บทที่ 43 ขำจนฟันร่วง

บทที่ 43 ขำจนฟันร่วง

หวางเม่ยอวูหันหน้าไปมอง ไม่รู้ว่าหวางเจิ้นเวยมาอยู่ในห้องรับแขกด้านล่างตั้งแต่เมื่อไร

มองดูสีหน้าของเธอ หมองคล้ำมาก ในตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความโมโห

ดูเหมือนว่าเฉินจิ้นจะไม่ได้ยินเสียงของหวางเจิ้นเวยยังไงอย่างนั้น

ยังคงจับนิ้วเรียวของหวางเม่ยอวูอยู่ ตั้งอกตั้งใจเก็บเลือดหยวนหยินของเธอ

เห็นเฉินจิ้นไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย หวางเม่ยอวูก็สงบลงเช่นกัน

“คุณพ่อ ที่แท้คุณก็ส่งคนมาสอดแนมฉันจริงๆ！”

ในน้ำเสียงของหวางเม่ยอวู มีความผิดหวังเล็กน้อย

“ถ้าหากไม่เป็นแบบนี้ ถึงตอนนี้ฉันก็ยังคงไม่รู้เรื่องอะไร ที่แท้ แกก็คงสมรู้ร่วมคิดกับไอ้เด็กคนนี้นานแล้ว”

หวางเจิ้นเวยมองเข้าไปในสายตาของหวางเม่ยอวู โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ถ้าหากว่าหวางเม่ยอวูสูญเสียร่างกายนี้ไป นับประสาอะไรกับการแต่งงานกับตระกูลเจิ้งในเมืองหลวง เขายังต้องทนกับอารมณ์ของตระกูลเจิ้งที่มาจากเมืองหลวง

เรื่องระหว่างเฉินจิ้นกับเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยิ่งเป็นศัตรูฆาตกรรมลูกชายตัวเอง

“ระหว่างฉันกับเขาพวกเราบริสุทธิ์ใจ！”

หวางเม่ยอวูขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่หวางเจิ้นเวย พูดคำพูดที่ไม่เข้าหูต่อหน้าเธอ

พอได้ยิน หวางเจิ้นเวยอึ้งไปเล็กน้อย

ตั้งแต่เล็กจนโต หวางเม่ยอวูไม่เคยพูดเท็จ ในเมื่อเธอพูดออกมาขนาดนี้ ดูเหมือน ร่างกายหยวนหยางของหวางเม่ยอวู ยังเหลือมากกว่าครึ่ง

ขณะนี้ หวางเจิ้นเวยพยายามระงับความโกรธทั้งหมดของตัวเอง พูดเสียงเข้มว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แกยังไม่รีบลงมา”

ถ้าหากว่าร่างกายหยวนหยางของหวางเม่ยอวูไม่อยู่แล้ว หวางเจิ้นเวยก็ไม่อยากฉีกหน้าของลูกสาวตัวเอง

จากนั้น หวางเจิ้นเวยก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ

“นี่แก ทำเหมือนฉันไม่อยู่ตรงนี้เหรอ?”

เวลานี้ น้ำเสียงเย็นชา จู่ๆก็ดังขึ้นข้างๆหูของหวางเจิ้นเวย

หวางเจิ้นเวยมองไปที่ศัตรูฆ่าลูก เผยรอยยิ้มบนใบหน้าออกมา “ไอ้เด็กเปรต ตระกูลหวางไม่ใช่ขยะเหมือนตระกูลเหอ แกคิดว่าตระกูลหวางแกคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปงั้นเหรอ? วันนี้ ฉันจะทำให้แกชดใช้ให้ลูกชายของฉันด้วยชีวิต แก ต้องตาย!”

หลังจากเก็บเลือดได้เพียงพอ เฉินจิ้นก็ปล่อยหวางเม่ยอวู แล้วก็เดินลงไปข้างล่าง

“ตั้งแต่ฉันออกจากสมาคมมา ทั้งหมดมี 3 828 คน เคยพูดคำนี้กับฉัน แต่สุดท้าย จุดจบของพวกเขาอนาคตทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น”

“คุณ เป็นคนที่3 829！”

ได้ยินประโยคนี้ หวางเจิ้นเวยโกรธจนแทบจะหัวเราะออกมา “ไอ้เด็กเปรต ชั่วชีวิตของแกเคยเจอคนมากมายขนาดนี้เหรอ ถึงได้พูดจายโสโอหังขนาดนี้ ทำให้คนหัวเราะจนฟันจะร่วง”

