บทที่ 262 หว่านพืชหวังผล

หวังฟางจงใจพูดถึงความชอบส่วนตัวของกู้เจี้ยนหมินและความสัมพันธ์ของฮั่วเจี้ยนเฟิงเพื่อพยายามใช้เป็นเหตุผลในการโน้มน้าวกู้หยุนหลัน บางทีกู้หยุนหลันอาจจะตกลงที่จะไม่พาหลี่โม่ไปด้วยก็ได้

หวังฟางที่เต็มไปด้วยความคิดที่ซับซ้อนมองไปที่กู้หยุนหลันอย่างตั้งใจ เธอหวังจะได้ยินในสิ่งที่เธอต้องการจากปากของกู้หยุนหลันมาก

แต่หลังจากกู้หยุนหลันได้ยินชื่อของฮั่วเจี้ยนเฟิง เธอก็เข้าใจในสิ่งที่จะเกิดขึ้นทันที

“ต้องพาหลี่โม่ไปด้วย ไม่อย่างนั้นหนูก็จะไม่ไป”

“เธอทำไมถึงดื้อขนาดนี้!”

เมื่อรู้ตัวว่าไม่สามารถโน้มน้าวกู้หยุนหลันได้ หวังฟางจึงละทิ้งความตั้งใจของเธอและทำตามในสิ่งที่กู้หยุนหลันขอ เพราะถึงอย่างไรแล้วเธอไม่สามารถปฏิเสธคำเชิญของฮั่วเจี้ยนเฟิงได้อย่างแน่นอน

“ตามใจละกัน ถ้าเธอไม่อายคนอื่นก็พาหลี่โม่ไปเลย!”

หวังฟางพูดจบก็เดินกลับห้องด้วยความโกรธทันที ส่วนกู้หยุนหลันก็ถอนหายใจและยังลังเลว่าจะไปดีหรือไม่

ถ้าฮั่วเจี้ยนเฟิงอยู่ด้วยหลี่โม่ต้องถูกเขาดูถูกอย่างแน่นอน

ดังนั้นกู้หยุนหลันจึงกลับไปในห้องแล้วเล่าเรื่องที่จะไปร่วมงานประมูลให้กับหลี่โม่ฟังอีกรอบ

“หรือว่าเราไม่ต้องไปจะดีกว่า คนอย่างฮั่วเจี้ยนเฟิงต้องไม่มาดีแน่เลย”

กู้หยุนหลันพูดอย่างกังวล

“อ้าว ทำไมล่ะ ฮั่วเจี้ยนเฟิงอุตส่าห์ยอมควักเงินให้พวกเราไปเที่ยวนะ เราต้องไปสิ ไม่อย่างนั้นจะเสียน้ำใจเขานะ”

หลี่โม่ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ เพราะเขาเชื่อว่าฮั่วเจี้ยนเฟิงต้องหาเรื่องใส่ตัวอย่างแน่นอน สำหรับหลี่โม่แล้วมีแต่ผลดีเท่านั้น

และแล้วกู้หยุนหลันก็ยิ้มและพยักหน้าตอบ “งั้นเราไปด้วยกันนะ”

......

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้เจี้ยนหมินที่ตื่นเต้นกับการประมูลหยกก็ตื่นแต่เช้าตรู่

เพราะความชื่นชอบในหินหยก กู้เจี้ยนหมินจึงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะได้เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้

หลี่โม่และคนอื่นๆ ก็ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หวังฟางพูดด้วยเสียงสูง “หยุนหลัน รีบไปเปิดประตูเร็ว เจี้ยนเฟิงมาแล้ว”

กู้หยุนหลันมองไปที่หลี่โม่อย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นหลี่โม่ก็ยิ้มแล้วเดินไปเปิดประตูแทนเธอ

ฮั่วเจี้ยนเฟิงคาดหวังว่าจะได้เจอกับกู้หยุนหลันเป็นคนแรก แต่เมื่อได้เห็นหลี่โม่แล้วสีหน้าของเขาก็บูดบึ้งทันที

“นาย!”

“นายอะไร จะเข้ามาไหม ไม่เข้าผมปิดประตูนะ”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

“เหอะ! ไอ้คนกระจอก เดี๋ยวนายจะรู้ซึ้งถึงความแตกต่างของระหว่างเราในงานประมูลเอง!”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงชนหลี่โม่ด้วยไหล่แล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างหงุดหงิด

หวังฟางที่เห็นฮั่วเจี้ยนเฟิงเดินเข้ามาก็ยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น “เชิญนั่งก่อนนะเจี้ยนเฟิง ลำบากคุณแล้วนะที่ต้องมารับพวกเราตั้งแต่เช้า”

“เปล่าครับ ไม่ต้องเกรงใจครับ”