ตอนที่ 18
บทที่ 18 นี่หรือเศษสวะ
October 22, 2026
บทที่ 18 นี่หรือเศษสวะ
ในขณะนี้ หรุงปินกำลังเดินออกมาจากตึกบริษัทรุงคาง มีรถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชุดดำเคร่งขรึมสิบกว่าคนยืนอยู่ข้างๆ
ถ้าใครได้เห็น ก็ต้องตกใจแน่นอน!
หรุงปินประธานบริษัทรุงคาง ออกไปข้างนอกแล้ว!
มีคนมากมายที่ต้องการพบกับประธานหรุงแห่งบริษัทรุงคาง แต่พวกเขาก็ถูกปฏิเสธตอนนี้ เขาออกมาด้วยตัวเองจริงๆ
“พ่อ?”
หรุงฉางเวยตกตะลึง เมื่อได้ยินเสียงในโทรศัพท์ นั่นคือพ่อของเขาจริงๆ
นี่คืออะไรกันแน่?
“ฉางเวยเหรอ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอจึงมีโทรศัพท์มือถือของคุณหลี่” อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หรุงปินก็ตกใจ และเสียงของเขาก็สูงขึ้น
“ไอ้ละอ่อนนี้เย็ดแม่งยั่วผม ผมจะเอามันให้ตาย!” หรุงฉางเวยเลิกคิ้ว มองไปที่หลี่โม่ที่ใบหน้าเรียบเฉยอย่างเหี้ยมโหด ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
มันคงเป็นเรื่องบังเอิญ พ่อของฉันจะรู้จักผู้ชายขี้แพ้แบบนี้ได้ยังไง
อีกทั้งยังนับถือเขามาก!
เป็นไปไม่ได้!
“กำเริบเสิบสาน! ใครกล้าให้เธอหยาบคายกับคุณหลี่ เอามือถือให้คุณหลี่เดี๋ยวนี้!” หรุงปินตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เขาตกกะใจมาก หรือว่าสุนัขไปยั่วคุณหลี่เข้าแล้ว
หรุงปินเข้าใจนิสัยของลูกชายของเขาดี ไม่มีความรู้ทักษะใดๆ สำมะเลเทเมาไปเรื่อย สร้างความเดือดร้อนให้ตนมาครั้งแล้วครั้งเล่า!
หากครั้งนี้ไปยุแหย่คุณหลี่เข้าแล้ว ตระกูลหรุงต้องชิบหายแน่ๆ!
“พ่อ ...” หรุงฉางเวยรู้สึกงงงวย แต่ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือให้หลี่โม่อย่างเชื่อฟัง และพูดอย่างเฉยชา “ละอ่อนคนนี้ใช้ได้นี่ พ่อของผมโทรมาหาซะด้วย แต่นั่นก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”
หลี่โม่ไม่พูดต่อ ค่อยๆวางกู้หยุนหลันไว้ข้างๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พูดด้วยแววตาเฉื่อยเนือย “หรุงปินเหรอ? ผมไม่มีเวลาคุยเรื่องไร้สาระกับคุณ ลูกชายของคุณไม่ยอมปล่อยผมไป ผมให้โอกาสคุณเพียงครั้งเดียว!”
น้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยความน่ากลัว
หรุงปินไม่ใช่คนโง่ เขาจึงเข้าใจโดยอัตโนมัติ รีบกล่าวอย่างถ่อมตัวทันที “ครับครับ คุณหลี่ ต้องเกิดการเข้าใจผิดกันแน่ๆ รบกวนคุณส่งโทรศัพท์ให้สุนัขตัวนั้น ผมจะพูดกับเขาเองครับ”
หลี่โม่พยักหน้า และโยนโทรศัพท์ให้หรุงฉางเวย
หรุงฉางเวยโกรธมากในขณะนี้ เขาตบโต๊ะและตะโกนว่า “แม่งเหี้ยมึงขู่กูเหรอ กล้าพูดว่ามีโอกาสเพียงครั้งเดียว กูคิดว่ามึงจะไม่เหลือชีวิตรอดแล้วหล่ะ โหหยวนหย่ง ลงมือให้ผมดูเดี๋ยวนี้!”
ในขณะที่หรุงฉางเวยคำราม โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟาก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ หรุงฉางเวย! กำเริบเสิบสานไปแล้ว! ตอนนี้ฉันควบคุมอะไรแกไม่ได้แล้วใช่ไหม!”
บิดา ... โมโหแล้ว
หรุงฉางเวยบิดมุมตา ทั้งร่างของเขาตกใจสั่นราวกับตะแกรงร่อน หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและพูดว่า “พ่อ มีอะไรครับ...”
หรุงฉางเวยไม่เคยเห็นพ่อของเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน เขาตื่นตระหนกเล็กน้อย ความเย็นระลอกๆออกมาจากกระดูกของเขา
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ รู้ไหมว่าแกแหย่ใครอยู่ ตอนนี้ รีบขอโทษคุณหลี่เดี๋ยวนี้! หากไม่ได้รับการให้อภัยจากคุณหลี่ ฉันจะตีแกให้ตาย!” หรุงปินที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์ขัดจังหวะคำพูดของหรุงฉางเวยด้วยความโกรธ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!
