บทที่ 137 หอบเงินหนีไป

บทที่ 137 หอบเงินหนีไป

คำพูดของกู้เจี้ยนหมินเตือนหวังฟางได้ เงินที่ลงไว้ที่บริษัทการลงทุน ใกล้จะครบกำหนดแล้วจริง ๆ เข้าใจว่าบริษัทการลงทุนน่าจะรับปากไว้ว่ากำไรจะงอกงาม คงเงินไว้หนึ่งปีจะมีกำไรร้อยละสามสิบกว่า!

ได้ฟังคำสัญญาของบริษัทการลงทุน ดวงตาของหวังฟางในตอนนั้นแดงไปหมด ไม่เพียงแต่เอาเงินส่วนใหญ่ของครอบครัวไปลงไว้ในนั้น กระทั่งเอาบ้านไปจำนำเงินกู้ เอาเงินกู้ไปลงไว้ในนั้น

ถ้าพูดกันตามความคิดของหวังฟางในตอนนั้น เอาเงินของครอบครัวลงไว้หนึ่งปี ก็เพียงพอที่จะซื้อบ้านได้อีกหลังหนึ่งแล้ว รอให้บ้านมีมูลค่าเพิ่มอีก นั่นก็มีเงินใช้ไปยันแก่แล้ว

“พรุ่งนี้ฉันจะไปดู งวดนี้พวกเราน่าจะหาเงินได้ก้อนใหญ่เลย ถ้าเกิดเจ้าลูกเขยสวะไร้ประโยชน์นั่นหลักแหลมได้สักครึ่งหนึ่งของพวกเราก็ดีสิ”

หวังฟางอดไม่ไหวลำพองใจขึ้นมา เริ่มจินตนาการถึงตอนได้รับผลกำไรจากการลงทุน ไปซื้อบ้านที่อสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมือง

......

วันที่สองตอนเช้าตรู่ หวังฟางแต่งตัวอย่างดี ติดต่อบรรดาพี่สาวน้องสาวที่ลงทุนไปด้วยกันหลายคนรีบร้อนเดินทางไปที่บริษัทการลงทุน

ไปถึงใต้อาคารใหญ่ของบริษัทการลงทุน มองดูผู้คนมากมายทั้งชายหญิงชุมนุมกันอยู่ หวังฟางกับบรรดาพี่สาวน้องสาวหลายคนของเธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นทันที

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนมากันมากมายขนาดนี้ คงจะไม่ได้จะไปบริษัทการลงทุนเหมือนพวกเราหรอกนะ”

“เป็นไปได้นะ บริษัทการลงทุนนั่นก็ไม่ใช่บริษัทเล็ก ๆ คนที่เอาเงินไปลงทุนไว้ต้องมีไม่น้อยแน่นอนอยู่แล้ว พวกเราเองก็รีบเข้าไปดูเถอะ”

หวังฟางและบรรดาพี่สาวน้องสาวหลายคนเบียดเข้าไปในฝูงชน เสียแรงไปเยอะในที่สุดก็เบียดเข้ามาถึงหน้าประตูของบริษัทการลงทุน

แต่ประตูใหญ่ของบริษัทการลงทุนล็อกไว้อย่างแน่นหนา บนประตูปิดประกาศไว้หนึ่งฉบับ

“เนื่องจากการลงทุนกำไรถดถอย บริษัทปิดกิจการชั่วคราว ผู้ลงทุนทั้งหมดกรุณารอบริษัทติดต่อกลับไป”

หวังฟางอ่านเนื้อหาบนประกาศออกเสียงด้วยเสียงต่ำ หลังจากอ่านจบก็ราวกับฟ้าผ่าอยู่ตรงหน้าฉับพลัน ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังเข้าใจได้ว่าจะต้องเป็นบริษัทการลงทุนหอบเงินหนีในเรื่องเล่าแน่ ๆ!

“บริษัทการลงทุนนี่หนีไปแล้ว ต้องหอบเงินหนีไปแน่ ๆ เลย นั่นมันเป็นเงินที่เป็นหยาดเหงื่อแรงงานทั้งชีวิตของฉันนะ!”

“ไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะต้มตุ๋นแม้แต่เงินของพวกเรา นั่นมันเป็นเงินที่เอาไว้ใช้ตอนแก่ ตอนเจ็บป่วย ฉันยังเตรียมจะใช้กำไรที่ได้จากการลงทุนไปซื้อที่สุสานดี ๆ แหนะ จบกันหมดแล้ว!”

พี่สาวน้องสาวหลายคนของหวังฟางร้องกันระงม คนยังมีชีวิตอยู่ แต่เงินกลับไม่มีแล้ว นั่นมันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่สุดในชีวิตมนุษย์อย่างสิ้นเชิง

หวังฟางมองพี่สาวน้องสาวหลายคนอย่างขวัญหนีดีฝ่อ ความทุกข์ในใจยังพูดไม่ออก เธอน่าจะเป็นคนที่ลงเงินเยอะที่สุด แถมยังเอาบ้านไปจำนำไว้แล้วด้วย

ตามองดูระยะห่างเวลาที่บ้านจะครบกำหนดอีกไม่กี่วันแล้ว ถ้าหากเอาเงินกลับคืนมาไม่ได้ บ้านก็จะต้องถูกธนาคารยึดไป พอถึงตอนนั้นคนทั้งครอบครัวก็จะต้องไปนอนข้างถนนแล้ว!

“น้องสาว พวกเธอก็ลงทุนเหมือนกันใช่ไหม ตอนนี้คนที่บริษัทการลงทุนหอบเงินหนีไปแล้ว พวกเรามารวมตัวกันทำเรื่องให้มันใหญ่โตถึงจะมีคนมาจัดการ บ้านของพวกเธอมีญาติพี่น้องก็เรียกกันมาเพิ่มจำนวนหัวเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักพวกเราจะไปปิดถนนประท้วง”

อีกด้านก็มีคนที่ได้รับความเสียหายออกมาประท้วง ตอนนี้ทุกคนคิดกันมาหมดทุกวิธีแล้วเพื่อที่จะเอาเงินของตัวเองกลับคืนมา สุดท้ายก็คิดวิธีปิดถนนประท้วงขึ้นมาได้