ตอนที่ 110
บทที่ 110 ปาร์ตี้ส่วนตัว
October 22, 2026
บทที่ 110 ปาร์ตี้ส่วนตัว
กู้ชิงหลินไม่คิดว่า จะได้เห็นหลี่โม่ที่ร่างกายปกติไม่บาดเจ็บ
หรือว่า เมื่อสักครู่เขาไม่ถูกทำร้ายเหรอ?
ช่างน่าแปลกใจจริง ๆ
หลี่โม่ขมวดคิ้ว ไม่สนใจกู้ชิงหลิน เขาหันหลังแล้วเดินไปข้างหน้า
สิ่งนี้ทำให้กู้ชิงหลินรู้สึกโมโห ในตระกูลกู้ เธอเปรียบเสมือนไข่ในหิน แล้วก็เป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงของเมืองฮ่านด้วย
ผู้ชายแบบไหนก็ตามเมื่อเห็นเธอแล้ว สายตาทั้งคู่ก็จะจับจ้องที่ตัวเธอ แล้วเขาสู่ภวังค์?
ถ้าพูดอย่างไม่เกรงใจว่า ขอแค่กู้ชิงหลินคิด ก็จะมีลูกชายคนรวยมากมาย เดินตามหลังของเธอ แสดงความรักและพิศวาส!
แต่ว่า หลี่โม่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเขยตระกูลกู้ที่ไร้ประโยชน์คนนี้ ตอนนี้กล้าที่จะเพิกเฉยต่อตัวเอง!
เพี๊ยะ!
กู้ชิงหลินรีบเดินตรงเข้าไป ใช้มือดึงเสื้อของหลี่โม่ จากนั้น ใช้ฝ่ามือฟาดไปที่ใบหน้าของหลี่โม่เต็มแรง
ด้วยความโกรธ ชี้ไปที่ใบหน้าของหลี่โม่อย่างเย่อหยิ่งและไร้มารยาท แล้วตะโกนด่าว่า “หลี่โม่ นายคิดว่าตนเองเป็นใคร นายมันเป็นแค่สุนัขของตระกูลกู้ เป็นแค่เศษขยะ นายยังกล้าเพิกเฉยต่อฉัน? นายเชื่อหรือไม่ แค่ฉันพูดประโยคเดียว นายจะกลายเป็นศัตรูของผู้ชายทุกคนในเมืองฮ่าน!”
กู้ชิงหลินยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้ตนเองโมโหมากยิ่งขึ้น!
เธอจึงมองไปที่หลี่โม่ ด้วยแววตาที่โมโห!
เป็นแค่ขยะไร้ประโยชน์ ยังกล้าหยิ่งผยอง?
หลี่โม่ถูกกู้ชิงหลินตบอย่างกะทันหัน ทำให้เขารู้สึกมึนงง จากนั้นเขาก็เตือนกู้ชิงหลินด้วยใบหน้าที่เย็นชาว่า “กู้ชิงหลิน ผมไม่ได้ยั่วยุคุณ ตบนี้ฝากไว้ก่อน ผมขอเตือนคุณ อย่ายั่วโมโหผมอีก!”
พูดจบ หลี่โม่หันหลังคิดจะเดินจากไป
ตอนนี้ กู้ชิงหลินรู้สึกเสียหน้า!
“ไอ้เจ้าหลี่โม่ ตอนนี้นายกล้าเตือนฉันแล้วเหรอ?”
กู้ชิงหลิงตะโกนเสียงดังทันที
เพื่อนสนิทที่อยู่ข้าง ๆของกู้ชิงหลิน ก็พูดจีบปากจีบคอแล้วชี้ไปที่หลี่โม่ แล้วกล่าวว่า
“แม่งฉิบ นายเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ ยังกล้าพูดแบบนี้กับพี่ชิงหลินอีก?”
“พี่ชิงหลิน ไอ้หมอนี่มันบ้าคลั่งมาก! มันก็คือคนไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ที่คุณพูดถึง?”
