บทที่ 172 ใครกันแน่ที่เป็น‘ผืนฟ้าของเมืองฮ่าน’

บทที่ 172 ใครกันแน่ที่เป็น‘ผืนฟ้าของเมืองฮ่าน’

ฉู่จงเทียนมองไปที่หลี่โม่อย่างเคารพ รู้สึกว่าไม่เสียแรงที่หลี่โม่เป็นนายน้อยของสำนักหลงเหมิน เวลานี้ดุดันอย่างไร้ที่เปรียบ

หลี่โม่ยื่นนิ้วออกและชี้ไปที่เฮียเปียว ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังฉู่จงเทียนวิ่งมาทันที ค้นโทรศัพท์มือถือของเฮียเปียว และถามว่าจะโทรหาเบอร์ไหนในสมุดรายชื่อของเขา

“โทรหาคนแรกในสมุดรายชื่อ”

เฮียเปียวพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง

หลังจากที่นักเลงกดโทรออก เขาก็วางโทรศัพท์ไว้ที่หูของเฮียเปียว หลังจากที่เฮียเปียวพูดกับอีกฝ่ายได้สองสามคำ สีหน้าของเขาก็ดูเหมือนว่ามีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้น

เพิ่งมีความสุขได้เพียงชั่วครู่ มันก็ส่งผลต่อการบาดเจ็บบนร่างกาย เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว

"โอ๊ย เจ็บสุดๆ ไปเลย พวกแกรอก่อน ผู้หนุนหลังของฉันกำลังมา แล้วพวกแกจะรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็น‘ผืนฟ้าของเมืองฮ่าน’"

ฉู่จงเทียนดึงเก้าอี้มาวางไว้ข้างหลังหลี่โม่ หลังจากที่หลี่โม่นั่งลง ฉู่จงเทียนก็หยิบกล่องซิการ์สีทองออกมา หยิบซิการ์ออกมาแล้ววางไว้ระหว่างสองนิ้วของหลี่โม่

ชือ!

ไม้ขีดไม้ซีดาร์แท่งหนึ่งถูกจุดขึ้น และกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของต้นซีดาร์ก็โชยขึ้นมา

ซิการ์ถูกจุดด้วยไม้ขีดไฟ หลังจากที่หลี่โม่สูบมัน ก็เผยรอยยิ้มออกมา"คุณฉู่ซิการ์ของนายไม่เลวเลยนะ สินค้าชั้นนำในฮาวานา ล้วนรีดออกมาจากหน้าอกของหญิงสาว มันจะมีกลิ่นหอมๆ ของหญิงสาว"

“คุณหลี่เนี่ยเก่งจริงๆ ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมาก แต่ก็ได้มาเท่านี้ ปกติผมทำใจไม่ได้ที่จะสูบมัน ก็เลยสูบเป็นครั้งคราว”

ฉู่จงเทียนยิ้มอย่างชื่นชม

เฮียเปียวมองตาค้าง รู้สึกว่าท่าทางที่หลี่โม่สูบซิการ์นั้น ดูมีระดับกว่าตัวเขาเอง เหมือนกับว่าการสูบซิการ์ก่อนหน้านี้ของตัวเองนั้นเป็นการสูบที่สูญเปล่า

"แสร้ง ดูสิว่าจะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่ ก็แค่สูบซิการ์ จะอะไรนักหนา "

เฮียเปียวบ่นเบาๆ

หลี่โม่และฉู่จงเทียนคุยกันแบบไม่มีเรื่องที่จะคุยแต่ก็พยายามหาเรื่องมาคุยกัน และไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

ชายวัยกลางคนที่มีผมตรงสลวย สวมแว่นกันแดดสีดำ และเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำเดินเข้ามา ตามด้วยชายหนุ่มสองคนที่มีสีหน้าเฉยเมยอยู่ข้างหลังเขา

ชายวัยกลางคนไม่สนใจพวกอันธพาลที่ถือดาบซามูไรทั้งสี่ทิศ ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย และมองคนดุร้ายเหล่านี้เป็นเพียงอากาศ

เมื่อเฮียเปียวเห็นผู้มาเยือน เขาก็น้ำตาไหลด้วยความตื้นตัน"ท่านไป๋ ดูผมสิถูกพวกมันทำร้าย แขนขาของผมถูกพวกมันตีหักหมดแล้ว อีกอย่างพวกมันไม่ไว้หน้าท่านเลย ผมถึงกับเอ่ยชื่อของท่านแล้ว พวกมันก็ไม่ยอมละเว้น!”

"ฮึ!"

ท่านไป๋ถอนหายใจอย่างเยือกเย็น กระตุกไหล่ และเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำที่เขาสวมใส่ก็ปลิวไปข้างหลัง

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังท่านไป๋ยื่นมือมารับเสื้อคลุมขนสัตว์ หันกลับมาและมองไปที่หลี่โม่กับฉู่จงเทียนด้วยสายตาเย็นชา

“พวกแกไม่รู้หรือไงว่าท่านไป๋เป็นใคร ฉู่จงเทียน ท่านไป๋เคยเมตตาต่อแก ไม่ได้ฆ่าแก เพราะเห็นว่าแกเป็นคนรู้จักหลบหลีก ทำไมตอนนี้แกถึงไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ"

ฉู่จงเทียนใจสั่นเล็กน้อย เขาเหลือบมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังพูด และโน้มตัวไปข้างหูของหลี่โม่แล้วกระซิบ"นี่คือเลขาใหญ่คนสนิทของเขา เพียงเขากระทืบเท้า เมืองฮั่นของเราก็จะสั่นสะท้าน"

หลี่โม่หัวเราะ และทิ้งซิการ์อีกครึ่งที่เหลืออยู่ในมือ ซิการ์วาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ และตกลงไปบนร่างของท่านไป๋

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งยกมือขึ้น ใช้มือบี้ซิการ์ครึ่งหนึ่งที่หล่นลงมา และจ้องไปที่หลี่โม่ด้วยแววตาสังหาร!

ดูเหมือนว่าตราบใดที่ท่านไป๋ออกคำสั่ง เขาก็จะรีบพุ่งออกไป ฆ่าหลี่โม่ซะ

“ไหวพริบไม่เลว ตกรางวัล”

หลี่โม่หัวเราะขณะพูด

ท่านไป๋ขมวดคิ้ว จากทัศนคติของฉู่จงเทียนที่มีต่อหลี่โม่ และท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านของหลี่โม่ในตอนนี้ทำให้ท่านไป๋รู้สึกสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวตนของหลี่โม่