บทที่ 23 นี่คือคำสัญญาของผม

บทที่ 23 นี่คือคำสัญญาของผม

ยังไม่ได้ ยังไม่ใช่ตอนนี้

หลี่โม่ยิ้มๆ พร้อมพูดว่า “ตอนแรกผมก็เชียร์คุณ เหตุผลหลักๆ ผมว่าน่าจะอยู่ที่ตัวของคุณชายหรุงมากกว่า”

คุณชายหรุง?

พอได้ยินชื่อนั้น หวังฟางก็ยักคิ้วสูง แล้วตามด้วยคำถามที่ตื่นเต้น “ลูกแม่ ลูกกับคุณชายหรุงได้เอ่อ?”

กู้หยุนหลันก็มองบนใส่หวังฟาง พร้อมพูดนิ่งๆ ว่า “เปล่า แม่อย่าคิดมั่ว หนูกับเขาไม่ได้มีอะไรกัน！”

พูดจบ เธอก็จ้องมองไปยังหลี่โม่ แล้วลากเขาไปยังห้องนอน ปิดประตูดังปัง จากนั้นก็ถามว่า “เมื่อครู่นี้คุณหมายความว่าอย่างไร? คุณสงสัยฉันหรือ?”

กู้หยุนหลันโกรธมาก หน้าแดงไปหมด น้ำตาคลอเบ้า ไหลไปไหลมา

เธอไม่เคยสงสัยในตัวหลี่โม่เลย แต่เมื่อครู่ที่หลี่โม่พูดนั้น แปลว่ากำลังสงสัยตนเองอยู่！

นี่เขากำลังหาเรื่องให้ตัวเองลำบากหรือนี่?

“หลี่โม่ คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ฉันเป็นเมียคุณนะ！” กู้หยุนหลันโมโหเอาจริง กำปั้นน้อยๆ ก็ทุบลงไปที่หน้าอกของหลี่โม่

หลี่โม่ก็รีบกอดกู้หยุนหลันเอาไว้ พร้อมพูดว่า “หยุนหลัน คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมหมายความว่า เรื่องครั้งก่อน คุณชายหรุงอาจจะกลัวคุณไปแจ้งความ บริษัทรุงคางก็เป็นบริษัทใหญ่ พวกเขาก็คงจะมีทีท่าอ่อนให้คุณเห็น ผมเลยเดาว่า ไม่นาน คุณชายหรุงคนนั้นก็จะต้องมาขอโทษคุณ”

กู้หยุนหลันได้ยินดังนั้น ดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตาของเธอ ก็จ้องมองกะพริบปริบๆ ไปยังหลี่โม่ แล้วถามนุ่มๆ ว่า “จริงหรือ?”

เชอะ！

กู้หยุนหลันหน้าแดง แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรออก แล้วก็ผลักตัวหลี่โม่ออกไป แล้วเช็ดน้ำตาที่หางตา พูดว่า “คุณพูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย ฉันจะไม่สนใจคุณแล้ว”

พูดจบ เธอก็หันตัวออกไปจากห้องนอน เข้าไปยังห้องน้ำ

หลี่โม่เห็นเรือนร่างผอมบางและฝีเท้าเล็กๆ ของกู้หยุนหลัน มุมปากก็ยิ้มขึ้นมา แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความไปยังหรุงปิน

ในขณะเดียวกัน หวังฟางยังอยู่ที่ห้องรับแขก ดีใจจนร้องเล่นเต้นรำ

“เอ้อ คุณสามีขา คุณคิดว่า ถ้าลูกสาวของเราไปมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณชายหรุงนั่น คุณคิดว่าจะเป็นเรื่องดีไหมนะ?” หวังฟางก็คิดแต่จะให้ลูกสาวไปแต่งเข้าตระกูลรวยๆ ตนเองจะได้มีวาสนาได้เป็นคุณนายกับเขาด้วย

กู้เจี้ยนหมินก็ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ พร้อมพูดว่า “คุณอยากให้ตระกูลกู้และชาวบ้านชาวเมืองเขาหัวเราะเยาะลูกสาวเราหรือไงกัน?”