“ยังไม่รับก้มหัวขอโทษพี่ชิงหลินอีก มิเช่นนั้น! นายจะได้เห็นดีแน่!”
คิ้วของหลี่โมขมวดลึกขึ้นไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่แต่งตัวสวยงามกลุ่มนี้ ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาสวยงาม แต่กลับมีจิตใจที่มืดมิด เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงประเภทนี้เลย
“เทพธิดาชิงหลิน บังเอิญจัง คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย”
ขณะนี้ มีเสียงผู้ชายที่น้ำเสียงแสดงถึงความอิจฉาเล็กน้อย ดังมาจากระยะไกล
ทุกคนต่างมองไปตามเสียง
เห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง สวมชุดลำลองราคาแพงมาก ใส่สร้อยทองไว้ที่คอ และสวมนาฬิกาสีทองที่ข้อมือ ลงมาจากรถเฟอร์รารีที่จอดอยู่ที่ประตู ด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอ
“เทพธิดา เราพบกันอีกแล้ว”
ขณะนี้ เจียงหยางยิ้มอย่างประจบสอพลอ เดินมาอยู่ตรงหน้ากู้ชิงหลินกับเพื่อนสาวสวยแล้ว
อันที่จริง ช่วงหลายวันมานี้เขาได้แอบติดตามกู้ชิงหลินตลอด
ขณะนี้กู่ชิงหลินไม่มีเวลาสนใจเจียงหยาง แต่เพื่อนสนิทของเธอหลายคน กลับสนใจและใส่ใจเจียงหยางเป็นพิเศษ
แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขาคือลูกคนรวย
“หลี่โม่ นายจะต้องคุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!”
กู้ชิงหลินเอามือทั้งสองข้างกอดอก มองไปที่หลี่โม่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด
อย่างไรก็ตาม
“คุณอย่ามาพาลหาเรื่องผมโดยไม่มีเหตุผล”
หลี่โม่แค่พูดประโยคนี้ ก็เดินจากไป
“นาย!”
กู้ชิงหลินรู้สึกโกรธมาก
แต่ไหนแต่ไร ภาพของหลี่โม่คือคนไร้ประโยชน์ แต่วันนี้ ท่าทางที่เขาแสดงออกคือแข็งแกร่งขนาดนี้!
แม้แต่คำพูดของตนเอง ยังกล้าท้าทาย!
ชั่วพริบตาเดียว
กู้ชิงหลินอารมณ์สับสน ขมวดคิ้วแล้วกล่าวด้วยความโกรธว่า “บังอาจ หลี่โม่ นายคิดว่าตนเองเป็นใคร ถึงได้กล้าขัดแย้งกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า! กู้หยุนหลันเธอเป็นคนปัญญาอ่อน ที่แต่งงานกับคนไร้ประโยชน์อย่างนาย เห็นเธอเซ็นสัญญากับบริษัทรุงคาง ฉันคิดว่า เธอเอาตัวเข้าแลกมาแน่เลย!”
เมื่อหลี่โม่ได้ยินประโยคนี้ เขาหยุดเดิน แล้วยืนอยู่ตรงจุดนั้น
กู้ชิงหลินเอามือทั้งสองข้างกอดอก ยังคงด่าต่อไปด้วยท่าทางที่หยิ่งยโส “กู้หยุนหลันทำให้ตระกูลกู้ถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์ กู้หยุนหลันเป็นตัวซวยของตระกูลกู้ ผู้หญิงดอกทองอย่างเธอ ไม่ควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้จริง ๆ!”
“กู้ชิงหลิน คุณยั่วโมโหผมสำเร็จแล้ว เดิมทีผมไม่อยาก.......”
หลี่โม่หันกลับมา จ้องมองไปที่กู้ชิงหลินด้วยดวงตาที่เคร่งขรึมกล่าวอย่างเย็นชา
แต่ว่า