บทที่ 131 ผู้ชายของฉัน

บทที่ 131 ผู้ชายของฉัน

ในระหว่างที่สายตาพวกของกู้เจี้ยนหมินกำลังวุ่นวาย หวงฝูชิงนำหวงเหวินจิ่นกับลูกน้องกลุ่มหนึ่งออกจากห้องส่วนตัวไป

หลังจากจากไปไกลแล้ว หวงเหวินจิ่นก็ถามขึ้นเสียงต่ำ “ท่านประธาน เจ้าหมอนั่น...”

เพี้ยะ!

เสียงฝ่ามือปะทะใบหน้าดังกังวาน หวงฝูชิงใช้หลังมือตบไปที่ใบหน้าของหวงเหวินจิ่นหนึ่งที

“ท่านเป็นอาจารย์ของฉัน ต่อไปหากพบท่านจะต้องแสดงความเคารพอย่างสูงสุด ถ้าหากนับลำดับรุ่น นั่นก็เป็นอาจารย์ปู่ของแก!”

หวงเหวินจิ่นหมดอาลัยตายอยากจนถึงที่สุด เพียงช่วงเวลาแค่พูดกันสองประโยค เสือแห่งเมืองฮ่านอย่างตนก็กลายเป็นหลานของเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นไปเสียแล้ว!

“ให้อู๋เต้าเหวินจัดเตรียมห้องส่วนตัวใหม่ห้องหนึ่ง ต่อไปหากพบอาจารย์ของฉันรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร?”

หวงฝูชิงถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“ทราบแล้วครับ ต่อไปเขาจะเป็นปู่แท้ ๆ ของผมครับ”

หวงเหวินจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้

หวงฝูชิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ นำคนจากไปอย่างรวดเร็ว

ในห้องส่วนตัว กู้เจี้ยนหมินและพวกของฮั่วเจี้ยนเฟิงล้วนมองหลี่โม่อย่างเงียบ ๆ ผ่านไปนานมากแล้วจึงจะเรียกคืนสติมาได้

คาดไม่ถึงว่านาทีวิกฤตจะถูกกำจัดไปได้อย่างแปลกประหลาด ในใจของทุกคนล้วนมีความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

หวงฝูชิงกลัวหลี่โม่?

อย่าล้อเล่นน่า ถ้าหากว่าหวงฝูชิงหวาดกลัวเจ้าตัวไร้ประโยชน์หลี่โม่นั่น ทำไมถึงโดนทุกคนรังแกมาตลอดได้?

นี่คือสิ่งที่ทุก ๆ คนต่างคิดเหมือน ๆ กันในใจ

หลังจากที่คิดอย่างนี้แล้ว ทุก ๆ คนก็รู้สึกในทันทีว่าเป็นเพราะหวงฝูชิงนั้นสูงส่งและซื่อสัตย์ไร้ข้อกังขา ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีวิธีที่จะอธิบายสถานการณ์เมื่อครู่ได้

ภายในใจของฮั่วเจี้ยนเฟิงและพวกของกู้ซิงเว๋ยเต็มไปด้วยความขัดเคืองหงุดหงิดในชั่วพริบตา

พวกเขารู้สึกว่าเมื่อครู่ไม่ควรจะหวาดกลัวเลย ถ้าหากว่ากล้าที่จะตัดสินผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่าตนได้แล้ว เช่นนั้นผู้ที่ได้หน้าก็ต้องเป็นตนเองแล้ว ไม่ต้องไปถึงเจ้าคนเลวเลื่องชื่อลือลั่นอย่างเจ้าหลี่โม่นั่นหรอก!

“ประธานหวงเป็นคนดีมาก ๆ คนหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าประธานหวงไม่เพียงแต่ไม่ถือตัว แต่ยังยอมรับฟังคำแนะนำคนอื่น นั่นก็ห่างจากพวกเราอยู่มาก”

“พูดถูก ใคร ๆ ก็พูดกันว่าต่อกรกับลูกน้องนั้นง่ายกว่าต่อกรกับเจ้านาย และก็เพราะเจ้าหวงเหวินจิ่นนั่นคุยด้วยยาก เมื่อกี้เพิ่งจะคุยกันด้วยเหตุผลดี ๆ กับประธานหวง ไม่น่าจะทำให้สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นมาได้”

“เป็นเพราะคนพวกนั้นฉวยโอกาสได้สำเร็จ อย่าคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะได้หน้านะ กลับทำให้พวกเรามองทะลุปรุโปร่งว่าพวกมันเลวอย่างไร”

คนที่บ้านพี่ใหญ่และบ้านน้องสามตระกูลกู้น่าจะโดนวิจารณ์จนเสียหายแล้ว

มีคนเกลียดเพราะริษยา ก็เลยย้ายหัวข้อบทสนทนาไปไว้บนตัวหลี่โม่แทน

ทันใดนั้น ไฟในใจของกู้ชิงหลินก็ลุกโชนขึ้นมา

เมื่อครู่เป็นเพราะหลี่โม่เปิดปากขึ้นมากะทันหัน ทำให้สถานการณ์ตึงเครียดจนกู้ชิงหลินตกใจจนปัสสาวะแทบราด

“หลี่โม่ เมื่อกี้ทำไมนายต้องพูดจามั่วซั่วแบบนั้นด้วย ถ้าหากไม่ใช่ท่านประธานหวงที่เป็นสุภาพชน แต่เปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะก็ พวกเราทั้งหมดจะต้องตายเพราะนายแน่!”

กู้ชิงหลินตำหนิเสียงสูง

“ชิงหลินพูดถูก เมื่อกี้เป็นเพราะประธานหวงมาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะประธานหวงมาล่ะก็ คนขี้แพ้อย่างเจ้าหลี่โม่แค่อ้าปากก็ทำให้พวกเราเจอดีแน่ ๆ หวงเหวินจิ่นนั่นยิ่งฆ่าคนเก่ง ๆ อยู่ด้วย!”