ตอนที่ 14
บทที่ 14 หลี่โม่ช่วยด้วย
October 22, 2026
บทที่ 14 หลี่โม่ช่วยด้วย
ในเวลาเดียวกัน หลี่โม่ได้เดินทางมาที่โรงพยาบาลประชาชนพอดี
ตั้งแต่เช้าตรู่ แม่ยายก็เร่งอย่างปลิดชีพ เร่งเขาหลายครั้ง
ทันทีที่มาถึง หลี่โม่ก็พบกับหลิวซินหมินที่รีบวิ่งมาหน้าตั้ง ใบหน้ายิ้มอย่างสรรเสริญและกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับคุณหลี่ที่มาตรวจโรงพยาบาลของเรา”
หลี่โม่สะดุ้ง เขาโบกมือและพูดว่า “ผู้อำนวยการหลิว คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ทำหน้าที่ของตัวเองไป ผมแค่มาหาลูกสาวของผม”
หลิวซินหมินยิ้มอย่างเขินอาย กล่าวว่า “ ได้ครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณหลี่แล้ว สำหรับอาการของลูกสาวของคุณ โปรดจงวางใจ เราจัดสัมมนาผู้เชี่ยวชาญตลอดหลายคืน และเรามีแบบแผนเรียบร้อยแล้ว”
หลี่โม่พยักหน้า และหลิวซินหมินก็หันเดินออกไป
หลังจากนั้น เขาก็เดินไปทางห้องผู้ป่วยของซีซี ทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง เขาก็หยุดลงด้วยการประณามที่เสียงดังที่เข้มงวด
“หลี่โม่ ทำไมเธอถึงเพิ่งมา ไม่รู้หรือว่าที่โรงพยาบาลทั้งสกปรกและเหนื่อย”
เมื่อหวังฟางผู้เป็นแม่ยายเห็นหลี่โม่มา ก็รีบสาดอย่างดุเดือดทันที ชี้ไปที่จมูกของหลี่โม่และด่าอย่างระอุ!
น่าโมโหชิบหาย!
ตนดูแลมาตลอดช่วงเช้า เด็กน้อยสมควรตายนี้ กวนจะตาย!
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่ชอบซีซี หวังฟางอาจจะไม่ชอบเด็กน้อยคนนี้ก็ได้
ลูกสาวของเศษสวะอย่างหลี่โม่ สร้างความอับอายให้กับตระกูลกู้จริงๆ!
แต่อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วหวังฟางไม่กล้าพูดอะไรหรอก เพราะคุณปู่ยกย่องซีซีเป็นดวงใจ เธอจึงไม่มีอะไรจะพูด
หลี่โม่แสดงออกอย่างถ่อมตัว และพูดว่า “คุณแม่ กลับไปเถอะ ผมจะดูแลซีซีเอง
หวังฟางสะบัดมือ โยนของในมือไปที่หลี่โม่ กัดฟันอย่างเกลียดชังและพูดว่า “ จะบอกให้นะ แม้ว่าคุณปู่จะอนุญาตให้เธอดูแลซีซี แต่ เธอจำใส่หัวไว้นะ ซีซีเป็นคนของตระกูลกู้ ถ้าเธอกล้าพูดว่าซีซีเป็นลูกสาวของเธอในโรงพยาบาลละก็ ฉันจะฆ่าเธอ!”
พูดจบ หวังฟางก็จ้องไปที่หลี่โม่ และตะโกนว่า “ ยืนอยู่ทำไม ยังไม่ไปทำงานอีก”
หลี่โม่รีบหยิบกะละมัง กลับมาพร้อมกะละมังน้ำอุ่น เช็ดหน้าและมือของซีซีที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
ซีซีน่าเอ็นดูมาก เมื่อเห็นหลี่โม่เช็ดมือให้ตัวเอง ก็ยิ้มหวานให้ตลอด ลักยิ้มที่มุมปากของเธอ น่ารักสุดๆ
ดวงตาของหลี่โม่เต็มไปด้วยความหลงรักแบบไม่ลืมหูลืมตา จิ้มไปที่จมูกเล็ก ๆ แวววาวของเธอ และทำหน้าหลอกผีใส่เธอ
ซีซีหัวเราะเสียงดังด้วยความสุข และตะโกนว่า “พ่อ ...”
