บทที่ 282 มีอะไรพูดกันดี ๆ

ชายหนุ่มทั้งสี่โบกดาบที่อยู่ในมือ พุ่งเข้าไปหาหลี่โม่อย่างดุเดือด

ดาบถูกแกว่งจนมีเสียงตามลม แล้วพุ่งไปที่แขนและเอวของหลี่โม่ คนเหล่านี้ต่อสู้กันประจำ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าการลงมือไม่ควรมุ่งแต่จะเอาชีวิตอย่างเดียว เพราะถ้าเกิดตายขึ้นมา ปัญหาใหญ่ก็จะตามมา

หลี่โม่ยิ้มเยาะเย้ย มือของเขาเร็วราวกับสายฟ้า นิ้วของเขาดีดไปที่ดาบทั้งสี่เล่มอย่างเบาๆ

เพล้ง ๆ ๆ

หลังจากเสียงดังลั่นต่อเนื่อง ดาบทั้งสี่เล่มก็หักออกเป็นสองส่วน

ชายหนุ่มโหนทั้งสี่คน มองดาบที่เหลือเพียงครึ่งเดียวในมือ พวกเขาทั้งหมดยืนแข็งทื่อเหมือนหินทันที

แม้ว่าดาบจะบางเบา เทียบไม่ได้กับความหนาหนักของมีดมาเชเต้ แต่ก็ไม่สามารถใช้นิ้วดีดหักได้

ขณะนั้น ภาพของยอดฝีมือการต่อสู้ในนวนิยายนับไม่ถ้วน ได้ปรากฏขึ้นในจิตใจของชายหนุ่มทั้งสี่ ชายหนุ่มทั้งสี่มองไปที่หลี่โม่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“แก แกเป็นใครกันแน่ อย่าคิดว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมแล้วจะทำให้พวกเรากลัว”

หลี่โม่ส่ายศีรษะ “ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด เรียกพี่ใหญ่ของพวกแกออกมา”

ชายหนุ่มทั้งสี่มองหน้ากัน หลังจากนั้นก็รีบวิ่งหนี พวกเขาไม่มีความกล้าสักนิดที่จะเผชิญหน้ากับหลี่โม่เลย

เมื่อเจอคนที่แข็งแกร่งทั่วไป พวกเขาจะเขากัดฟันและพุ่งเข้าใส่ แต่เมื่อเจอคนที่แข็งแกร่งมากอย่างหลี่โม่ ชายหนุ่มทั้งสี่ไม่เข่าอ่อนจนคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ก็ถือว่าพวกเขามีจิตใจที่เข้มแข็งสามารถรับแรงกดดันได้ไม่เลว

ชายหนุ่มทั้งสี่วิ่งไปที่โกดังด้วยความตื่นตระหนก ในโกดังมีชายชายฉกรรจ์คนหนึ่งไว้เครา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม กำลังตำหนิลูกน้องอันธพาลของตนเองอยู่

“แม่ง พวกแกทำอะไรอยู่ ประตูห่วย ๆ ยังเปิดไม่ได้ พวกแกเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการปลดล็อกประตูไม่ใช่หรือ!”

ชายร่างผอมพูดอย่างขมขื่นว่า “เฮียหลง ไม่ใช่ว่าพวกเราทำไม่ได้ แต่ตัวล็อกประตูมันซับซ้อนเกินไป ใช้กระบอกล็อกนำเข้า พวกเราไม่สามารถปลดล็อกได้”

“เฮียหลง ผมว่าตัดด้วยไฟฟ้าดีกว่าครับ ผมติดต่อแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมง อุปกรณ์จะมาถึง ตัดโดยตรงได้เลยครับ”

เฮียหลงให้ลูกน้องลองเปิดประตูมาหลายวิธีแล้ว แต่เนื่องจากมาตรฐานการก่อสร้างเซฟเฮาส์ของฉู่จงเทียนสูงมาก วิธีธรรมดาจึงไม่สามารถเปิดประตูได้เลย

“แม่งฉิบหาย งั้นก็ต้องตัด ไอ้โง่เง่าเต่าตุ่นฉู่จงเทียน ถึงเวลาแล้วเอาตัวมันไปต้มยำทำแกงซะ”

เฮียหลงกล่าวด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มทั้งสี่วิ่งเข้ามา ตะโกนอย่างรีบเร่งว่า “เฮียหลง แย่แล้ว มีคนมา มาตามหาฉู่จงเทียน”

“บัดซบ! ฉู่จงเทียนตามคนมาเท่าไหร่ รีบหยิบอาวุธขึ้นมาแล้วเตรียมตัวฆ่าพวกมันให้ตาย”

เฮียหลงพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขน

“มาแค่คนเดียว”

“แม่งฉิบหาย มาแค่คนเดียว แล้วแกจะตะโกนเสียงลั่นทำเหี้ยอะไร!”

เฮียหลงตบไปที่หัวคนพูด จนทำให้ผู้ชายคนนั้นสับสนมึนงง

“ไม่ใช่ เฮียหลงฟังผมพูดให้จบก่อน ไอ้หมอนั้นร้ายกาจมาก ดาบในมือของพวกเราสี่คน ถูกเขาใช้นิ้วดีดจนหัก มันเป็นยอดฝีมือแน่นอน”

ชายหนุ่มทั้งสี่นำดาบที่หักของพวก ให้เฮียหลงลองดูส่วนที่หักของดาบ

เฮียหลงมองดูแวบหนึ่ง คิ้วของเขาขมวดแน่น “แม่ง ไม่ใช่เพราะผู้ซื้อค่าหักเปอร์เซ็นต์การขาย แล้วซื้อของปลอมหรือเปล่า ตามฉันไปดูว่ามันคือใคร กล้ามาคนเดียว มารนหาที่ตาย”

กลุ่มอันธพาลหยิบอาวุธของพวกเขา เดินตามเฮียหลงไปข้างนอก ไม่นานกลุ่มคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่โม่

“เฮียหลง คือไอ้หมอนี่แหละ”