ตอนที่ 103
บทที่ 103 เขาเป็นมหาเศรษฐี
October 22, 2026
บทที่ 103 เขาเป็นมหาเศรษฐี
แอ๊ด!
พอประตูเปิดออก หลี่โม่ยืนอยู่ข้างนอก
หวังฟางหน้านิ่งไปชั่วขณะ สีหน้าแสดงความสงสัย “นายถูกจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกปล่อยออกมา? ”
หลี่โม่ยิ้มแล้วกล่าวว่า “แม่ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ยังไงพวกเขาก็ต้องปล่อยผมออกมา”
ขณะเดียวกัน เมื่อกู้หยุนหลันได้ยินเสียงของหลี่โม่ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปกอดหลี่โม่ แล้วก็ร้องห่มร้องไห้
หลี่โม่ปลอบใจเธอ “ไม่มีอะไรแล้ว ผมไม่เป็นไรแล้ว นี่ก็ถูกปล่อยตัวออกมาแล้วนี่”
ในห้องรับแขก ทุกคนในครอบครัวนั่งอยู่ด้วยกัน
หวังฟางกับกู้เจี้ยนหมินนั่งอยู่บนโซฟา จ้องมองไปที่หลี่โม่ ด้วยสายตาที่แสดงถึงความโกรธ และมีความสงสัย
ตอนนี้ข้างหลี่โม่ มีเฉียนฝูนั่งอยู่
หวังฟางจ้องมองเฉียนฝู แล้วถามว่า “หลี่โม่ ตาแก่คนนี้คือใคร ทำไมนายถึงพาคนไม่รู้จักเข้ามาในบ้านฉันโดยพลการ? ”
หวังฟางไม่ชอบการแต่งตัวของตาแก่คนนี้ อายุปูนนี้แล้ว ยังจะใส่สูทอีก ในมือยังถือหมวกสีดำที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่เหมือนคนปกติ
คนที่คลุกคลีอยู่กับคนอย่างหลี่โม่ ก็ไม่น่าแปลกใจที่ถูกจับด้วย
หลี่โม่อธิบายด้วยเสียงเรียบ ๆ ว่า “แม่ เขาคือเพื่อน......คนหนึ่งของผม ครั้งนี้ที่ผมสามารถออกมาได้ เป็นเพราะเขาช่วย”
สำหรับเป็นเพื่อนแบบไหนแล้ว หลี่โม่ไม่ได้อธิบายอีก
หากบอกเธอว่า คนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้คือมหาเศรษฐีของฉู่โจว แล้วก็เป็นพ่อบ้านของตนเอง หวังฟางจะบ้าหรือเปล่า?
“ตาแก่เฉียนฝู สวัสดีคุณทั้งสองคน”
เฉียนฝูรู้ว่า แม่ยายของนายน้อยเป็นคนที่โหดเหี้ยม เธอขึ้นชื่อว่าเป็นคนก้าวร้าวและไม่มีเหตุผล วันนี้ได้เห็น เธอไม่เหมือนคนธรรมดาจริง ๆ
“เฉียน.......เฉียนฝู”
ตอนนี้กู้หยุนหลันเริ่มรู้สึกดีขึ้น มองคนที่นั่งอยู่ข้างหลี่โม่อย่างจริงจัง แล้วถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณคือเฉียนฝู ประธานเฉียนเหรอ? ”
“หยุนหลัน ลูกรู้จักตาแก่คนนี้เหรอ”
หวังฟางเบะปาก ยิ้มเยาะเย้ยด้วยสีหน้าเย็นชา
“เฉียนฝู เป็นมหาเศรษฐีของฉู่โจว เหมือนจะเป็นประธานของห้านซินกรุ๊ป....” กู้หยุนหลันกล่าวด้วยความตื่นเต้น
ที่สามีของตนเองรู้จักเฉียนฝู!
ที่สำคัญคือ ตาแก่คนนี้ ก็คือคนที่หลี่โม่ชี้บอกทางที่หน้าโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ?
ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเจ้าของกวนเหลินกัง เกิดเรื่องที่กวนเหลินกังครั้งก่อน หลี่โม่เป็นคนช่วยไว้เรื่องถึงได้จบลง
“มหาเศรษฐีของฉู่โจว คือคนแบบนี้เหรอ?”