“ในเมื่อคุณรู้สึกว่าขำจนฟันจะร่วง วางใจเถอะ ฉันจะทำให้คุณสมปรารถนา！”เฉินจิ้นพูด

ฝีเท้า เริ่มขยับ ก็หายไปจากที่เดิม

รูปร่าง เหมือนกับสายฟ้า！

ในชั่วพริบตา ก็ลอยข้ามมาสิบกว่าเมตร มาโผล่ที่ตรงหน้าหวางเจิ้นเวย

หวางเจิ้นเวยสีหน้าเปลี่ยน

เขาเคยได้ยินเล๋ยเป้าพูด พลังของเฉินจิ้น น่ากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แต่หวางเจิ้นเวยเองก็ไม่ได้เห็นกับตา

อีกทั้ง ตระกูลเหอสายเลือดทางตรงถูกทำลาย เขาก็ตรวจเช็กชัดเจนแล้ว เป็นเพราะว่าเหอซิงหรุงเป็นที่พึ่งหลัก ทีมชุดดำทั้งหมดที่รับคำสั่งโดยตรงจากเขา ก็ได้ทรยศไปแล้ว

นี่ถึงจะเป็นสาเหตุที่แท้จริงในการล้มสลายของสายเลือดโดยตรงตระกูลเหอ！

ดังนั้น เขาให้ความสำคัญกับเฉินจิ้นมากพอ มากพอที่จะรวบรวมกำลังทั้งหมดของตระกูล มาฆ่าเฉินจิ้นทิ้ง แต่ลึกๆแล้วในใจก็ยังรู้สึก กำลังของเฉินจิ้น เล๋ยเป้าน่าจะไม่ได้พูดเกินไปขนาดนั้น

ถึงยังไง ต้องฆ่าเล๋ยเป้า สำหรับหวางเจิ้นเวยแล้ว นั้นก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ใครๆก็รู้ ตระกูลหวางมียอดฝีมือถึงหกคน

ซ่างจุง ฉานลาง เล๋ยเป้า เสวียนหู่ ขวางซือ ชิงหลง

ต่างคนต่างแข็งแกร่ง

หนึ่งในนั้นชิงหลงลึกลับที่สุด แทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าบุคคลภายนอก

แต่มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ ที่จริง ชิงหลงก็คือนายท่านของตระกูลหวาง หวางเจิ้นเวยเองนั้น

มิฉะนั้น เขามีสิทธิ์อะไรที่จะนั่งบนตำแหน่งเจ้าของบ้าน จะอาศัยอะไรมาควบคุมยอดฝีมือคนอื่นทั้งห้าคนได้ รับใช้ตระกูลหวางมาโดยตลอด.

หวางเจิ้นเวยเขานั้น ถึงจะเป็นยอดฝีมือบูโดขั้นสูงสุด

ปรมาจารย์และขั้นปรมาจารย์จ่วยไม่ออกมา ใครจะมาสู้ได้?

แต่เฉินจิ้น อายุน้อยๆ จะเป็นปรมาจารย์ได้ยังไง เป็นไปไม่ได้แน่นอน แล้วเขาจะกลัวทำไม

หวางเจิ้นเวยเชื่อว่า แม้ว่าพลังของเฉินจิ้น เกินกว่าสิ่งที่เขาคิดไว้จริงๆ หรือมีพลังมากกว่าที่เขาคาดไว้ แต่อย่างน้อยเขาก็มีพลังในการปกป้องตัวเอง

ไม่งั้น เขาก็คงไม่มาคนเดียว ปรากฏตัวในคฤหาสน์ของหวางเม่ยอวู

แต่แล้ว หวางเจิ้นเวยคิดไม่ถึงว่า พอเฉินจิ้นลงมือปุ๊บ การเคลื่อนไหวจะเร็วขนาดนี้

เร็วมากจนเขายังไม่ได้ตั้งรับ เฉินจิ้นที่อยู่ห่างหลายสิบเมตร มาอยู่ตรงหน้าเขา

หลังจากนั้น ฟาดฝ่ามือออกไป

หวางเจิ้นเวยตกอยู่ในความหวาดกลัว ในเวลานี้

พลังของเฉินจิ้น เกินความคาดหมายของเขา

พอเฉินจิ้นลงมือปุ๊บ เขาก็รู้เลยว่า ตัวเองประเมินผิดพลาดแล้ว อาศัยแค่เขาคนเดียว ไม่ใช่คู่ต่อสู้กับเฉินจิ้นแน่นอน

และก็ ความเร็วของเฉินจิ้น ยังเกินจินตนาการของเขา

หวางเจิ้นเวยยังไม่ทันได้ถอย ฝ่ามือของเฉินจิ้น ก็แวบเข้ามาในสายตาของเขา

เขาเห็นเงาแวบเข้ามาในตา จากนั้นรู้สึกว่าใบหน้า ถูกตบอย่างแรงหนึ่งฉาด