บทที่ 26 จริงๆ แล้วผมรวยมาก

บทที่ 26 จริงๆ แล้วผมรวยมาก

ซีซีดูเหมือนจะโกรธ พวกเขาไม่อาจจะพูดกับพ่อเธอแบบนี้ เมื่อครู่พ่อของเธอยังฉลองวันเกิดให้เธอยู่ในดอกไม้ขาวๆ นั้นอยู่เลย

เห็นดวงตากลมโตของแม่สาวน้อยนั้น ให้คนเห็นแล้วเอ็นดู

แต่ว่า กู้ซิงเว๋ยก็รีบหัวเราะดังขึ้น แล้วแดกดันว่า “ไอ้หนูเอ้ย หนูพูดอะไรมั่วๆ กันเนี่ย? พ่อของหนูพาหนูไปอยู่บนดอกกุหลาบคริสตัลขาวนั้นแล้วหรือ? หนูรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”

พูดไป กู้ซิงเว๋ยก็เริ่มหน้าเจื่อน น้ำเสียงก็เริ่มน่ากลัวขึ้น “พ่อที่ไร้ประโยชน์ของหนูเนี่ยนะ แล้วยังมีแม้โสเภณี แล้วก็มารหัวขนอย่างหนูด้วย ยังจะกล้ามาโผล่ที่นี่อีกหรือ? อยากจะให้คนทั้งเมืองฮ่านรู้หรือว่านี่คือพวกแก3คนพ่อแม่ลูก? อยากจะให้ตระกูลกู้เรา มาขายหน้าให้คนทั้งเมืองอย่างนั้นหรือ?”

ซีซีเพิ่งอายุ3ขวบ จะรับการตั้งคำถามของกู้ซิงเว๋ยได้อย่างไร ก็เลยร้องไห้งอแงออกมา

“กู้ซิงเว๋ย หุบปากไปเลยนะ พวกเรา3คนพ่อแม่ลูกจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” กู้หยุนหลันเจ็บจี๊ดในใจ แล้วก็ปลอบซีซี

เด็กน้อยซุกอกกู้หยุนหลันร้องไห้อย่างเสียใจ ร้องลั่นความว่า “ซีซีไม่ได้พูดมั่ว ฮือๆๆ ......”

กู้หยุนหลันปวดใจ

ส่วนกู้ชิงหลินที่สีหน้าไม่ดีมาโดยตลอด ก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “จะร้องทำไม คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้รักเธอ แต่ฉันไม่รักเธอหรอกนะ！แม่เธอมันตอแหล เธอโตขึ้นมา ก็คงจะเป็นเหมือนกัน！”

“ฮ่าๆ พี่ชิงหลินพูดถูกต้อง ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น”

“ผมว่านะ ทั้งหมดก็เป็นเพราะว่าไอ้หลี่โม่ไร้ประโยชน์คนนี้แหละ ที่ทำให้ตระกูลกู้เราขายหน้ากันหมด！”

“หลี่โม่ กู้หยุนหลัน พวกเอ็ง ก็กล้ากันนักนะ ถึงได้มาขอกินข้าวฟรีกันที่นี่ พวกเรานี่อายแทนพวกเอ็งจริงๆ”

ในตอนนั้น ลูกหลานตระกูลกู้ต่างก็พากันหัวเราะเยาะ

สีหน้าหลี่โม่นิ่งไปใหญ่ แล้วก็มองไปรอบๆ พร้อมพูดว่า “พอได้แล้ว ซีซีเป็นลูกสาวของผม หยุนหลันเป็นภรรยาของผม ผมไม่อนุญาตให้พวกคุณมาดูถูกพวกเฮ ไม่เช่นนั้นผมจะไม่เกรงใจแล้ว！”

“อ้าว！ หลี่โม่ ว่าไงนะ? จะไม่เกรงใจพวกเรางั้นหรือ?” กู้ซิงเว๋ยยิ้ม สีหน้าเยอะเย้ย มือก็มาแปะๆ ที่หน้าของหลี่โม่ “มึงก็ลองไม่เกรงใจพวกกูดูสิ”

พวกสวะ ยังจะกล้าพูดแบบนี้กับกูหรือ?

หลี่โม่บ้าไปแล้วหรือเปล่า?

กู้ซิงเว๋ยไม่พอใจอย่างมาก พวกลูกหลานตระกูลกู้ที่ด้านหลังเขา ก็เตรียมดูเรื่องสนุก

หลี่โม่แกว่งหมัดไปมา ในสายตามีแต่ความโกรธที่พุ่งทะลุออกมา

ในตอนนั้นเอง มือของกู้หยุนหลันก็คว้าแขนของหลี่โม่ที่กำลังยกขึ้นมาไว้ แล้วส่ายหน้าใส่เขา แล้วพูดว่า “หลี่โม่ อย่าหาเรื่องเลย”

หลี่โม่หันหน้ามา ในดวงตายังมีความโกรธ พอมองกู้หยุนหลัน และซีซีที่อยู่ในอ้อมอกของเธอ ความโกรธก็กลายเป็นความอ่อนโยน

เขาผ่อนคลายหมัดที่กำอยู่ แล้วมองกู้ซิงเว๋ยนิ่งๆ จากนั้นก็จูงกู้หยุนหลันเตรียมจะจากไป

“คิดจะกลับไปงั้นหรือ? ใครให้พวกคุณกลับ”

กู้ซิงเว๋ยหัวเสีย สีหน้าโมโห ไอ้หลี่โม่สมควรตายคนนี้ เมื่อครู่นี้มีสายตาอย่างไรนะ?

ดูถูกกูงั้นหรือ?

เหอะ！

ไอ้อ่อนปวกเปียกไม่เอาไหนอย่างมันเนี่ยนะ มีสิทธิ์อะไรมาใช้สายตาดูถูกกู

กู้ซิงเว๋ยก็รีบมาขวางทางเดินของพวกหลี่โม่ สีหน้าบึ้ง แล้วพูดหาเรื่องว่า “เห้ย หลี่โม่ ลืมไปแล้วหรือว่าคุณปู่วางระเบียบอะไรไว้ให้มึง? วันเกิดของซีซี มึงจะโผล่หัวออกมาไม่ได้ แล้วตอนนี้มึงทำอะไรลงไป?”

คนที่น่าละอายของตระกูลกู้ คนที่ไร้ประโยชน์ห้ามมาร่วมฉลองวันเกิดของซีซี แต่กลับมาทำลายระเบียบที่คุณปู่ตั้งไว้ มันรนหาที่ตาย

กู้หยุนหลันก็รีบร้อน พร้อมพูดหน้าโกรธว่า “กู้ซิงเว๋ย คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่?”

กู้ซิงเว๋ยยิ้มร้ายๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา พูดว่า “ก็จะถ่ายรูปพวกมึงแล้วเอาไปแชร์ในโลกไซเบอร์ไงเล่า”

ป้าบ！

ทันใดนั้น ก็มีเงาคนรีบเดินมา แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากมือของกู้ซิงเว๋ย แล้วโยนลงที่พื้น หน้าจะแตกหมด