บทที่ 57 ขออภัย ผมผิดไปแล้ว

บทที่ 57 ขออภัย ผมผิดไปแล้ว

เมื่อหลี่หมิงเฉิงได้ยินคำนี้ ดังนั้นเขาก็หันกลับไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขัดกับสถานที่นี้กำลังเดินมาอย่างช้าๆ

"นี่คือเฉินจิ้น!" คนข้างๆเขาเตือน

หลี่หมิงเฉิงพึ่งคิดได้"คุณคือเฉินจิ้น?"

เฉินจิ้นเหลือบมองเขาเมื่อได้ยินคำนั้นและไม่สนใจเขาเลย

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเฉินจิ้น ซ่งชิงเหย็นก็ก้าวขาเรียวยาวของเธอด้วยความดีอกดีใจ

หุ่นเพรียวสวย สง่า!

"คุณมาแล้วเหรอ!"

เมื่อเธอเดินไปที่ด้านข้างของเฉินจิ้น ใบหน้าของซ่งชิงเหย็นเต็มไปด้วยความสุขที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้

เธอคิดว่าเฉินจิ้นจะไม่มา

ซ่งชิงเหย็นเพิ่งปฏิเสธเขาอย่างเย็นชาและตอนนี้เธอหันกลับมาและทักทายเฉินจิ้นอย่างอ่อนหวาน ซึ่งทำให้สีหน้าของหลี่หมิงเฉิงมืดลงมาทันที

ทั้งในด้านฐานะ ความรู้ รูปร่างหน้าตา นิสัยใจคอ ส่วนไหนที่เขาแพ้เฉินจิ้น?

"ชีงเหย็น ... " หลี่หมิงเฉิงตะโกนอีกครั้ง

เขาไม่ได้เห็นเฉินจิ้นเป็นสามีของซ่งชิงเหย็นเลย

"ชีงเหย็นเป็นอะไรที่คุณสามารถเรียกเหรอ?" หลังจากที่หลี่เมิงเฉิงเอ่ยปากพูด คำพูดข้างหลังยังไม่ทันพูด เขาก็ถูกขัดจังหวะ

เฉินจิ้นมองเขาอย่างเย็นชา

หลี่หมิงเฉิงก็มองไปที่เฉินจิ้นด้วยสีหน้าที่เย็นชา "ผมเรียกแล้วจะทำไมล่ะ?"

"คุณลองดูสิ! มันจะทำให้คุณประทับใจไม่รู้ลืมไปชั่วชีวิต!"

เฉินจิ้นหัวเราะอย่างเย็นชา

"เป็นแค่ไอ้ขยะ ยังกล้าขู่ผมเหรอ?" หลี่หมิงเฉิงมองเฉินจิ้น ราวกับว่าเขากำลังดูเรื่องตลก “ไอ้หนุ่ม รู้ไหมว่าผมเป็นใคร?ก็คือชิงเหย็น ... "

และในครั้งนี้คำว่า "ชีงเหย็น" ออกมา

หลังจากนั้นคำพูดของหลี่หมิงเฉิงก็ถูกเขากลืนกลับไป

อันที่จริง เขาถูกบังคับให้กลืนลงไป

เสียงตบลงบนใบหน้าของเขาอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงที่ชัดเจนและดังก้องไปทั่งห้อง

หลี่หมิงเฉิงถูกคนคนนี้ตบโดยตรง ยืนอย่างไม่มั่นคงและล้มลงไปด้านข้าง

ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ใกล้ ๆ จับเขาไว้ เกรงว่าเขาจะล้มลงกับพื้นในท่าหมากินขี้

“ คุณกล้าตีผมหรือ?” หลังจากที่หลี่หมิงเฉิงทรงตัวได้แล้ว เขาก็ผลักคนที่จับเขาออกทันที จากนั้นมองไปที่เฉินจิ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เฉินจิ้นมองเขา ราวกับว่าเขากำลังมองคนปัญญาอ่อน“ ผมตีไปแล้ว คุณเปลี่ยนประโยคคำถามนี้เป็นประโยคบอกเล่าเถอะ!”

