ตอนที่ 85
บทที่ 85 ปรมาจารย์สามท่านไปทางใต้
October 22, 2026
บทที่ 85 ปรมาจารย์สามท่านไปทางใต้
พวกกัวเทียนเวยและเจิ้งหยางโป๋ต่างก็ประหลาดใจมาก !
ชิ้นส่วนของค่ายปกป้องจวนที่กัวเทียนเวยมาตั้งหลายสิบปีกว่าจะครบ
ในฐานะที่พวกเฉันเป็นชั้นสุดปรมาจารย์ ตระหนักถึงอานุภาพของค่ายปกป้องจวนเป็นอย่างดี แต่พลังดาบของเฉินจิ้นที่ธรรมดาๆ กลับทำให้เกราะป้องกันด้านนอกพังลงทันที !
นี่เป็นไปได้อย่างไร ?
เขาทำได้อย่างไร ?
แต่ฉากต่อๆ ไปนั้น ทำให้พวกเขาผวาสุดขีด !
ระหว่างที่เฉินจิ้นฟาดดาบไป เกราะป้องกันค่ายก็พลังทลายลงทีละชั้น
จนกระทั่งถึงชั้นสุดท้าย !
ในที่สุดเฉินจิ้นก็หยุดลง
“ให้เวลาพวกคุณเตรียมตัวครึ่งวัน หลังจากครึ่งวันแล้วจะสังหารให้หมด !”
เฉินจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
จากนั้นก็พาโม้หลัวหายตัวไปจากที่เดิม !
กัวเทียนเวยกับเจิ้งหยางโป๋จึงได้รู้สึกโล่งใจ
เหนือหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ
“ความจริงแล้ว มันเป็นฝีมือต่ำต้อยในสายตาเขา !”
กัวเทียนเวยพูดอย่างเสียสติ
การบุกโจมตีที่เฉินจิ้นมีต่อเขามันมากเกินไป
สีหน้าของเจิ้งหยางโป๋ย่ำแย่มาก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เฉันใจได้ถึงสาเหตุที่เฉินจิ้นทำเช่นนี้
“เทียนเวย หลังจากสังหารมันแล้ว ความเสียหายทุกอย่างของคุณหลังจากนี้ ฉันจะรับผิดชอบเอง !”
เฉินจิ้น หากคุณต้องการให้คนของตระกูลเจิ้งมาที่นี่ ถ้าเช่นนั้นฉันก็จะทำตามที่คุณต้องการ
คุณนี่อวดดีเหลือเกิน
ความแข็งแกร่งของตระกูลเจิ้ง คุณไม่สามารถจินตนาการได้ !
......
......
ภายในเรือนสี่ประสานแบบโบราณหลังหนึ่ง ชายชราที่มีเคราสีขาวและใบหน้าแดงก่ำผลักประตูห้องแล้วเดินออกมา
“ยินดีต้อนรับการออกมาของบรรพบุรุษครับ”
“ขอแสดงความยินดีกับความก้าวหน้าด้านพลังวิชาของบรรพบุรุษครับ !”
ในเรือนสี่ประสานมีอุทยานต่างๆ ที่หลากหลายเฉกเช่นสวนสาธารณะขนาดเล็กอันงดงาม ทำให้ผู้คนรื่นตาชื่นใจ
ในตอนนี้มีหลายคนกำลังยืนพูดและโค้งคำนับอย่างเคารพอยู่ที่นี่
หากมีคนแปลกหน้าอยู่ที่นี่ จะรับรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกอย่างเคารพนี้คือผู้ยิ่งใหญ่แต่ละภาค !
มีผู้ยิ่งใหญ่ด้านเศรษฐกิจ มีฉันราชการระดับสูง และปรมาจารย์บูโด......
ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่ฉันงนอก คนเหล่านี้ก็คือผู้สำคัญในแต่ละด้าน เพียงกระทืบเท้าก็สั่นสะท้าน
ทว่าตอนนี้แต่ละคนกลับเคารพเป็นพิเศษ
หลังจากชายชราออกมาแล้ว ก็ได้เห็นลูกหลายที่หยิ่งผยองของตระกูลเจิ้งของเขาเต็มสวน ในใจจึงรู้สึกมีความสุขอย่างไม่รู้ตัว
“แล้วตงหยางล่ะ ?”