น้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับน้ำเสียงสั่งการ หรุงฉางเวยไม่สามารถหักล้างได้!
บิดาโกรธจริง!
“พ่อ ... เขาเป็นแค่ไอ้ละอ่อนทึ่มๆคนหนึ่ง แถมยังตีหัวผมแตก พ่อจะให้ผมขอโทษขยะแบบนี้เหรอ” หรุงฉางเวยรู้สึกไม่พอใจ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อกันแน่?
ฮึ
เสียงไม่พอใจ หรุงปินตรงเข้าไปในรถเบนท์ลีย์ และตะโกนว่า “แกยังกล้าหยาบคาย! ถ้าคุณหลี่เป็นขยะอย่างที่แกกล่าวหา งั้นตระกูลหรุงของเรา ก็ไม่แม้แต่เป็นขยะ! ตอนนี้ แกรีบคุกเข่าขอร้องให้คุณหลี่ยกโทษให้ ไม่งั้น ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก!”
หรุงฉางเวยช็อกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ดวงตาที่สั่นเทาเหลือบมองไปที่หลี่โม่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า
พ่อต้องการแบบนี้จริงเหรอ!
เป็นไปได้ยังไง?
ไอ้ละอ่อนคนนี้ คือใครกันแน่?
ยั่วยุให้พ่อพูดแบบนี้ได้!
หรุงฉางเวยเงยหน้าขึ้น เหงื่อเย็นที่ไหลบนหน้าผาก ทำให้บาดแผลบนศีรษะระคายเคืองทำให้เขามีสติขึ้นมาทันที
เขาตื่นตระหนก รีบเดินไปหาหลี่โม่ โค้งคำนับและกล่าวขอโทษ “ผมขอโทษครับคุณหลี่ ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย สำหรับความประมาทเมื่อสักครู่ ผมต้องขอขมาด้วย”
เมื่อกี้หรุงฉางเวยที่ทั้งจะตีจะฆ่า ตอนนี้กลับขอโทษหลี่ม่ออย่างนอบน้อม ทำให้ทุกคนตกตะลึงตาค้างพูดอะไรไม่ออก!
เขาเป็นถึงคุณชายของบริษัทรุงคางแห่งเมืองฮ่าน มีสถานะพิเศษ อยู่ในตระกูลที่ร่ำรวย เขาจะขอโทษหลี่โม่ธรรมดาๆคนนี้ได้อย่างไร?
โหหยวนหย่งงงงวยและป๋ายเสวี่ยนเอ๋อก็ตะลึง!
ยิ่งไปกว่านั้น ฟังจากสายที่โทรมาเมื่อกี้ เป็นหรุงปินประธานบริษัทรุงคางโทรมาด้วยตัวเอง!
น้ำเสียงที่แสดงความเคารพต่อหลี่โม่นั้น เกินคำบรรยาย!
โอ้พระเจ้า!
หลี่โม่ผู้นี้ เป็นใครกันแน่?
สามารถทำให้หรุงปินผู้ประกอบการที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พูดราวกับน้องชายตัวเล็ก
โหหยวนหย่งในตอนนี้ โลกภายในของเขาพังทลายลง คุณชายหรุงที่เขาพึ่งพา ตอนนี้ได้ขอโทษชายหนุ่มด้วยความเกรงขามเช่นนี้
ทำไมเขาจะไม่กลัว ทำไมจะไม่ลนลานล่ะ?
โหหยวนหย่งสั่นระริก เหงื่อไหลเต็มหลังของเขา!
ชิบหายละ!
เขาเข้าใจแล้ว ตนยุแหย่บุคคลที่ดำรงอยู่อย่างไม่อาจจินตนาการได้!
ฉู่จงเทียนและฉินลั่วลั่ว ได้รับอิสรภาพแล้วในตอนนี้ ยืนด้วยความเคารพอยู่สองข้างของหลี่โม่ จ้องมองโหหยวนหย่งด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า “โหหยวนหย่ง ฉันบอกแล้ว คุณหลี่ไม่ใช่คนที่เธอจะล่วงเกินได้!”
ผลั๊วะ!
โหหยวนหย่งคุกเข่าตรงหน้าหลี่โม่ โดยไม่ลังเลใดๆ!
นี่คือหนึ่งในพี่ใหญ่สังคมอิทธิพลมืดแห่งเมืองฮ่านเชียวนะ!
เป็นเจ้าจักรวรรดิของเขตเขตหนึ่งอีกด้วย!
ในตอนนี้ กลับคุกเข่าต่อหน้าหลี่โม่ กระแทกศีรษะบนพื้นและพูดว่า “คุณหลี่ เป็นเพราะผมมีตาแต่หามีแววไม่ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ ขอได้โปรดเข้าใจ อดทนและสนับสนุน!”