"คุณมันหาที่ตายจริงๆ!" หลี่หมิงเฉิงโกรธมาก ถูกตบต่อหน้าสาธารณชน นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของเขา

“ แล้วอย่ามาโทษว่าผมไม่ให้ชีงเหย็น... ”

หลี่หมิงเฉิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว

อย่างไรก็ตามคำว่า "หน้า" ยังไม่ทันได้พูดออกมา

ใบหน้าอีกข้างของเขาถูกตบอีกครั้ง

เสียงที่ดัง ความแรงในการตบ ทำให้หลี่หมิงเฉิงสูญเสียการทรงตัวอีกครั้ง

แต่คราวนี้ คนที่เพิ่งถูกเขาผลักออกไป ไม่ได้ไปพยุงเขาและคนอื่น ๆ ที่ชอบประจบเขา ไม่ทันที่จะพยุงเขา

หลี่หมิงเฉิงกระแทกโต๊ะข้างๆ ทำให้โต๊ะเครื่องดื่มล้มลง จากนั้นก็กลิ้งไปกับพื้น

เหล้าไวน์และเครื่องดื่มต่างๆสาดบนตัวของเขา

ดูมอมแมมเหลือเกิน ดูตลกเหลือเกิน!

"อ๋า!"

หลี่หมิงเฉิงรู้สึกจะบ้าแล้ว

เขาเคยถูกคนอื่นฉีกหน้าแบบนี้ไหม?

เคยอับอายขายหน้าในที่สาธารณะเช่นนี้ไหม

หลี่หมิงเฉิงรีบลุกขึ้น ร่างกายของเขาเปียกไปหมด ใบหน้าทั้งสองของเขาบวมและรอยฝ่ามือทั้งสองนั้นชัดเจนมาก

เหมือนหมาตกน้ำชัดๆ ไม่เหลือภาพลักษณ์หล่อรวยสูงเหมือนก่อนหน้านี้

"บอกแล้วว่าชีงเหย็นสองคนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์เรียก แต่คุณก็ยังจะเรียก สำนึกผิดหรือยัง? " เฉินจิ้นถอนหายใจและพูดอย่างหมดหนทาง

ดูเหมือนว่าตอนที่ตบหลี่หมิงเฉิงไป ไม่ใช่เขาเป็นคนทำ

หลี่หมิงเฉิงมองเฉินจิ้นด้วยใบหน้าซีดเขียว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เฉินจิ้นกล้าที่จะทำให้เขาอับอาย เขาได้ตัดสินประหารชีวิตเฉินจิ้นไปแล้ว

แม้ว่าเขาจะใช้เงินหลายร้อยล้าน เขาก็จะไม่ลังเลที่จะจ้างนักฆ่า ฆ่าไอ้สัสเฉินจิ้น

ซ่งชิงเหย็นต้องเป็นของเขา!

“ ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่ยอมนะ งั้นผมจะตบคุณจนกว่าคุณจะยอมรับ!” เฉินจิ้นพูดจางๆ อีกครั้ง

ในตอนนี้หลี่หมิงเฉิงไม่ได้ให้โอกาสเฉินจิ้นตบเขาอีกต่อไป ถอยหลังสองก้าวทันที

คนอื่น ๆ ที่ประจบและเลียขาเขาก็จับจ้องไปที่เฉินจิ้น

"ยาจกก็คือยาจก ก็ยังรู้จักแต่ใช้กำลัง!"

"รปภ อยู่ที่ไหน?

ซ่งชิงเหย็นรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นเรื่องมันบานปลาย

เธอคิดไม่ถึงว่าเฉินจิ้นจะลงมือแบบนี้

อย่างไรก็ตาม หัวใจเธอเต็มไปด้วยความสุขและความซาบซึ้ง

เฉินจิ้นเอาแต่ใจเช่นนี้ แม้แต่คนอื่นจะเรียกว่า "ชิงเหย็น" ก็ไม่ได้ ซ่งชิงเหย็นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกมีความสุขและพอใจมาก!