บทที่ 341 ลงมือ

หลังจากพูดเสร็จ เฉินจิ้นและหนูอ้วน ก็เริ่มลงมือ

ไปตามร่องรอยที่มนุษย์หมาป่าทิ้งไว้ ตอนที่พวกมันตามล่าหนานกงเซียนเอ๋อ

หลังจากเดินทางไปสองกิโลเมตรอีกครั้ง

เฉินจิ้นรู้สึกความร้อนออกมาจากฝ่ามือของเขา

ลูกปัดหวนต้วน มีปฏิกิริยา

แอ๋!

จริงด้วย!

ลูกปัดหวนต้วน มีความสามารถในการตรวจจับสมบัติ

สิ่งนี้ เฉินจิ้นรู้มาก่อนแล้ว

รวมถึงกระบี่เลี่ยนหยู้ ในตอนนั้น เป็นเพราะลูกปัดหวนต้วนมีปฏิกิริยาในงานประมูลเฉินจิ้นจึงนำวัสดุนั้นมา

ในที่สุด มันก็ถูกขัดเกลาให้เป็นกระบี่เลี่ยนหยู้

อย่างไรก็ตาม ลูกปัดหวนต้วนมีปฏิกิริยา แสดงว่า ระยะทางนั้น ใกล้เข้ามาแล้ว

เฉินจิ้นก็เริ่มระมัดระวังเช่นกัน

เพราะว่า สถานที่ที่มีเทียนช้ายตี้เป่า มักจะมาพร้อมกับอสูรเฝ้าต้น

และขุมทรัพย์เทียนช้ายตี้เป่า เหล่านั้น ก็จะถูกอสูรมองว่าเป็นสิ่งของของพวกมัน และพวกมันจะไม่ยอมให้ผู้อื่นปนเปื้อนของเหล่านั้นแม้แต่น้อย

จากที่หนานกงเซียนเอ๋อเพิ่งเก็บผลไม้ชีวิตไป ก็มีมนุษย์หมาป่าหลายสิบตัวไล่ตามและฆ่าเธออย่างสุดกำลัง เห็นได้แล้วว่าเป็นยังไง

นอกจากนี้ เฉินจิ้นยังมั่นใจว่า มนุษย์หมาป่าที่เฝ้าต้นผลไม้ไว้ จะมีพลังมากกว่ามนุษย์หมาป่าที่ไล่ล่าและฆ่าหนานกงเซียนเอ๋ออย่างแน่นอน

แม้แต่ จะเป็นมนุษย์หมาป่าที่เป็นแดนวิญญาณ เฉินจิ้นก็ไม่แปลกใจ

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินจิ้นและหนูอ้วน ก็มาถึงนอกหุบเขาที่หนึ่ง

จากระยะไกล จะเห็นได้ว่า มนุษย์หมาป่าจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่ในหุบเขา

และในส่วนที่ลึกที่สุด มีต้นไม้ซึ่งมีลักษณะยาวใสแวววาว ราวกับต้นหยกที่ทำด้วยวัสดุหยก

หลังจากเห็นต้นไม้นั้นแล้ว ดวงตาของเฉินจิ้นก็ฉายแสงขึ้นมาทันที

“ต้นผลไม้!”

และในเวลานี้ หนูอ้วนก็เห็นต้นผลไม้นั้นด้วย

ได้เห็นผลไม้ชีวิตบนต้นผลไม้

ผลไม้ชีวิต ดูเหมือนคน

เหมือนทารกที่มีรูปร่างเป็นผลไม้

ใสแวววาว!

มีกลิ่นหอมโชย

“มีอสูรเฝ้าต้นแดนวิญญาณจริงด้วย!”

เฉินจิ้นเห็นว่า ท่ามกลางฝูงมนุษย์หมาป่า บนแท่นสูง มนุษย์หมาป่าที่มีขนปกคลุมสีทอง มองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของมันก็คายชี่พิฆาตที่เข้มข้นออกมา

เห็นได้ชัดว่า หนานกงเซียนเอ๋อแย่งผลไม้ชีวิตของพวกเขา ทำให้มนุษย์หมาป่าในหุบเขาโกรธมากแล้ว

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้เห็นมนุษย์หมาป่าสีทองนั้น ดวงตาของเฉินจิ้นก็ลึกลงไปอีกเล็กน้อย

หนานกงเซียนเอ๋อ ซ่อนไว้ลึกมาก

คิดไม่ถึงว่าสามารถแย่งผลไม้ชีวิตจากมนุษย์หมาป่าที่เป็นแดนวิญญาณ

ผู้หญิงคนนี้ ไม่ธรรมดาแน่นอน!

ยิ่งกว่านั้น เฉินจิ้นรู้แล้วว่า หนานกงเซียนเอ๋อเด็ดผลไม้ชีวิตไปกี่ผล

ต้นผลไม้ หนึ่งต้นมีผลไม้ชีวิตเพียงเก้าผล

ในเวลานี้ ยังมีผลไม้ชีวิตอีกแค่เจ็ดผลที่เหลืออยู่บนต้นผลไม้เท่านั้น

หนานกงเซียนเอ๋อ เด็ดไปสองผล

อย่างไรก็ตาม เฉินจิ้นยังได้รู้ว่า ผลไม้ชีวิต ดูเหมือนจะยังไม่โตเต็มที่

ก็จริง

มิฉะนั้น พวกมันคงจะถูกมนุษย์หมาป่าเหล่านี้เด็ดลงมาแล้ว

"มาได้ทันเวลาพอดี"

เฉินจิ้นหัวเราะ

“หนูอ้วน ผมจะไปจัดการมนุษย์หมาป่า คุณรีบไปขุดต้นไม้นั้น!”

หลังจากนั้น เฉินจิ้นเหลือบมองหนูอ้วนด้วยความกังวลและแนะนำว่า "ขุดต้นไม้ก่อน ได้ยินไหม? ตอนนี้ผลไม้ชีวิตยังไม่โตเต็มที่ นำต้นไม้ออกไป เมื่อผลไม้ชีวิตสุกแล้ว และย่อมมีส่วนของคุณ"

เขาสงสัยอย่างยิ่งว่า หนูอ้วนคนนี้ อาจเด็ดผลไม้ชีวิตมากินสองสามผลก่อน

"รู้แล้ว รู้แล้ว!"

หนูอ้วนโบกมืออย่างไม่เป็นทางการ แกล้งทำเป็นผู้เชี่ยวชาญ

เฉินจิ้นตบฝ่ามือลงบนร่างของเขาแล้วพูดจางๆว่า “ถ้าคุณกล้ากินก่อนแล้วค่อยขุดต้นไม้ ผมจะหันศีรษะแล้วจากไปทันที ปล่อยให้คุณเป็นอาหารของมนุษย์หมาป่า!”

“ทำไมคุณถึงเอาใจคนต่ำต้อย วัดท้องสุภาพบุรุษ ใช้ความคิดเห็นที่เลวไปคาดเดาคนที่มีคุณธรรมสูงส่งล่ะ? ผมเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หนูอ้วนมองไปที่เฉินจิ้นอย่างโกรธเคือง

ในสายตาของเขา มีความโกรธระยิบระยับหลังจากถูกคนอื่นดูออก

"ลงมือ!"

เฉินจิ้นกล่าวในทันที

จากนั้น เขาก็ไม่ซ่อนลมหายใจอีกต่อไป