บทที่ 327 การ์ดเชิญ

แม้ครัฟฟ์จะไม่เข้าใจความหมายของท่านแปด แต่เขารู้ว่าขอแค่ทำตามคำสั่งก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่นเขาไม่ต้องกังวลเลย

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะสร้างความสัมพันธ์กับกู้หยุนหลันและหลี่โม่ให้ดีที่สุดครับ”

“ไม่ ๆ ๆ ไม่ได้จะให้นายสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น แต่นายต้องทำให้พวกเขาเชื่อใจ ความไว้วางใจ นายเข้าใจไหม?”

ท่านแปดเน้นย้ำอีกครั้ง

“เข้าใจครับ ผมจะทำให้พวกเขาเชื่อใจผมครับ” ครัฟฟ์พูดอย่างเคารพ

“ดีมาก นายกลับไปได้แล้ว ทำตามแผนนะ”

“รับทราบครับ”

จากนั้นครัฟฟ์ก็หันเดินจากไป ถึงแม้จะเป็นการสนทนาสั้นๆ แต่ครัฟฟ์ก็สัมผัสถึงความน่าเกรงขามของท่านแปดได้

เมื่อกลับเข้าไปในรถ ครัฟฟ์หายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วเหมือนปลาที่เพิ่งกลับเข้าไปในน้ำ

“สร้างความไว้วางใจเหรอ? ดูเหมือนจะง่าย แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิดน่ะสิ”

ครัฟฟ์บ่นพึมพำ

การที่จะได้รับความไว้วางใจจากใครนั้นมันต้องใช้เวลานานพอสมควร ซึ่งครัฟฟ์ไม่ได้มีเวลาเยอะขนาดนั้น

แล้วใช้เสน่ห์งั้นเหรอ?

ครัฟฟ์ก็ไม่คิดว่าเขามีเสน่ห์ขนาดนั้นด้วย

ส่วนที่เหลือก็คงต้องใช้วิธีสร้างวิกฤตแล้ว ยื่นมือช่วยเหลือในยามที่กู้หยุนหลันกับหลี่โม่ลำบาก และใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างความไว้วางใจจากกู้หยุนหลันกับหลี่โม่

ครัฟฟ์ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่และได้ข้อสรุปตามนี้ เขาคิดว่าวิธีนี้จะเป็นวิธีที่เขาจะทำภารกิจให้สำเร็จได้ จากนั้นเขาหลับตาแล้วเริ่มคิดวางแผนอย่างรอบคอบอีกครั้ง

ผ่านไปครู่หนึ่งครัฟฟ์ก็ลืมตาขึ้น จากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาผู้ช่วยของเขา

“จัดการเลี้ยงในนามของกลุ่มบริษัทที่เมืองฮ่านแล้วเชิญเหล่าคนดังของเมืองฮ่าน ไม่สิ คนดังของเมืองฮ่านยังไม่มีคุณสมบัติมากพอ เชิญเหล่าคนดังของเมืองเอก รวมไปถึงเหล่าเศรษฐีของเมืองเอกด้วยนะ ส่วนเมืองฮ่านก็เชิญเฉพาะบางคนก็พอ”

ครัฟฟ์มอบหมายงานให้ผู้ช่วยและเน้นย้ำรายละเอียดเพิ่มเติม “ทำบัตรเชิญให้คุณกู้หยุนหลันกับคุณหลี่โม่แล้วส่งไปที่บริษัทเขาด้วยนะ”

“รับทราบครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”

ผู้ช่วยเป็นคนที่ทำงานรอบคอบ หลังจากวางสายของครัฟฟ์แล้วเขาก็เริ่มทำตามคำสั่งทันที

ครัฟฟ์เก็บโทรศัพท์ จากนั้นสตาร์ทรถด้วยรอยยิ้มและพูดกับตัวเองเบาๆ ว่า “งานเลี้ยงที่หรูหราแล้วต้องเผชิญกับความอัปยศอดสูจากการดูถูกของผู้คน แล้วเราก็ออกหน้าไปช่วยพวกเขา คงเป็นภาพที่น่าประทับใจและต้องสร้างความไว้วางใจจากพวกเขาได้อย่างแน่นอน ช่างเป็นแผนที่สมบูรณ์แบบอะไรเช่นนี้”

เสียงรถดังลั่นบนถนนเช่นเดียวกับเสียงความตื่นเต้นในใจของครัฟฟ์ที่แล่นไปอย่างไม่หยุด

......

เช้าวันใหม่ กู้เจี้ยนหมินแต่งกายเรียบร้อยและนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าด้วยสีหน้าจริงจัง

กู้หยุนหลันกับหลี่โม่ก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้า ส่วนหวังฟางก็จ้องไปที่ทั้งสามเหมือนสิงโตที่กำลังโกรธอยู่

“พวกคุณไม่ฟังฉันเลยใช่ไหม! จะยกที่ดินให้พวกเขาฟรีๆ เลยใช่ไหม!”

หวังฟางยังคงไม่ตายใจกับเรื่องนี้ เธอยังคิดอยู่ตลอดว่าไม่ควรยกที่ดินผืนนี้ให้คนอื่นฟรี

“คุณอย่าเห็นแก่ผลประโยชน์อย่างเดียวได้ไหม เรื่องมันไปถึงหูคุณพ่อแล้วนะ คุณพ่อก็รู้เรื่องนี้แล้วผลจะเก็บซ่อนมันไว้ได้ยังไง ถ้าเปลี่ยนเป็นคุณ คุณจะปฏิเสธได้ไหม?”

กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างเข้มขรึม

หวังฟางไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ถ้าคุณปู่หวางเป็นคนออกคำสั่ง หวังฟางก็คงปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน

เป็นเพราะไม่มีจุดยืนในครอบครัว มันถึงได้ถูกรังแกแบบนี้!