ชายชรามองไปรอบ ทันใดนั้นก็ตามขึ้น
เจิ้งตงหยางเป็นลูกหลานที่เขาชื่นชอบที่สุด พรสวรรค์อยู่เหนือกว่าเขา
“ตงหยาง......ตงหยางไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงครับ !”
หัวหน้าครอบครัวของตระกูลเจิ้งในตอนนี้คือ เจิ้งหย่วนถู เดินออกมาแล้วพูดอย่างเคารพ
ทว่าบนหน้าผากของเขามีเหงื่อจางๆ และแม้ว่าพลังวิชาของเขาจะเป็นชั้นกลางปรมาจารย์ แต่ตอนนี้ก็ไม่สามารถควบคุมเสียงอันสั่นเครือของตัวเองไว้ได้
เขาไม่กล้าจินตนาการเลยสักนิดว่าหลังจากชายชรารู้เรื่องของเจิ้งตงหยางเฉันแล้ว จะมีการตอบสนองอย่างไร
“คุณเด็กดื้อนี่ไม่อยู่เมืองหลวง ในความเป็นจริงหวังว่าจะได้เลื่อนขึ้นเป็นชั้นปรมาจารย์ก่อนสามสิบปี ไม่ยอมฝึกฝนให้ดี วิ่งไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ไม่รู้”
ชายชราพูดอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง ทว่าบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เอ็นดู !
“ขอตอบคำถามของบรรพบุรุษนะครับ ตงหยางได้เลื่อนขึ้นเป็นชั้นปรมาจารย์เมื่อหนึ่งเดือนก่อนครับ ท่านฝึกซ้อมอยู่ตลอด จึงมิกล้าที่จะมารบกวนท่านครับ แต่......” คำพูดของเจิ้งหย่วนถูยังไม่ทันจบก็ถูกชายชราขัดจังหวะขึ้นมา
ใบหน้าของชายชราเผยถึงความตื่นเต้น “เลื่อนขั้นตั้งแต่หนึ่งเดือนที่แล้ว ดีมาก สมเป็นลูกหลายของฉัน เจิ้งเจี้ยนหัว !”
“ฮ่าๆๆ รีบเรียกเขากลับมาเมืองหลวงเถอะ ฉันจะได้ทดสอบเขา !” เจิ้งเจียงหัวพูดด้วยรอยยิ้ม พลังวิชาของเขาได้ไปสู่ระดับที่สูงขึ้นอีกก้าวแล้ว ตอนนี้ก็ได้เดินมาถึงชั้นสูงสุดปรมาจารย์ และได้เริ่มก้าวเฉันแตะขอบแดนเสินแล้ว บางทีในชีวิตนี้อาจมีหวังก้าวไปสู่แดนเสิน
ส่วนเจิ้งตงหยาง ได้เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ในอายุน้อยกว่าสามสิบปี ไม่เพียงแต่เป็นปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดของหวาเสี้ยในวันนี้ และพรสวรรค์อันสูงส่งของเขา มีหวังที่จะก้าวไปสู่แดนเสินได้ !
นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีซ้ำดีซ้อน
หากในอนาคตตระกูลเจิ้งจะมีแดนเสินอีกคนหนึ่ง หรือว่าเขากับเจิ้งตงหยางทั้งสองคู่ได้เลื่อนขั้นเป็นแดนเสิน แม้ว่าเจิ้งเจี้ยนหัวจะมีชีวิตมาตั้งร้อยปี เมื่อได้นึกถึงเรื่องนี้เล็กน้อยก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ การหายใจก็ถี่ขึ้นเล็กน้อย
หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลเจิ้งของพวกเขากลายเป็นตระกูลใหญ่อันดับแรกของหวาเสี้ย แม้ว่าจะเป็นตระกูลที่ซ่อนเร้นลึกลับ เมื่อต้องเผชิญกับตระกูลเจิ้งของพวกเขาก็ต้องยอมโค้งคำนับ !
“ขอ......ขอตอบคำพูดของบรรพบุรุษนะครับ มีเรื่องเกิดขึ้นกับตงหยางแล้วครับ......”