หวังฟางมองเฉียนฝูหัวจรดเท้าอย่างดูถูก แสดงท่าทางรังเกียจ “ หยุนหลัน อย่าล้อเล่นกับแม่! หลี่โม่ไม่รู้จักคนรวยแบบนี้หรอก? พูดไป ไม่ใช่ว่าใครก็ตามที่ชื่อเฉียนฝูก็เป็นมหาเศรษฐี”
หวังฟางไม่รู้จักเฉียนฝูก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเธอไม่เคยสนใจธุรกิจ เพราะตลอดทั้งวันเธอสนใจแต่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่เป็นเรื่อง
อีกอย่าง ในสายตาเธอ คนไร้ประโยชน์อย่างหลี่โม่ จะรู้จักมหาเศรษฐีได้ยังไง?
ถ้าหากรู้จักมหาเศรษฐี เธอก็จะจุดธูปก้มกราบเลย!
เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของหวังฟาง ใบหน้าของเฉียนฝูก็กระตุกเช่นกัน แต่เขาก็อดกลั้นอารมณ์ไว้
กู้หยุนหลันรู้สึกกังวลมาก ขยิบตาอย่างต่อเนื่องให้หวังฟาง แต่เธอกลับเมินเฉย และยิ้มเยาะเย้ยมากกว่าเดิมอีก
“หลี่โม่ ทีหลังอย่าพาหมาแมวกลับมาบ้านอีกน่ะ มิเช่นนั้นนายก็อย่ากลับมาบ้านพวกเราอีก!”
หวังฟางกล่าวอย่างไม่พอใจ แม้แต่ถุงใต้ตาก็ยังเผยให้เห็นถึงความเย้ยหยันถากถาง
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้จู่ ๆ ก็มีข่าวปรากฏขึ้นทางทีวี
“ตามข่าวล่าสุดจากสถานีนี้ คุณเฉียนประธานห้านซินกรุ๊ป ได้ใช้ทุนส่วนตัวหนึ่งพันล้าน เพื่อสร้างโรงเรียนตำรวจใหญ่ที่สุดของเมืองนี้ มันมีส่วนช่วยเหลืออย่างมากในการพัฒนาบ้านเมืองให้มั่นคง”
ด้วยเนื้อหาของข่าว ทำให้ห้องรับแขกทั้งห้องเงียบสนิท!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหน้าจอ จะมีภาพถ่ายและวิดีโอสัมภาษณ์ของเฉียนฝูฉายอยู่ด้วย!
ดวงตาของหวังฟางเบิกกว้าง จ้องมองมหาเศรษฐีในจอภาพ และสายตาของเธอได้สลับเคลื่อนไปมาที่ตาแก่ที่อยู่ตรงหน้า
“โอ้ แม่เจ้า!”
หวังฟางตัวสั่นด้วยความตกใจ ในเวลานั้นเธอชี้ไปที่ทีวีและกล่าวว่า “คุณ คุณ...... คุณคือเฉียนฝูจริง ๆ เหรอ? คือเฉียนฝูคนที่เป็นมหาเศรษฐีเหรอ?! ”
โอ้ สวรรค์!
หวังฟางรู้สึกเหมือนชีวิตพังทลาย!
เมื่อสักครู่เธอทำอะไรลงไป เธอพูดอะไรออกไป?!
เลอะเลือน มันเลอะเลือนจริง ๆ!
คนรวยเช่นนี้ มาที่บ้านของเธอ แต่เธอกลับพูดจาเสียดสีประชดประชันเขา
“อั้ยหยา คือ.... คุณเฉียน คุณอย่าเข้าใจผิด อย่าถือสา ฉันเป็นหญิงแก่ที่ปากเสีย สิ่งที่พูดออกไปเมื่อสักครู่ ถือว่าผายลมแล้วกัน อย่าไปฟังมันอย่าไปใส่ใจ”
หวังฟางตื่นตระหนกมาก ทั้งตื่นเต้นและประจบประแจงลุกขึ้น รีบไปชงชาและปลอกทำผลไม้ อดไม่ไหวที่จะเอาของดีของอร่อยประเคนเข้าปากของเฉียนฝู
เฉียนฝูเพียงแค่ยิ้มอย่างเรียบ ๆ แล้วกล่าวด้วยคำที่สุภาพเพียงไม่กี่คำว่า “อย่าลำบากเลย ผมมาที่นี่เพื่อส่งน้องเสี่ยวหลี่ และผมก็กำลังจะกลับ”
“ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก การที่คุณเฉียนมาที่บ้านของพวกเราได้ ก็เพราะมีบรรพบุรุษของเราคุ้มครอง คุณกินสิ ผลไม้นี้ฉันเพิ่งซื้อมาวันนี้เอง ส่วนชานี้ก็เป็นชาอย่างดี ในวันปกติชาดีเช่นนี้ฉันก็ไม่ได้นำมาดื่ม”
พฤติกรรมของหวังฟางเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ รู้สึกถึงความเอาอกเอาใจเป็นอย่างมาก