หวังฟางได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจ ผลักกู้เจี้ยนหมินออกไปแล้วพูดว่า “คุณหมายความว่าอย่างไร? ฉันจะยอมขายหน้างั้นหรือ? หรือจะให้ลูกสาวของเราไปสุมหัวอยู่กับไอ้คนไม่เอาไหนอย่างหลี่โม่ไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ? มันจะเอาอะไรมาให้พวกเราได้? ฉันไม่สนอะ ลูกสาวของเราจะต้องหย่ากับไอ้ไร้ประโยชน์นั้นเสีย！”

กู้เจี้ยนหมินกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ได้แต่ส่ายหัว แล้วหยิบหนังสือพิมพ์จากไป

คนบ้า อย่าไปสนใจ

ทางฝั่งนี้ หลี่โม่ก็กำลังหิ้วของออกจากบ้านไป เขาจะไปโรงพยาบาลเพื่อไปเฝ้าซีซี

คำพูดของแม่ยายเมื่อครู่นี้ เขาก็ได้ยินหมดแล้ว คำพูดพวกนั้น สำหรับหลี่โม่แล้ว เขาชินเสียมากกว่า

“แม่ครับ ผมไปโรงพยาบาลก่อนนะ” หลี่โม่บอกกล่าวอย่างมีมารยาท

หวังฟางเห็นเขาจะออกบ้านไป ก็ด่าออกมาแรงๆ ว่า “จะไปไหนก็ไสหัวไปเสีย ไปตายข้างนอกได้ยิ่งดี！”

ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ พอเห็นหน้าก็โมโห

วันต่อมา

ที่บริษัทวินเซิง

จากเรื่องในงานเลี้ยงเมื่อคืน ทั้งบริษัทก็เหมือนว่าจะยุ่งวุ่นวายกันไปหมด ทุกคนก็ต่างพากันซุบซิบเรื่องราวเมื่อคืน

“เฮ้อ พวกคุณคิดว่า ผู้อำนวยการของพวกเราจะได้สัญญาความร่วมมือจากบริษัทรุงคางมาจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”

“เหอะๆ แล้วจะอย่างไรเล่า? ไม่ได้ยินผู้จัดการกู้บอกหรือว่า ผู้อำนวยการกู้ได้ไปพบหน้าลับๆ กับคุณชายหรุง คุณก็น่าจะรู้นะ”

“หืม ใช้เต้าไต่หรือ? ไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการกู้จะเป็นผู้หญิงแบบนี้ สกปรกมากเลย”

อะแฮ่ม！

ทันใดนั้น ก็มีเสียงไอดังเข้ามา ทุกคนก็รีบกลับเข้าสู่สภาพเดิม

กู้ซิงเว๋ยเดินเข้ามา สีหน้าต่อว่าอย่างไม่พอใจ “ทำอะไรกัน ซุบซิบคุยอะไรกันแต่เช้า ไม่ทำงานทำการกันรึไง！”

เพราะว่าเรื่องเมื่อคืน จนถึงตอนนี้กู้ซิงเว๋ยก็ยังอารมณ์ไม่ดี พอด่าพวกพนักงานไปหลายคำ แล้วก็เดินเข้าห้องทำงานไป

พอเข้าห้องไป เขาก็เอาคลิปวิดีโอที่ให้คนไปถ่ายหรุงฉางเวยและกู้หยุนหลันเดินเข้าไปคลับป่ายลี่เหรินออกมาตัดต่อ แล้วส่งเข้าไปยังกลุ่มของพนักงาน

ไม่นาน ในกลุ่มก็เกิดเป็นประเด็นร้อน！

ข้อสังสัยและต่อว่ากู้หยุนหลัน เต็มไปหมด

กู้ซิงเว๋ยชอบใจที่จะเห็นแบบนั้น เขานั่งไขว่ห้างเอาขาพาดไปที่โต๊ะทำงาน ด้านหลังมีเลขาผู้หญิงกำลังนวดไหล่ให้เขา “สบายจริง กู้หยุนหลัน ต่อให้แกได้สัญญาร่วมมือกับบริษัทรุงคางมาแล้วยังไง? สุดท้ายก็สูญเปล่า ผมไม่เชื่อ ว่าชื่อเสียงของคุณเสื่อมเสียไปแล้ว แล้วการร่วมมือกันครั้งนี้ จะยังดำเนินต่อไปได้！”

ในขณะเดียวกัน กู้หยุนหลันก็อยู่ในห้องทำงานของตนเอง เห็นในกลุ่มมีข้อความโผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นก็กำหมัดแน่น

เธอโกรธจนสะกิดโทรศัพท์เล่น อยากจะอธิบาย แต่กลับพิมพ์อะไรออกมาไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่ลบไปอย่างทำอะไรไม่ถูก