ตูม!
ทันใดนั้น หวังฟางที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือและพูดคุยกับเพื่อนสาวของเธอเกี่ยวกับกระเป๋าสวยอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนทันที เดินมาอย่างโมโห ๆ ตบหน้าของหลี่โม่และด่าว่า “ เธอทำอะไร ใครให้เขาเรียกเธอว่าพ่อ ? ”
หลี่โม่รู้สึกงุนงงเล็กน้อยกับการตบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาถือกะละมังไว้ในมือ และบีบกำปั้นไว้แน่น
เขาเหลือบมองไปที่ซีซีที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดวงตาสีดำขนาดใหญ่สองดวงของเด็กน้อย ก็เต็มไปด้วยน้ำตา
เขาฉุกคิดขึ้นได้ว่าตัวเองพูดอะไรผิด จึงรีบดึงชายเสื้อของหวังฟาง และพูดว่า “คุณยาย ไม่ใช่ความผิดของพ่อ แต่เป็นความผิดของซีซี ...”
“ ยังเรียกเขาว่าพ่ออีกเหรอ ？”
หวังฟางหันศีรษะ ทำหน้าบึ้งตึง และจ้องไปที่ซีซี
ซีซีตัวสั่นด้วยความตกใจ ปากแบน ใกล้จะร้องไห้ออกมา แล้วน้ำตาในดวงตาของเธอก็ไหลตามมา
หลี่โม่เห็นฉากนี้ จึงรีบขอโทษ “แม่ครับ เป็นความผิดของผม ต่อไปผมจะไม่กล้าอีกแล้ว”
หวังฟางจ้องไปที่หลี่โม่ และด่าด้วยเสียงดัง “เธอรู้ก็ดีแล้ว เอาน้ำไปเท!”
หลี่โม่พยักหน้า เหลือบมองไปที่ซีซี ยิ้มให้เธอ หันหลังแล้วเดินจากไป
หวังฟางโกรธมาก จ้องมองไปที่ซีซี และพูดว่า “กู้ซีซี หนูต้องรู้ว่า เขาไม่ใช่พ่อของหนู ถ้าหนูเรียกเขาว่าพ่ออีกครั้ง ฉันจะไล่หนูพร้อมกับเศษสวะนั้นออกไปจากบ้านตระกูลกู้! อย่าคิดว่าคุณปู่ชอบหนู แล้วฉันจะไม่ทำอะไร หนูเข้าใจไหม”
แม้ว่ากู้ซีซีจะยังเด็ก แต่ก็ฉลาดมาก เธอเข้าใจคำพูดของหวังฟาง สะอึกสะอื้นแล้วพูดว่า: “ คุณยาย หนูจะไม่ทำอีก ได้โปรดอย่าไล่พ่อ ... อาไป”
หวังฟางขมึงตา หันกลับมานั่งบนโซฟา สนทนากับเพื่อนสาวเกี่ยวกับกระเป๋าที่เพิ่งออกใหม่
ทางด้านของกู้หยุนหลัน
หลังจากเลิกงานในตอนเช้า เธออยู่ในห้องทำงานมาตลอด มองไปที่กล่องเสื้อผ้าที่เปลือยเปล่าข้างมือ เธอรู้สึกละอายใจมาก!
เฮ้อ
หายใจเข้ายาว ๆ กู้หยุนหลันดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว เพื่อซีซี เพื่อครอบครัวนั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่น
ถึงแม้ว่าเมื่อวานหลี่โม่จะสัญญากับตัวเอง ว่าสัญญาของรุงคางต้องเป็นของตนแน่นอน
แต่กู้หยุนหลันรู้ดีว่า นั่นเป็นเพียงคำพูดของหลี่โม่ที่ปลอบใจตัวเอง
สามีของตนเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้ดี
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กู้หยุนหลันสวมชุดชั้นในที่น่าอับอาย เดินออกจากบริษัทวินเซิง ที่ประตู มีรถของกู้ชิงหลินจอดอยู่ที่นั่น
เขาไม่คิดมากและเข้าไปในรถ