บทที่ 333 คืนนี้จะฆ่าแกให้ตาย!

หม่าเจียเฉิงถูกบอดี้การ์ดยกขึ้นจากพื้น เขามองไปที่หลี่โม่ด้วยความเคียดแค้น “แม่งฉิบหายแกช่างหยิ่งผยองนัก! อย่าคิดว่ามีคนต่างชาติคอยปกป้องคุ้มครองแกอยู่ แกก็จะสามารถมาเบ่งอำนาจได้ ที่นี่ไม่ใช่เขตอิทธิพลของคนต่างชาติ!”

บอดี้การ์ดพาหม่าเจียเฉิงออกไป หม่าเจียเฉิงมองไปที่เพื่อนเศรษฐีพวกนั้น “แม่ง เกิดเรื่องคอขาดบาดตายแล้ว! รีบโทรเรียกคนมา ความแค้นในวันนี้ยังไงก็ต้องชำระ แกรีบปล่อยฉัน มิเช่นนั้นฉันจะไม่เกรงใจแก!”

พวกคุณชายร่ำรวยจึงได้สติขึ้นมา พวกเขาเดินไปล้อมบอดี้การ์ดที่กดหม่าเจียเฉิงไว้ พยายามช่วยหม่าเจียเฉิงออกมา มีคนอีกหลายคนเดินออกไปไปด้านข้างและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรไม่หยุด

บอดี้การ์ดของครัฟฟ์ต้านไม่ไหว สถานการณ์นี้ก็เกินความสามารถของเขา

ถ้าจัดการแค่คนเดียว บอดี้การ์ดกล้าจัดการอย่างสง่างามได้ แต่ถ้าให้จัดการกับแขกรับเชิญเป็นกลุ่ม บอดี้การ์ดยังไม่มีความกล้าที่จะทำเช่นนั้น

กู้หยุนหลันดึงแขนของหลี่โม่ กระซิบว่า “พวกเรากลับก่อนดีไหม เรื่องวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว”

หลี่โม่ส่ายศีรษะช้า ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องกังวล ถึงจะเกิดเรื่องก็มีครัฟฟ์คุ้มครองอยู่”

กู้หยุนหลันพูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่โม่ถึงได้มีความเชื่อมั่นในตัวครัฟฟ์มากขนาดนั้น ทั้ง ๆที่ก่อนหน้านั้นยังบอกว่าครัฟฟ์นั้นมีเจตนาไม่ดี

พวกคุณชายร่ำรวยผลักดันเป็นระยะ ในที่สุดก็สามารถช่วยหม่าเจียเฉิงออกมาจากบอดี้การ์ดได้

เสื้อของบอดี้การ์ดยุ่งเหยิงไปหมด แขนเสื้อข้างหนึ่งถูกฉีกจนขาด และมีรอยข่วนบนใบหน้าเล็กน้อย เขามองดูกลุ่มคุณชายร่ำรวยอย่างโกรธจัด แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร

หม่าเจียเฉิงจัดเสื้อผ้าของตนเอง และมองหลี่โม่ด้วยสายตาดุร้าย “แม่งฉิบหาย วันนี้ถือว่าแกได้ล่วงเกินฉันแล้ว แกรอความตายมาเยือนเถอะ”

คุณชายร่ำรวยหลายคนที่คุยโทรศัพท์เสร็จ จากนั้นก็เอนตัวเข้าใกล้หูของหม่าเจียเฉิง กระซิบรายงานสถานการณ์

“ได้ติดต่อกลุ่มโจรเรียบร้อยแล้ว พวกเขาอยู่ระหว่างการเดินทาง และอีกสักครู่พวกเขาจะบุกเข้าไปในปราสาท”

“แจ้งผู้คนที่นี่ในเมืองฮ่านแล้ว จะไม่มีใครเข้าใกล้ปราสาทภายในหนึ่งชั่วโมง พวกเราสามารถลงมือทำอย่างมั่นใจได้”

“เฮียฉินพาคนออกมาจากเมืองเอกแล้ว พวกเขาทั้งหมดเป็นคนที่เก่งมาก จะไม่ปล่อยให้ไอ้ยาจกหยิ่งผยองอยู่สุขสบายได้อย่างแน่นอน”

มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหม่าเจียเฉิง เขาพอใจกับความรวดเร็วในการเตรียมการของลูกน้อง

“สถานการณ์ของพวกกลุ่มโจรเป็นอย่างไรบ้าง อธิบายให้ฉันฟังคร่าวๆ ”

หม่าเจียเฉิงถามอย่างภูมิใจ

“พวกเขาเป็นกลุ่มโจรที่มีชื่อเสียงมาหลายปีแล้ว พวกเขามักจะเคลื่อนไหวอยู่ที่ต่างประเทศ เคยอยู่ในแวดวงใหญ่ ๆ เป็นนักฆ่าที่โหดร้ายมาก ไม่กี่ปีที่ผ่านมาพวกเขาได้ก่ออาชญากรรมครั้งใหญ่มากมายในฮ่องกง เจ้าหน้าที่หน่วยยุทธวิธีพิเศษตำรวจฮ่องกงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา หัวหน้าชื่อจางเฉียง”

หม่าเจียเฉิงเหลือบมองหลี่โม่ อดไม่ได้จึงหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ ดี ดีมาก”

จางเฉียงไม่ใช่คนธรรมดา เขาก่ออาชญากรรมในต่างประเทศแต่ไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ เขายังคงอยู่รอดปลอดภัย คนที่ตายไปด้วยน้ำมือเขานับไม่ถ้วน สมกับเป็นเทพแห่งนักฆ่า

สามารถจ้างคนเช่นนี้มาได้ หม่าเจียเฉิงรู้สึกว่ากำลังจะเห็นจุดจบของหลี่โม่แล้ว คือเขาต้องตายอย่างแน่นอน

ขณะที่หม่าเจียเฉิงภูมิใจ ครัฟฟ์กำลังเฝ้าดูเขาผ่านมอนิเตอร์จากกล้องวงจรปิด ดวงตาของเขาฉายแววความตื่นเต้น

“ดีมาก กระโดดออกมาเป็นตัวร้ายโดยสมัครใจ ไม่เสียแรงที่ฉันเชิญแกมางานนี้”

ครัฟฟ์ยืนขึ้นและส่งสัญญาณมือให้ลูกน้อง จากนั้นลูกน้องก็ล้อมรอบเขาเดินออกไปจากห้อง

วางแผนไว้เป็นเวลานานแล้ว ก็เพื่อที่จะรอมีคนมาขัดแข้งกับหลี่โม่ ขอแค่มีเรื่องขัดแย้งกันครัฟฟ์ก็สามารถทำตามแผนเดิม ช่วยหลี่โม่เหมือนกับเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยเจ้าหญิงเอาไว้ หลังจากนั้นก็จะได้รับความไว้วางใจจากหลี่โม่สองสามีภรรยา

ครัฟฟ์รู้สึกว่าแผนของตนเองสมบูรณ์แบบมาก ไม่มีช่องโหว่แน่นอน

ขณะที่หม่าเจียเฉิงเหมือนตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ เขาพาลูกน้องที่เป็นคุณชายร่ำรวยล้อมหลี่โม่ไว้ กำลังเตรียมตัวจะลงมือทำร้ายหลี่โม่กับกู้หยุนหลัน ครัฟฟ์ก็ปรากฏตัวพร้อมกับลูกน้อง