครให้คุณกลืนกินมังกรน้ำดำของผม?"

เฉินจิ้นถาม

มังกรน้ำดำนี้ มีประโยชน์อย่างมากสำหรับเขา

กำลังเตรียมขัดเกลากระบี่เลี่ยนหยู้ กลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับวิญญาณของเขา

"ผม...ผมเพิ่งตื่นขึ้นมา หิวมากเลย!"

หนูอ้วนพูดด้วยรอยยิ้ม

“อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมจะหลับไปนานขนาดนี้ได้ยังไง กินมังกรน้ำดำของคุณแค่ตัวเดียว ทำไมเหรอ?”

จากนั้น หนูอ้วนก็ถามกลับอีกครั้ง

เฉินจิ้นแทบรอไม่ไหวที่จะบีบคอหนูอ้วนทันที

แต่ สุดท้าย ก็ไม่ลงแรงไปที่มือ

ปล่อยหนูอ้วนไป

ในประเด็นนี้ หนูอ้วนไม่ได้พูดผิดจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา หนูอ้วนคงไม่หลับนานขนาดนั้น

แต่

“ในเมื่อคุณกลืนกินมังกรน้ำดำของผมแล้ว คุณต้องคืนวิญญาณให้ผม ผมคิดว่าคุณที่กลืนกินมังกรน้ำดำไปนั้น ค่อนข้างเหมาะสมที่จะเป็นวิญญาณ”

เฉินจิ้นมองไปที่หนูอ้วนด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

“คุณ...คุณสายตาอะไรในของคุณ?” หนูอ้วนถามด้วยความตกใจ

ถ้าจะบอกว่าให้เขาเป็นวิญญาณ

เขา เหมาะสมมากจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เขาเต็มใจที่จะให้เฉินจิ้นปรับเขาให้เป็นวิญญาณได้อย่างไร

นอกจากว่าสมองมีปัญหาเท่านั้น ที่จะยอมถูกควบคุมโดยผู้อื่น

“ถ้าคุณไม่ชดเชยวิญญาณซึ่งมีค่าไม่ต่ำกว่ามังกรน้ำดำ ผมจะปรุงคุณให้กลายเป็นวิญญาณ”

เฉินจิ้นมองไปที่หนูอ้วน ดวงตาของเขาเป็นประกาย

"ผมไม่มี"

หนูอ้วนเอามือกอดอกและพูดอย่างโกรธเคือง

เฉินจิ้นทำให้เขาหลับไปนานขนาดนั้น

กินมังกรน้ำดำของคุณไปหนึ่งตัวแล้วไง?

แม้ว่าจะเป็นสิบตัว หนึ่งร้อยตัว ก็ไม่ได้เกินไป

“พูดมา ที่มาของคุณคืออะไร”

เฉินจิ้นไม่สนใจอีกต่อไป แต่ถามแทน

“ผมเป็นที่รักที่เกิดจากสวรรค์และโลก เกิดมาพร้อมกับร่างจิตร”

หนูอ้วนได้ตอบกลับ

"พูดความจริง"

เฉินจิ้นถามอีกครั้ง

หนูอ้วนคนนี้ ไม่ใช่ร่างจิตที่แท้จริงอย่างแน่นอน

“อยากฟังจริงๆ?”

หนูอ้วนขมวดคิ้ว

"พูด!"

เฉินจิ้นจับตัวหนูอ้วนไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลบหนีไป

“ปล่อยผมนะ ผมไม่หนีหรอก ผมจะบอกให้” หนูอ้วนดิ้นอย่างแรง

หลังจากครุ่นคิดสักพัก เฉินจิ้นก็ปล่อยเขาไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ก็ได้เตรียมการมาอย่างดีเช่นกัน

หนูอ้วนคนนี้ ไม่ซื่อสัตย์

บางที มันอาจจะวิ่งหนีไปจริงๆ

ตอนนี้ เฉินจิ้นจะไม่มีวันยอมให้หนูอ้วนจากเขาไปแน่นอน

เพราะหนูอ้วนรู้ถึงการมีอยู่ของลูกปัดหวนต้วน

แม้กระทั่งตอนนี้ นอกจากตัวของเฉินจิ้นแล้ว เขายังเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่รู้ว่าลูกปัดหวนต้วนอยู่ในมือของเฉินจิ้น

หรือ อาจพูดไม่ได้ว่าเป็นมนุษย์? !

"ผมไม่รู้"

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง หนูอ้วนก็พูดอย่างช้าๆ

"คุณไม่รู้?"

เฉินจิ้นจ้องไปที่หนูอ้วน ราวกับเห็นทะลุเขา

“ผมไม่รู้จริงๆ ผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่ร่างจิตบริสุทธิ์จริงๆ แต่ผมไม่มีความทรงจำอื่นใด แม้กระทั่ง ก่อนที่คุณจะไปที่เขตสามเหลี่ยม ผมยังไม่เคยไปจากที่นั่น”