บทที่ 321 ท่านประธานเรียกแล้ว

หวางจงเสวียนครุ่นคิดในใจและรู้สึกว่าคำแนะนำของหวางจงเหิงพอมีประโยชน์เหมือนกัน แต่เขาจะลดตัวไปง้อหลี่โม่อีกไม่ได้แล้ว ดังนั้นจึงทำได้เพียงเลือกที่จะโทรหาหวังฟาง

“คงไม่โทรหาหลี่โม่แล้วล่ะ พี่โทรหาน้าสาวก่อนดีกว่า”

หวางจงเสวียนหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาหวังฟาง

หลังจากรับสายแล้วหวางจงเสวียนก็ยิ้มพูด “น้าสาวครับ”

“หวางจงเสวียน เป็นยังไงบ้าง หลี่โม่พาพวกนายไปหาเจ้าของบริษัทหยุนจงหลันกรุ๊ปยัง”

หวังฟางถามอย่างประหม่า

“ยังเลยครับ”

หวังฟางโกรธจนลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ในใจเธอเต็มไปด้วยคำด่าที่มีต่อหลี่โม่ “ไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้มันทำอะไรกันแน่ จงเสวียน ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”

“ใจเย็นก่อนครับน้า คือแบบนี้ครับ เมื่อกี้พวกผมมีความขัดแย้งกับหลี่โม่หน่อย ตอนนี้หลี่โม่เข้าไปในออฟฟิศของท่านประธานบริษัทหยุนจงหลันกรุ๊ปแล้วครับ แต่พวกผมยังอยู่ข้างนอกครับ”

หวังฟางถอนหายใจด้วยความโล่งอกและความกังวลของเธอก็ค่อยๆ หายไป “แบบนี้นี่เอง แล้วไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้มันคิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมปล่อยให้พวกนายยืนรอข้างนอก มันหมายความว่าไง”

หวางจงเสวียนเงียบไปสักพัก เขาไม่รู้จะตอบยังไง แต่ที่รู้คือหลี่โม่จงใจจะแกล้งพวกเขา

“ผมคิดว่าหลี่โม่ตั้งใจจะเอาคืนพวกผมครับ ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้จริงๆ แต่น้าช่วยโทรบอกหลี่โม่ทีครับว่าหยุดทำแบบนี้ได้แล้ว รบกวนเขาช่วยพวกเราทีนะครับ”

หวางจงเสวียนพูดอย่างอ่อนน้อม

ในเวลาคับขันแบบนี้หวางจงเสวียนจะพูดถึงหลี่โม่ในแง่ลบไม่ได้ เขาทำได้เพียงฝืนใจพูด

หวังฟางกลอกตาขาวและพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาแล้ว

ขอเพียงแค่หลี่โม่ไม่ได้โกหกและไม่ได้ทำให้เธออับอายขายหน้าก็พอ ส่วนเรื่องบาดหมางระหว่างหลี่โม่กับพี่น้องของหวางจงเสวียนหวังฟางไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว

“เรื่องแค่นี้เองเหรอ ได้สิ เดี๋ยวน้าจะโทรบอกไอ้คนไร้ประโยชน์คนนั้นให้ แต่น้าต้องบอกพวกนายหน่อยแล้วล่ะ ถึงแม้หลี่โม่จะเป็นคนไร้ประโยชน์ก็จริง แต่เขายอมใช้ความสัมพันธ์ของเฉียนฝูเพื่อทำให้พวกนายได้เจอกับเจ้าของบริษัทหยุนจงหลันกรุ๊ปเลยนะ พวกนายกลับไปทะเลาะกับมันอีก เรื่องนี้มันไม่สมควรเกิดขึ้นเลย”

หวังฟางรีบฉวยโอกาสนี้ตำหนิลูกหลานของตระกูลหวางและถือว่าเธอได้ระบายความโกรธที่เธอมีต่อครอบครัวตระกูลหวางตลอดที่ผ่านมา

หวางจงเสวียนยิ้มอย่างขมขื่นและเอวของเขาก็งอไป 15 องศาโดยที่ไม่รู้ตัว “คุณน้าใจเย็นๆ ก่อนครับ เราก็ไม่รู้หลี่โม่จะสนิทกับคนใหญ่คนโตขนาดนี้ เดี๋ยวเราจะหาโอกาสขอโทษเขาเองนะครับ”

“จะไปขอโทษมันทำไม น้าแค่จะบอกว่าพวกนายไม่รู้จักควบคุมอารมณ์เลยจริงๆ!”

หวังฟางยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้น แม้เธอจะคิดว่าหลานชายของเธอฉลาด แต่บางทีไหวพริบของหลานชายก็แย่มากเหมือนกัน ทำไมต้องไปขอโทษคนอย่างหลี่โม่ด้วย

ไปขอโทษหลี่โม่แล้วได้อะไร ต้องมาขอบคุณคนเป็นน้าคนนี้ถึงจะถูก!

หวังฟางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวน้าจะบอกหลี่โม่ให้ละกัน”

หลังจากวางสายลงหวังฟางก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆ และบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ “ไม่รู้จักเคารพฉัน แล้วจะขอให้ฉันช่วยเหลืองั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ปล่อยให้ไอ้กระจอกเล่นกับพวกนายไปละกัน”

หวางจงเสวียนที่ฟังเสียงในสายถูกกดวางเขาก็แสดงสีหน้าขมขื่นทันที จากนั้นหลังพิงกำแพงแล้วหยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้ในปาก