บทที่ 183 ถีบ

บทที่ 183 ถีบ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โม่ คุณชายซู เหอปินและกู้ซิงเว๋ยต่างพากันหัวเราะออกมา

ไม่มีใครเชื่อคำเตือนของหลี่โม่ ถึงแม้หลี่โม่จะเป็นคุณชายมีฐานะแห่งเมืองฮ่าน แต่ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของคุณชายซู

อีกอย่างตอนนี้เมืองฮ่านก็เป็นแค่เมืองธรรมดาเมืองหนึ่ง ถึงคนในเมืองจะเจ๋งแค่ไหนพอไปที่เมืองเอกก็แค่คนระดับกลางเท่านั้น

และตระกูลของคุณชายซูก็เป็นตระกูลฐานะดีแห่งเมืองเอก สามารถจัดการคนในเมืองฮ่านได้อย่างแน่นอน

“ให้ตายเหอะ! แกนี่มันอวดเก่งเหลือเกินนะหลี่โม่ ด่าฉันยังพอเข้าใจ แต่นี่แกกล้าไม่ให้ความเคารพคุณชายซูเหรอ แค่คุณชายซูเอ่ยปากก็สามารถทำให้แกตายได้แล้ว!”

กู้ซิงเว๋ยพูดใส่ไฟอยู่ข้างๆ เขาอยากให้คุณชายซูจัดการหลี่โม่จนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว เขาจะได้มีโอกาสเตะไอ้หลี่โม่ด้วย

เหอปินเอียงคอมองหลี่โม่ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันเพิ่งเคยเจอคนที่ไม่รู้ที่ตายอย่างแกเป็นครั้งแรก เจอคุณชายซูแล้วยังกล้าพูดต่อล้อต่อเถียงกับเขา ถ้าเป็นลูกหลานของคนในเมืองเอก คงจะคุกเข่าให้คุณชายซูไปแล้ว”

คุณชายซูยิ้มอย่างร้ายกาจ เขาไม่สนใจหลี่โม่ สายตาของเขามองไปที่กู้หยุนหลัน

สำหรับคุณชายซูแล้ว หลี่โม่ไม่ได้มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย สิ่งสำคัญก็คือกู้หยุนหลันต้องเป็นของเขา

“คนสวย สามีของคุณนี่ช่างเป็นตัวของตัวเอง ผมล่ะไม่ชอบเสียงเห่าของมันเลย ทางที่ดีถ้าคุณไม่อยากเห็นมันโดนหักแขนหักขา ก็ยอมไปกับผมอย่างว่าง่าย นี่ผมพูดอย่างเมตตาแล้วนะ อย่าคิดว่าสวยแล้วจะได้รับความชื่นชมจากทุกคน”

สีหน้าของกู้หยุนหลันเย็นชา เธอพูดออกมาอย่างแน่วแน่ว่า “เชิญคุณออกไป ไม่งั้นฉันจะเรียกพนักงานมา”

“ฮ่า ฮ่า เรียกพนักงานงั้นเหรอ คนสวยกำลังพูดเรื่องตลกอะไรอยู่ ถึงวันนี้คุณจะเชิญเทวดามาก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าคุณไม่ยอมไปกับผม คุณก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา”

คุณชายซูยิ้มอย่างอวดดี กู้ซิงเว๋ยปิดประตูห้องอาหาร เขาลูบหมัดเตรียมที่จะแก้แค้น

“คุณชายจะไปพูดไร้สาระกับคนต่ำตมทำไม ทำเป็นเสแสร้งว่าตัวเองเป็นนางฟ้า แต่ความเป็นจริงกลับทำเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ไว้ไม่น้อยเลย” กู้ซิงเว๋ยแสยะยิ้ม

หลี่โม่ยืนขึ้น เขามองทั้งสามคนด้วยแววตาที่ไร้อารมณ์

เหอปินขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าแววตาของหลี่โม่น่ากลัว จึงแอบก้าวถอยหลังไป

คุณชายซูจ้องหลี่โม่แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “จ้องฉันทำไมไอ้สวะ อย่าบอกนะว่าแกจะต่อยฉัน”

“ในเมื่อไม่ให้เกียรติกู้หยุนหลัน ก็ต้องโดน” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“โอ๊ย แกบ้าไปแล้วเหรอหลี่โม่ นี่คือคุณชายซูแห่งเมืองเอกเชียวนะ แกได้ยินไม่ชัดเหรอ ถึงยังกล้าหาเรื่องเขา ฉันเตือนแกว่าอย่าผลีผลาม ไม่งั้นใครก็ช่วยแกไม่ได้หรอก!”

กู้ซิงเว๋ยพูดเสียงดังพลางถอยกรูดไปข้างหลัง เขากลัวว่าหลี่โม่จะไม่กล้าทำร้ายคุณชายซู แล้วหันมาทำร้ายเขาแทน

คุณชายซูปรายตามองหลี่โม่อย่างดูถูก “มีปัญญาก็เข้ามาสิ ถ้าแกไม่กล้าทำร้ายฉัน แกมันก็แค่ไอ้แมงดา”

หลี่โม่แสยะยิ้มจากนั้นก็ยกขาขึ้นถีบคุณชายซู

คุณชายซูตกใจเป็นอย่างมาก เขากะว่าจะหลบแต่มันก็สายไปเสียแล้ว

ขาของหลี่โม่ถีบลงไปที่ท้องของคุณชายซู จนตัวของคุณชายซูกระเด็นไปข้างหลังและกระแทกเข้ากับประตูของห้องอาหาร

ปัง!

เสียงจากแรงกระแทกทำให้เกิดเสียงดังขึ้น ประตูห้องอาหารสั่นอยู่สองสามครั้ง เหมือนมันจะพังลงมาอย่างไรอย่างนั้น

เหอปินกับกู้ซิงเว๋ยมองหลี่โม่อย่างตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าหลี่โม่จะกล้าทำร้ายคุณชายซู แถมยังลงมืออย่างไร้ความเมตตาอีกด้วย