บทที่ 284 ให้หลี่โม่คุกเข่าต้อนรับ

ตระกูลกู้ ห้องประชุมเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึมครึม

กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้ซิงเว๋ยทั้งสามคนสูบบุหรี่มวนต่อมวน ทุกคนที่สามารถติดต่อได้ก็ติดต่อแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถช่วยตระกูลกู้ได้

เหมือนมีเมฆดำกำลังปกคลุมตระกูลกู้อยู่ ตระกูลกู้เปรียบเหมือนเรือสำปั้นขนาดเล็กที่ลอยอยู่ในคลื่นพายุ ซึ่งสามารถถูกคลื่นใหญ่ซัดให้พลิกคว่ำได้ทุกเมื่อ

“ฝั่งหยุนหลันพูดว่าอย่างไร? ชิงหลิน ลูกสามารถถามอะไรออกจากปากเธอได้หรือไม่”

กู้เจี้ยนกั๋วถามด้วยความกลัดกลุ้ม

ตอนนี้แม้แต่ศัตรูเป็นใครยังไม่รู้ แม้ว่ากู้เจี้ยนกั๋วจะพยายามใช้เส้นสายเพื่อสืบหาข้อมูล แต่ก็ไม่สามารถสืบหาเบาะแสอะไรได้แม้แต่น้อย

ดูเหมือนว่าโชคชะตาได้กำหนดทุกสิ่งทุกอย่างไว้แล้ว โดยลิขิตให้ตระกูลกู้ถึงวาระที่จะล่มสลายไปในคราวนี้

กู้เจี้ยนเจียงส่ายศีรษะ สูบบุหรี่ด้วยความเศร้า “ไม่มี กู้หยุนหลันไม่พูดอะไรเลย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่”

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบสงัด หัวใจของคนตระกูลกู้ถูกเมฆดำปกคลุม รู้สึกว่าสามารถถูกโชคชะตากลืนได้ตลอดเวลา

“เป็นขยะจริง ๆ จะต้องมีใครสักคนที่แกล้งพวกเราอยู่ข้างหลังอย่างแน่นอน!”

กู้ซิงเว๋ยคำรามด้วยความโกรธ

กริ๊ง ๆ ๆ

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้น สายตาของพวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนมองไปที่โทรศัพท์ตั้งโต๊ะ

“ใครโทรมาตอนนี้ คงเป็นข่าวร้ายอีกแล้ว บี๊บจริงๆ”

กู้ซิงเว๋ยกล่าวอย่างหงุดหงิด

กู้เจี้ยนกั๋วขยี้ก้นบุหรี่จนดับ มองที่กู้ซิงเว๋ยและกล่าวว่า “รับโทรศัพท์ แกจะรอให้ฉันเป็นคนไปรับสายหรือ”

กู้ซิงเว๋ยรับโทรศัพท์อย่างจำใจ “ฮาโหล”

“ตระกูลกู้ใช่ไหม? อีกห้านาทีพวกเราจะไปถึง พวกคุณรีบมาต้อนรับพวกเราด้วย”

เสียงหยิ่งผยองของเฝิงจื่อฉายดังออกมาจากโทรศัพท์

กู้ซิงเว๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตะโกนถามอย่างตื่นเต้นว่า “พวกคุณเป็นใคร! ใช่พวกคุณหรือเปล่าที่เล่นงานพวกเราอยู่ข้างหลัง!”

“ปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างเร็วนี่ เดี๋ยวพอเจอกันคุณก็จะรู้ว่าพวกเราเป็นใคร ยังเหลือเวลาอีกสามนาทีพวกเราจะไปถึง ถ้าพวกคุณไม่เข้าแถวต้อนรับ อย่าโทษพวกเราใจร้ายฆ่าพวกคุณทั้งตระกูล”

กู้เจี้ยนกั๋วคว้าโทรศัพท์ในมือของกู้ซิงเว๋ย และกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “พวกเราจะไปต้อนรับพวกคุณทันที ขอร้องพวกคุณได้โปรดเมตตาปล่อยตระกูลกู้ไปเถอะ”

“อากัปกิริยาของคุณไม่เลว ฉันจะพิจารณาตามความเหมาะสม”

มีเสียงตุ๊ด ๆดังออกมาจากโทรศัพท์แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายได้วางสายแล้ว จากนั้นกู้เจี้ยนกั๋วก็วางโทรศัพท์ลง “ทุกคนออกไปต้อนรับทั้งหมด และระวังคำพูดด้วย”

พวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนจัดเสื้อผ้าของตนเอง เดินออกจากห้องประชุมพร้อมกัน ไปต้อนรับพวกเขาที่ประตูบริษัท

ไม่นาน รถเมอร์เซเดส-เบนซ์มาหยุดที่ประตูบริษัท มองไปที่เมอร์เซเดส-เบนซ์ เป็นป้ายทะเบียนเมืองจินไห่ พวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนขมวดคิ้ว

ประตูรถเปิดออก มีบอดี้การ์ดสวมชุดสีดำลงมาจากรถอย่างพร้อมเพรียง มองท่าทางทรงพลังและสไตล์ของบอดี้การ์ดแล้ว ใบหน้าของพวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

คนเหล่านี้ไม่ใช่คนตระกูลเดียวกัน แต่เป็นหลายตระกูลรวมกันเป็นหนึ่งเดียว พวกเขาจะต้องเป็นคนที่เก่งกาจอย่างแน่นอน!

แต่ว่าตระกูลของตนเองไปล่วงเกินคนดุร้ายพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!

พวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะช่วงที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อคนที่เมืองจินไห่ ทำไมถึงได้ล่วงเกินคนเมืองจินไห่ได้

บอดี้การ์ดเปิดฝากระโปรงท้ายรถอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็หยิบรถวีลแชร์แบบพับได้ออกจากท้ายรถแล้วกางออก

เมื่อเห็นบอดี้การ์ดเข็นรถวีลแชร์ไปรออยู่ ที่ประตูหลัง พวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนรู้สึกมึนงง