บทที่ 202 ซ้ำเติม

บทที่ 202 ซ้ำเติม

กู้หยุนหลันนั่งหน้าบึ้งอยู่ในห้อง พลางคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดในห้องส่วนตัว

ปฏิเสธโอหยางจงเฉิง กู้หยุนหลันไม่เสียใจ

อย่างไรก็ตามเมื่อนึกถึงการตอบโต้ที่โอหยางจงเฉิงอาจจะทำ กู้หยุนหลันก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย

บริษัทการแพทย์ของโอหยางจงเฉิงมีอิทธิพลมาก หากต้องการจัดการตระกูลกู้จริงๆ ตระกูลกู้อาจถูกทำลายสิ้นได้ในไม่กี่นาที

ไม่ต้องพูดถึงคุณเฉียนและคนอื่นๆ ต่างก็เป็นสุนัขรับใช้ของโอหยางจงเฉิง พวกเขาเหล่าหัวงูต่างช่วยโอหยางจงเฉิงที่เห็นแก่ประโยชน์ พอที่จะบดขยี้ตระกูลกู้จนไม่เหลือซาก

หลี่โม่เข้ามาในห้อง เดินไปด้านหลังกู้หยุนหลัน วางมือบนไหล่ของกู้หยุนหลันเบาๆ และโอบกอดกู้หยุนหลันไว้ในอ้อมแขน

ความรู้สึกของการมีที่พึ่งพิงทำให้กู้หยุนหลันเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ความอบอุ่นนี้สลายไปอย่างรวดเร็วด้วยท้องฟ้ามืดครึ้มที่อยู่ในใจของเธอ

“กังวลอะไร”

หลี่โม่ถามเบาๆ และยื่นนิ้วปัดคิ้วที่ขมวดของกู้หยุนหลัน

กู้หยุนหลันหลับตาและพูดเบาๆ ว่า: "แน่นอนว่ากังวลเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ โอหยางจงเฉิงมีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการแพทย์และยาในมณฑล เพียงแค่เขาเอ่ยปากออกมา ผลิตภัณฑ์ของเราอาจไม่มีคนใช้แล้วก็ได้"

“ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคุณเฉียนพวกเขาพร้อมที่จะช่วงเสือฆ่าคน เส้นทางของพวกเขาสามคนต่างก็ดุร้าย หากจับมือกับโอหยางจงเฉิง ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

กู้หยุนหลันยิ่งพูดก็ยิ่งกังวล มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น บางทีพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา อาจจะได้รับข่าวร้ายก็ได้

"อย่าคิดมากไปเลย ทุกอย่างยังมีผม ปัญหาทุกอย่างให้ผมจัดการเอง ผมถือว่าเป็นมืออาชีพในด้านการรับมือกับคนชั่วเชียวนะ"

หลี่โม่พูดอย่างมั่นใจ

กู้หยุนหลันหัวเราะเพราะหลี่โม่ และพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ: "ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะว่าคุณรับมือกับคนห่วยๆ ได้"

"คุณจะไม่รู้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ที่โรงงานวัตถุดิบ ผมรับมือกับพวกคนห่วยๆ ไม่น้อยเลยนะ คุณคงไม่ลืมไปหมดหรอกใช่ไหม”

เมื่อนึกถึงเรื่องที่โรงงานวัตถุดิบ ดวงตาของกู้หยุนหลันก็ยิ้มโค้งงอเป็นเสี้ยวดวงจันทร์ และระงับท้องฟ้ามืดครึ้มที่อยู่ในใจไปได้ชั่วคราว

……

ตอนรุ่งเช้า กู้หยุนหลันถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ หลังจากรับสายแล้วพูดสองสามคำ กู้หยุนหลันก็รีบล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากออกจากห้อง กู้หยุนหลันก็ตรงไปที่ประตู หลี่โม่ถืออาหารเช้าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ยัดใส่มือของกู้หยุนหลัน

"อย่ากังวลเลย เอาอาหารเช้าไปทานระหว่างทางนะ เกิดเรื่องกับบริษัทใช่ไหม?"

หลี่โม่ถาม

กู้หยุนหลันฝืนยิ้ม: "ไม่เป็นไร มีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ ฉันไปละ"

มองดูแผ่นหลังที่รีบร้อนของกู้หยุนหลันจากไป มุมปากของหลี่โม่ก็โค้งขึ้นเล็กน้อย และพูดด้วยเสียงต่ำ: "ไอ้พวกสิ่งของที่ไม่รู้ที่ตาย"

คำพูดของหลี่โม่ แน่นอนว่ากู้หยุนหลันที่เดินจากไปไกลไม่ได้ยินแน่นอน

หลังจากสตาร์ทรถ กู้หยุนหลันเหยียบคันเร่ง และรถก็คำรามพุ่งออกไป

ตลอดทางเร่งรีบจนไปถึงบริษัท กู้หยุนหลันไม่สามารถพักหายใจได้ และเดินตรงไปที่ห้องประชุม

ห้องประชุมเต็มไปด้วยบุคคลสำคัญของตระกูลกู้ กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้ซิงเว๋ย และกู้ชิงหลินต่างมองไปที่กู้หยุนหลันที่เพิ่งเข้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม