ตอนที่ 301
บทที่ 301 ฝีมือของนายใช่ไหม?
October 22, 2026
“บัดซบ! ตอนนี้เขาได้กลายเป็นนักโทษของหัวหน้าเราแล้ว ต่อไปพวกเราควรเรียกพี่หยางว่าท่านหยางแล้ว”
“ใช่ ท่านหยางของพวกเรายึดครองเมืองจินไห่และเมืองฮ่านได้ อีกไม่นานพวกเราก็สามารถเข้าเมืองได้ ถึงเวลานั้นพวกเราก็จะได้ดิบได้ดีเหมือนท่านหยางเช่นกัน”
“ตาแก่ ท่านก็ได้เชิดหน้าชูตามานับสิบปีแล้ว ยังไม่รีบคลานมาคุกเข่าไหว้ท่านหยางของพวกเราอีก ไม่แน่ท่านหยางอาจอารมณ์ดี แล้วจะไว้ชีวิตท่านก็เป็นได้”
ชายฉกรรจ์พูดเหน็บแนมฉู่จงเทียน และลากฉู่จงเทียนเดินไปด้านหลัง แล้วผลักฉู่จงเทียนเข้าไปในห้อง
จางจงหยางเห็นฉู่จงเทียนโดนลากตัวเข้ามา หัวเราะอย่างได้ใจแล้วพูดว่า“ฮ่าๆๆๆ ท่านพี่ใหญ่ คิดไม่ถึงว่าท่านก็มีวันนี้เหมือนกัน ท่านว่าท่านแก่จนเป็นอัลไซเมอร์แล้วหรือไม่ บอกให้ท่านมาคนเดียว ท่านก็มาคนเดียวจริงๆด้วย”
“ฮึ่ม! นายจะไปรู้อะไร!”
ฉู่จงเทียนชักสีหน้าใส่จางจงหยาง หันตัวแล้วโค้งคำนับทักทายหลี่โม่:“ท่านหลี่ กระผมมาแล้ว”
“นายทำได้ดีมาก” หลี่โม่กล่าวเบาๆ
ฉู่จงเทียนอมยิ้ม เพียงประโยคเดียวของหลี่โม่ ทำให้เขามีความสุขจากหัวใจ
“ บ้าเอ้ย! ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าฉัน พวกนายไม่รู้เหรอว่าความตายกำลังจะมาถึง! นายนี่บ้าไปแล้วใช่ไหม หรือว่าไอ้ไร้ประโยชน์นี้เป็นมันพ่อของนาย!”
จางจงหยางรู้สึกว่ากระวนกระวายใจ ใบหน้าของฉู่จงเทียนกับหลี่โม่สงบนิ่งมาก ทำให้จางจงหยางคิดไม่ตก
ตอนนี้ฉู่จงเทียนนิ่งและสงบมากจริงๆ เพราะความใจเย็นของหลี่โม่ ทำให้เขารู้ว่าสบายใจได้
หากจางจงหยางสามารถทำให้นายน้อยของสำนักหลงเหมินได้รับบาดเจ็บ หลงเหมินก็คงไม่ใช่หลงเหมินที่สูงศักดิ์ของโลกหรอก
“ถ้าผมมีพ่อแบบนี้ แม้แต่ตอนฝันผมก็คงยิ้มหวาน”
คำพูดของฉู่จงเทียนนั้นช่างประจบสอพลอหลี่โม่ยิ่งนัก
กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางยังคงหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่จงเทียนแล้ว สีหน้าที่เย็นชากลับกลายเป็นมึนงง
หารู้หรือไม่ว่าฉู่จงเทียนนั้นเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองฮ่าน แต่ทำไมเขาถึงสามารถพูดจาประจบได้ถึงเพียงนี้ เขาไม่รู้สึกเขินอายบ้างรึ
เหตุผลคืออะไร?
หรือว่าเขาเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างหลี่โม่กับเฉียนฝูผิดไป?
เมื่อนึกถึงฐานะของเฉียนฝู กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางคิดเองเออเองไปว่า เขาว่ากันว่าฝ่ายอัครเสนาบดีเป็นขุนนางสูงถึงขั้นที่เจ็ด หากหลี่โม่สามารถทำให้หลานชายของเฉียนฝูนั้นมีความสุข มันก็เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์เหมือนกัน และถ้าสร้างความปรองดองกันไว้ให้ดี ก็คงได้รับการสนับสนุนจากเฉียนฝูแน่นอน
เมื่อคิดได้แบบนี้กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางเข้าใจถึงการกระทำของฉู่จงเทียน เข้าใจแล้วก็รู้สึกว่าหลี่โม่นั้นช่างโง่เขลานัก ทำไมไม่ถือคว้าโอกาสดีๆแบบนี้ไว้เพื่อสานความสัมพันธ์ ทำไมปล่อยให้โอกาสดีๆเช่นนี้เป็นเพียงอากาศ ช่างโง่เขลาที่สุด!
หลังจากที่ซีเหมินจื้อเผิงนิ่งสงบมาชั่วครู่แล้ว เขาเฝ้ามองและคอยสังเกตจึงรู้สึกได้ว่าสถานการณ์แปลกๆ รู้สึกว่าเรื่องราวนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด แค่กิริยาอาการที่นิ่งเฉยของหลี่โม่ ก็ทำให้ซีเหมินจื้อเผิงรับรู้ได้ว่า ทุกอย่างต้องเป็นแผนจัดฉากของหลี่โม่แน่นอน
ใช่ มันต้องเป็นแค่ฉากการแสดงแน่นอน!
หลี่โม่เป็นคนจัดการทุกอย่าง คอยดูเดียวหลี่โม่ต้องไล่ล่าทั้งสี่ทิศแน่ และเขาก็จะกลายเป็นวีรบุรุษในการแสดงครั้งนี้!
และนี่คือการแสดงที่เขาจะแสดงให้ตัวเองและกู้หยุนหลันดู ประเดี๋ยว จะต้องเปิดโปงเขาให้ได้!
หลี่โม่เฝ้าดูการแสดงของจางจงหยางอยู่เงียบๆ โดยที่ไม่รู้ว่าภายในใจของพ่อตาแม่ยายและซีเหมินจื้อเผิงนั้นได้ระเบิดแตกไปแล้ว
“หากไอ้ไร้ประโยชน์นี่เป็นพ่อนายสามารถทำให้นายหลับฝันหวาน ตกลงเขาเป็นใครมาจากไหนกันแน่!”
จางจงหยางถามอย่างสงสัย
“นายไม่รู้นายยังกล้าลงมือ ฉันละชื่นชมในความกล้าของนายจริงเชียว ดูเหมือนว่าคำเตือนที่ฉันเตือนนายไป นายไม่ได้รับฟังมันเลย นายอยากรนหาที่ตาย ห้ามยังไงก็ห้ามไม่หยุด”
ฉู่จงเทียนส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ ดูเหมือนว่ายังจางจงหยางต้องตายอย่างแน่นอน
จางจงหยางควักปืนออกมา แล้วเล็งไปที่ฉู่จงเทียน “บอกมา! เขาเป็นใคร!”
“บอกไป นายก็ไม่เข้าใจหรอก”