บทที่ 249 ภรรยาของคุณอยู่ที่ผม

บทที่ 249 ภรรยาของคุณอยู่ที่ผม

พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า แสงสีแดงอมทองส่องประกายเมฆบนขอบฟ้าทำให้ผู้คนมองแล้วรู้สึกเต็มไปด้วยความหวัง

กู้หยุนหลันขับรถตรงไปที่บริษัทตั้งแต่เช้า และเมื่อเธอเดินเข้าไปที่หน้าประตูบริษัทเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นประตูกระจกที่แข็งแรงทุกทุบจนแตกละเอียด

เกิดเรื่องหรือ!

ความคิดแรกของกู้หยุนหลัน

โดยที่ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นๆ กู้หยุนหลันก็รีบตรงเข้าไปในบริษัททันที

ด้านในบริษัทก็เละเทะและมีร่องรอยของการถูกทุบตีอยู่เต็มทุกที่

กู้หยุนหลันรู้สึกใจหายมาก เธอเข้าใจว่ามันต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นบริษัทคงไม่ถูกทำลายเช่นนี้ อีกอย่างคนที่ลงมือทำลายต้องเป็นคนที่ชั่วร้ายอย่างแน่นอน

จากนั้นหยุนหลันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเตรียมจะโทรแจ้งความ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ

กู้หยุนหลันรีบหันหลังมองไปด้วยความตื่นตระหนกและเธอก็ได้เห็นร่างของเหล่าไป๋

เหล่าไป๋เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและมีรอยแผลเป็นรูปตะขาบอยู่บนใบหน้าของเขาซึ่งดูแล้วน่ากลัวมาก

“คนสวย คุณก็คือกู้หยุนหลันสินะ ผมรอคุณนานแล้วนะ”

“คุณ คุณเป็นใคร ทำไมต้องทำลายข้าวของบริษัทเราด้วย!”

กู้หยุนหลันพูดไปด้วยและเดินถอยหลังไปด้วย มือที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นจนกดหมายเลขโทรศัพท์ไม่ได้

“อย่าดิ้นรนไปเลย เชื่อฟังผมดีกว่า จะได้ทนทุกข์น้อยลง อย่าพยายามสร้างปัญหาให้ผมนะ ไม่อย่างนั้นอย่างหาว่าผมไม่เกรงใจล่ะ”

เหล่าไป๋เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว จากนั้นจับด้านหลังคอเสื้อของกู้หยุนหลันเหมือนนกอินทรีที่จับไก่และยกกู้หยุนหลันขึ้น

กู้หยุนหลันพยายามดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ แต่ฝ่ามือของเหล่าไป๋ก็ยื่นมาอยู่ตรงหน้าของกู้หยุนหลัน

“ถ้าไม่เชื่อฟังผมจะตบหน้าคุณนะ”

ต่อหน้าฝ่ามือที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้น กู้หยุนหลันก็ไม่กล้าขัดขืนในทันที

เหล่าไป๋จับกู้หยุนหลันแล้วลากเธอไปที่ห้องประชุมของบริษัท โต๊ะและเก้าอี้ในห้องประชุมก็ถูกผลักออกไปที่มุมห้องและสมาชิกครอบครัวตระกูลกับพนักงานระดับสูงของบริษัทก็นั่งอยู่บนพื้นอันกว้างของห้องประชุม

กู้หยุนหลันมองไปรอบๆ ก็เห็นกู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้ซิงเว๋ยและคนอื่นๆ กำลังนั่งกุมศีรษะด้วยตัวที่สั่นเทา

“หาเชือกมามัดคนสวยคนนี้ติดเก้าอี้”

เหล่าไป๋พูดอย่างเสียงดัง

ลูกน้องคนหนึ่งลากเก้าอี้มา จากนั้นเหล่าไป๋ก็ปล่อยกู้หยุนหลันนั่งลงบนเก้าอี้และมัดเธอติดไว้กับเก้าอี้

เหล่าไป๋แย่งโทรศัพท์จากมือของกู้หยุนหลันและเปิดดูข้อมูลในโทรศัพท์นั้น

“เบอร์โทรศัพท์ของไอ้สามีกระจอกของเธออยู่ไหน”

เหล่าไป๋เหลือบมองกู้หยุนหลัน

กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ ที่ได้ยินคำพูดของเหล่าไป๋ก็มองไปที่กู้หยุนหลันและรู้สึกว่าหลี่โม่กับกู้หยุนหลันสร้างปัญหาให้พวกเขาอีกแล้ว

“ถามจริงพวกเธอสองผัวเมียทำอะไรเป็นบ้าง วันๆ เอาแต่ก่อเรื่องสร้างปัญหาให้คนอื่น แล้วครั้งนี้ไปเหยียบเท้าใครอีก!”

“พวกเขาบุกมาถึงบริษัทเลยเห็นมั้ย ยังจับพวกเราไว้อีก เธอจะอธิบายหน่อยไหมกู้หยุนหลัน!”

“ผมว่าแล้วไอ้กระจอกหลี่โม่มันเก็บไว้ไม่ได้ ดูสิ ตั้งแต่มันเข้ามาอยู่บ้านเราสร้างปัญหาให้พวกเราไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!”

กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ ต่างก็ตะโกนพูดด้วยความโกรธ

กู้หยุนหลันรู้สึกงุนงง เพราะช่วงนี้หลี่โม่ไม่ได้มีปัญหากับใครเลย แล้วคนกลุ่มนี้เธอก็ไม่รู้จักด้วย สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“พวกคุณเป็นใคร ต้องการอะไร?”