บทที่ 247 โชคชะตาที่ยิ่งใหญ่

บทที่ 247 โชคชะตาที่ยิ่งใหญ่

หวางจงเหิงกับหวางจงเฉิงถึงกับอึ้งและสีหน้าก็บูดบึ้งอย่างดูไม่ได้

พวกเขายอมคุกเข่าต่อหน้าเฉียนฝู เพราะถึงอย่างไรแล้วเฉียนฝูก็เป็นคนใหญ่คนโต

แต่ถ้าจะให้คุกเข่าต่อหน้าหลี่โม่นั้นพวกเขาไม่มีทางจะทำได้อย่างแน่นอน

เมื่อเห็นทั้งสองได้แต่ก้มหน้าและไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัว เฉียนฝูจึงยิ้มพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกนายอยากลองดีใช่ไหม?”

คุณปู่หวางถึงกับตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเฉียนฝูกำลังจะโกรธ

“ไอ้เหลือขอทั้งสอง ยังรอช้าอยู่ทำไม! รีบไปขอโทษหลี่โม่สิ!”

คุณปู่หวางฝืนตะโกนออกมา

แม้คุณปู่หวางจะไม่อยากเห็นภาพนี้ แต่ต่อหน้าคนใหญ่คนโต เขาจึงจำใจต้องพูด

หวางจงเหิงกับหวางจงเฉิงทำได้เพียงคุกเข่าต่อหน้าหลี่โม่ “ขอโทษครับ พวกผมผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษกับการกระทำของพวกผมด้วยครับ”

กู้หยุนหลันดึงหลี่โม่เบาๆ เพื่อจะบอกกับเขาว่าให้เรื่องมันจบแบบง่ายที่สุดก็พอ

หลี่โม่พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “ยกโทษให้แล้ว ไปให้พ้นซะ”

ในใจของหวางจงเหิงกับหวางจงเฉิงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จากนั้นรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังผู้คนเพราะรู้สึกอับอายขายหน้ามาก

“เชี่ยเอ้ย คอยดูสักวันกูจะเอาคืนไอ้กระจอกคนนั้นให้ได้!”

หวางจงเหิงพูดด้วยความโกรธ

ส่วนหวางจงเฉิงไม่ได้พูดอะไร เขาได้แต่มองไปที่ผู้คนที่รวมตัวกันแล้วเข้าไปหาเฉียนฝูกับหลี่โม่

คุณปู่หวางไม่สนศักดิ์ศรีของตนอีก เขาโค้งคำนับอย่างมีมารยาทแล้วเดินเข้าไปหาเฉียนฝู

“เป็นเกียรติของผมมากเลยนะครับที่ประธานเฉียนให้เกียรติมาถึงที่ ถ้าไม่ติดอะไรผมขอเชิญท่านประธานเฉียนเข้าไปนั่งดื่มชาในบ้านนะครับ”

เฉียนฝูส่ายหัว “คุณยังมีหน้ามาเชิญผมอีกเหรอ? เดี๋ยวผมก็คงถูกคนในครอบครัวคุณด่าอีกหรอก”

คุณปู่หวางถึงกับไปต่อไม่เป็น ในขณะนี้เขารู้สึกเกลียดหวางจงเหิงกับหวางจงเฉิงจนเข้ากระดูกดำ

จากนั้นแขกที่มาร่วมงานต่างก็พากันเข้ามากล่าวทักทายเฉียนฝูกับหลี่โม่จากด้านหลังและแนะนำตัวเองอย่างกระตือรือร้น

“สวัสดีครับท่านประธานเฉียน ผมชื่อหวังเฉินเหวินครับ เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทซินซิงเซิงครับ ท่านมีอะไรเรียกใช้ผมได้นะครับ”

“สวัสดีครับคุณหลี่ ผมชื่อหลี่ชางเซิงครับ เป็นเจ้าของบริษัทเหอจงอิเล็กทรอนิกส์ครับ ท่านมีอะไรก็เรียกใช้ผมได้เหมือนกันนะครับ”

“สวัสดีครับท่านประธานเฉียน คุณหลี่ ผมเป็น......”

เมื่อเห็นแขกที่เข้าไปหาหลี่โม่กับเฉียนฝู คุณปู่หวางและทุกคนในตระกูลหวังต่างก็รู้สึกขมขื่น

ถ้าเมื่อกี้พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติต่อหลี่โม่แบบนั้น ตอนนี้พวกเขาจะยืนอยู่จุดไหนกัน?

แขกทุกคนในงานคงต้องเข้าหาคนตระกูลหวังเพื่อจะใช้พวกเขาเป็นช่องทางในการเข้าหาเฉียนฝูอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ทุกคนกลับเข้าใจแล้วว่าตระกูลหวังไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อเฉียนฝูกับหลี่โม่ ดังนั้นตระกูลหวังไม่เพียงแต่ไม่สามารถเข้าหาเฉียนฝูได้ แต่ยังต้องกลายเป็นศัตรูของเขาไปด้วย

มันช่างเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ!

หวางจงเสวียนแอบมองไปที่หลี่โม่จากมุมเงียบๆ ด้วยสายตาที่ขมขื่น ซึ่งไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

หวางจินซานกับหวางจินไห่และหวังเหมยยังอยู่ในสภาพเหม่อลอย สีหน้าของพวกเขายังคงเฉื่อยชาเหมือนสมองไม่ทำงานอยู่

หวังฟางกับกู้เจี้ยนหมินจับมือกันอย่างแน่นๆ และไม่รู้ว่าพวกเขาควรจะเศร้าหรือว่ามีความสุขดี