ตอนที่ 204
บทที่ 204 ใครก็ไปไม่ได้
October 22, 2026
บทที่ 204 ใครก็ไปไม่ได้
ตกดึก
ในห้องส่วนตัวของหอไห่เยี่ยน
กู้หยุนหลันนั่งอยู่ที่มุมและก้มหัวลง โอหยางจงเฉิงที่อยู่ตรงข้ามเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า
เมื่อคิดว่าจะสามารถทับอยู่บนดอกกุหลาบหนามนี้ได้ในคืนนี้ และขออะไรจากเธอก็ได้ โอหยางจงเฉิงก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว
กู้เจี้ยนกั๋วหยิบขวดเหมาไถขึ้นมาและเปิดมัน รินเหล้าด้วยความเคารพให้โอหยางจงเฉิง คุณเฉียน คุณหลินและคนอื่นๆ ท่าทางนั้นแสดงความเคารพอย่างไร้ที่เปรียบ
"คุณโอหยาง นังหยุนหลันคนนี้บางครั้งก็ตรงเกินไป หลังจากที่ทำให้คุณอารมณ์เสียเมื่อวานนี้ กลับไปก็รู้สึกเสียใจ เมื่อได้ยินว่าท่านให้โอกาสเธอขอโทษ..."
โอหยางมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนกั๋วก็หุบปากทันที คำพูดต่างๆ ที่อยู่ในปากก็ไม่กล้าพูดต่อ
กู้เจี้ยนเจียงเห็นว่าค่อนข้างเงียบ รีบหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาและพูดว่า: "คุณโอหยาง ในฐานะผู้อาวุโสของหยุนหลัน และความรับผิดชอบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ พวกเราขอยกแก้วเพื่อขอโทษก่อน"
"แกคิดว่าแกเป็นใคร แกว่าแกมีคุณสมบัติที่จะขอโทษฉันเหรอ"
คุณโอหยางพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา
กู้เจี้ยนเจียงดูกระอักกระอ่วน และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ไม่มี แน่นอนว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอโทษท่าน ผมจะให้หยุนหลันมาขอโทษท่านเดี๋ยวนี้"
วางแก้วเหล้าลง กู้เจี้ยนเจียงถลึงตามองหยุนหลันอย่างดุร้าย
กู้ชิงหลินเตะกู้หยุนหลันใต้โต๊ะ และพูดอย่างไม่พอใจ: "มัวทำอะไรอยู่ ยังไม่รู้จักดูสถานการณ์อีก รีบเคารพเหล้าขอโทษคุณโอหยางสิ"
กู้หยุนหลันรู้สึกขมขื่น ลังเลเล็กน้อย ฝืนหยิบแก้วเหล้าที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา และยืนขึ้น
"คุณโอหยาง เมื่อวาน...เมื่อวานฉันผิดเอง ฉันขอดื่มเหล้าแก้วนี้เพื่อเป็นการขอโทษท่าน"
คุณโอหยางเหล่มองคุณเฉียน คุณเฉียนพูดทันทีว่า: "คุณกู้ ท่าทีการขอโทษของคุณแบบนี้มันใช้ไม่ได้ ถือแก้วเหล้าใบเล็กขนาดนั้น มันจะแสดงถึงความจริงใจได้อย่างไร เปลี่ยนเป็นแก้วใหญ่แล้วขอโทษถึงจะได้"
กู้ซิงเว๋ยหยิบแก้วบนโต๊ะขึ้นมาวางไว้ตรงหน้ากู้หยุนหลัน จากนั้นจึงหยิบเหมาไถและรินเต็มแก้ว
แก้วนั้นเต็มไปด้วยไวน์สองตาและคนธรรมดาก็ดื่มเหล้าสองตาและพวกเขาทุกคนก็ดื่มได้หลายจิบ
“แบบนี้สิถึงจะถูก แก้วใบใหญ่สามารถแสดงถึงความจริงใจได้ เมื่อก่อนตอนเจรจาสัญญากับคุณโอหยาง พอนั่งก็ต้องดื่มเหล้ากันเป็นขวดถึงจะเจรจาได้ แต่คุณโอหยางเป็นคนที่ถนอมและใจอ่อนกับสตรี คุณเคารพเหล้าหนึ่งร้อยมิลลิลิตรเป็นการขอโทษถือว่าคุณโอหยางใจกว้างมากแล้ว”
คุณเฉียนพูดด้วยรอยยิ้ม
คุณหลินก็หัวเราะตาม: "แต่การขอโทษก็ไม่ควรขอโทษข้ามโต๊ะแบบนี้ คุณกู้ควรเดินไปสักสองสามก้าว เคารพเหล้าขอโทษข้างๆ คุณโอหยางสิ อีกอย่าง คำโบราณว่าไว้ว่าลงโทษตัวเองสามจอก คุณกู้ควรทำตามเหมาะสมรึเปล่า"
สีหน้าของกู้หยุนหลันซีดเซียว กลั้นใจดื่มสามแก้วติดต่อกันในครั้งเดียว แม้ว่าใช้เวลาไม่นานเหล้าจะออกฤทธิ์ก็ตาม
"หยุนหลัน แกยังยืนนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปเคารพเหล้าขอโทษอีก แค่ดื่มเหล้าสามแก้วเอง ถือว่าคุณโอหยางใจกว้างมากแล้ว"
กู้ซิงเว๋ยสะกิดและพูดไร้สาระ
กู้ชิงหลินยื่นมือออกมาและดันเอวของกู้พยุนหลัน ผลักกู้หยุนหลันไปทางโอหยางจงเฉิง
โอหยางจงเฉิงจ้องมองกู้หยุนหลันด้วยสายตาที่ร้อนแรง สีหน้าเฉยเมย ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน
“หยุนหลันจ๊ะ คุณดูสิ ถ้าเมื่อวานคุณเชื่อฟังแต่โดยดี จะเกิดเรื่องแบบวันนี้ได้อย่างไร แต่ว่าคนหนุ่มก็มักจะวู่วาม ผมเข้าใจ วันนี้คุณคงไม่วู่วามแล้วใช่ไหม หือ?”
คำพูดของโอหยางจงเฉิงนั้นชัดเจน ขอเพียงแค่ไม่ใช่คนโง่ ก็จะรู้ว่าโอหยางจงเฉิงคิดทำอะไร
"คุณโอหยาง ฉันเคารพหมดแก้ว หลังจากลงโทษตัวเองสามจอกแล้ว หวังว่าคุณจะให้อภัย"