บทที่ 271 มองสถานการณ์ไม่ออก

ฮั่วเจี้ยนเฟิงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ฉู่จงเทียนสนับสนุนหลี่โม่ขนาดนี้ ให้ทุกคนขอโทษหลี่โม่ มันอยู่เหนือการคาดหมายของฮั่วเจี้ยนเฟิง

เหอลี่ฉุนและลูกคนรวยคนอื่น ๆ มองไปที่เฝิงจื่อฉาย เฝิงจื่อฉายเป็นคนที่พวกเขาจะประจบ จะทำอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับปฏิกิริยาของเฝิงจื่อฉาย

เฝิงจื่อฉายตกอยู่ในภวังค์ เขามองไปที่ฉู่จงเทียน จากนั้นก็มองไปที่หลี่โม่ คิดยังไงก็ไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างหลี่โม่และฉู่จงเทียนได้

ตามเหตุผลคนที่สามารถทำให้ฉู่จงเทียนเคารพนับถือได้ จะต้องเป็นคนที่มีอำนาจ หรือเป็นคนที่ร่ำรวย

แต่หลี่โม่ไม่เหมือนคนที่มีฐานะร่ำรวย และไม่เหมือนคนที่มีอำนาจ แต่งตัวด้วยชุดธรรมดา ไปไหนก็ไม่มีบอดี้การ์ดคอยติดตาม สิ่งเหล่านี้สามารถพิสูจน์ได้ว่าหลี่โม่เป็นคนธรรมดา แล้วก็เป็นคนธรรมดาที่ยากจน!

“เฮียหยาง คุณคิดว่าจะทำยังไงดี?”

เฝิงจื่อฉายกระซิบถาม

จางจงหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม เป็นไปไม่ได้ที่จะให้จางจงหยางขอโทษหลี่โม่

ที่นี่คือเมืองจินไห่ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลของตนเอง ให้ขอโทษคนธรรมดาในเขตอิทธิพลของตนเอง เป็นสิ่งที่จางจงหยางไม่สามารถทำได้

แม้ว่าฉู่จงเทียนจะขอก็ตาม เพราะตอนนี้จางจงหยางไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาของฉู่จงเทียนแล้ว แต่เป็นเจ้าพ่อที่มีฐานะเท่าเทียมกันและสามารถตั้งป้อมประจำหน้ากันได้

“ท่านเทียน ผมเคารพคุณในฐานะพี่ใหญ่ แต่จะให้ผมขอโทษเขา มันเกินไปแล้ว”

จางจงหยางจ้องมองไปที่ฉู่จงเทียน คิดว่านี่ต้องเป็นแผนร้ายของฉู่จงเทียน

สีหน้าของฉู่จงเทียนเคร่งขรึม “จงหยาง การให้คุณขอโทษเป็นการช่วยคุณ แค่คุณขอโทษตอนนี้ เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นถือว่าจบกัน มิฉะนั้น การที่คุณล่วงเกินคุณหลี่ เกรงว่าคุณจะได้รับความลำบากเดือดร้อนในอนาคต”

ลู่เจี้ยนปินตกตะลึงจนพูดไม่ออก ซึ่งแตกต่างจากจางจงหยางเป็นชายหนุ่มที่กระฉับกระเฉงทรงพลัง จากคำพูดของฉู่จงเทียน ลู่เจี้ยนปินที่อยู่ในสังคมมานาน เขารู้สึกได้ถึงความที่ผิดปกติมากมายจากคำพูดของฉู่จงเทียน

“ลำบากเดือดร้อน? ลำพังเขา? ผมจางจงหยางเคยเจอความลำบากเดือดร้อนมาทุกรูปแบบแล้ว จะกลัวเศษสวะอย่างเขาได้อย่างไร ท่านเทียนถ้าคุณต้องการให้ผมขอโทษ คุณต้องบอกให้ผมรู้ว่าไอ้หมอนี้เป็นใคร”

จางจงหยางกล่าวอย่างตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่คิดว่าหลี่โม่จะมีภูมิหลังใด ๆ

เฝิงจื่อฉายเห็นว่าจางจงหยางค่อนข้างมั่นใจ ก็หายวิตกกังวลและกล่าวว่า “ท่านเทียน ผมเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโส เพียงแค่คุณพยักหน้าก็สามารถฆ่าคนได้แล้ว ถึงแม้ว่าคุณจะฆ่าผม ก็ต้องให้ผมเข้าใจ ให้พวกเรารู้ภูมิหลังพวกเขาอย่างลึกซึ้ง จะได้เต็มใจที่จะขอโทษเขา”

เหอลี่ฉุนและคนอื่น ๆก็รอ จะปฏิบัติตามปฏิกิริยาของเฝิงจื่อฉาย

“ท่านเทียน ที่นี่คือเมืองจินไห่ เป็นเขตอิทธิพลของเฮียหยาง คุณอย่ามาล้ำเส้น พวกเราเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโส แต่คุณอย่าอาศัยว่าตนเองมีอายุมากและทำเป็นผู้อาวุโสกว่า เที่ยวดูถูกคนอื่น”

“ไอ้ยาจกคนนี้คงจะไม่ใช่ตัวประกอบที่ท่านเทียนจ้างมาใช่ไหม ผมรู้สึกว่าตัวประกอบที่คุณจ้างมากากมาก ไม่สามารถทำให้พวกเรารู้สึกอยากขอโทษสักนิดเลย”

“ถ้าให้ขอโทษท่านเทียนเรายอมรับได้ แต่ถ้าจะให้ขอโทษไอ้ยาจกนี้ พวกเราทนไม่ได้”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงยิ้มที่มุมปาก คิดว่ากลุ่มคนของเมืองจินไห่ดื้อรั้นจริงๆ กล้าที่จะแข็งข้อกับท่านเทียน เมื่อเป็นเช่นนี้หลี่โม่ก็หยิ่งผยองต่อไปไม่ได้อีก ปล่อยให้เขาเสแสร้งตั้งนาน อีกสักครู่เขาจะต้องถูกจัดการแน่นอน

ลู่เจี้ยนปินเหล่ไปมองหลี่โม่และกู้หยุนหลัน เห็นหลี่โม่นิ่งสงบ กู้หยุนหลันก็ไม่ได้ตกใจ อดไม่ได้จึงพยักหน้าเล็กน้อย

คนที่ไม่ตกใจกับสถานการณ์เช่นนี้ อาจเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักกลัว หรืออาจจะมีไม้ตาย ถึงไม่จำเป็นต้องกลัว

บวกกับปฏิกิริยาที่ฉู่จงเทียนปฏิบัติต่อหลี่โม่ ลู่เจี้ยนปินสรุปแน่ชัดว่าหลี่โม่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

“จงหยาง คุณคิดให้ดีๆ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะให้คุณ ถ้าหากคุณหลี่โกรธขึ้นมา ไม่ใช่ว่าแค่ขอโทษมันก็จะจบได้”