บทที่ 335 จ้างนักฆ่า

หม่าเจียเฉิงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่ถูกขับไล่ออกจากปราสาทพร้อมกับกลุ่มลูกเศรษฐี ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายจนแทบระเบิด

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ พวกลูกเศรษฐีไม่เคยอับอายขายหน้าเหมือนวันนี้ หลังจากที่พวกเขาเดินออกจากประตูปราสาท พวกเขาก็เริ่มดุด่าขึ้นมา

“ไอ้ขยะพวกนี้สารเลวเหมือนไอ้เศษสวะคนนั้น พวกมันควรจะถูกจัดการจริง ๆ เสียที”

“ถ้าจับพวกมันได้ก็จะทำลายพวกมัน ไม่สิ! ฆ่าพวกมันโดยตรงดีกว่า เฮียหม่า ฉันจะติดต่อพวกกลุ่มโจร ดูสิว่าตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหนแล้ว”

ลูกเศรษฐีหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก หลังจากพูดไม่กี่ประโยค ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“เฮียหม่า พวกเขามาถึงแล้ว ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โกดังร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากที่นี่ 20 กิโลเมตร พวกเราจะไปหาพวกเขากันไหม?”

“ไป ต้องไปแน่นอน ทุกคนขึ้นรถ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”

หม่าเจียเฉิงแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นหน้าจางเฉียง เขาต้องการพาจางเฉียงกับกลุ่มโจรที่โหดเหี้ยมกลับมา เพื่อให้ทุกคนเห็นความน่าเกรงขามของตนเอง

แม่ง ฉันเป็นถึงหนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองเอก!

ไม่ใช่หมาแมวที่สามารถทำให้อับอายขายหน้าได้ง่าย ๆ!

หม่าเจียเฉิงคิดเคียดแค้นอยู่ในใจ

สตาร์ท เข้าเกียร์ เหยียบคันเร่ง รถสปอร์ตปอร์เช่ของหม่าเจียเฉิงก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วราวกับลูกศร

ลูกเศรษฐีที่เหลือก็ขับรถหรูของพวกเขา ตามรถปอร์เช่ของหม่าเจียเฉิงไปยังโกดังร้างที่อยู่ห่างออกไป 20 กิโลเมตร

ระยะทาง 20 กิโลเมตร กับความเร็วบ้าระห่ำของลูกเศรษฐี ทำให้ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงจุดหมาย

รถปอร์เช่หยุดที่ประตูโกดังอย่างราบรื่นและมั่นคง

หม่าเจียเฉิงลงจากรถ มองชายร่างกำยำสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูโกดัง

สีหน้าของชายร่างกำยำสองคนเคร่งขรึม ถือปืนสั้นในมือ และสะพายปืนไรเฟิลไว้ด้านหลัง มองแล้วเป็นโจรที่โหดเหี้ยมจริงๆ

“เฮียจางเฉียงอยู่ที่นี่ใช่ไหม ฉันคือหม่าเจียเฉิง และฉันเป็นนายจ้างของคุณด้วย”

หม่าเจียเฉิงพูดเสียงดัง ในใจเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่หม่าเจียเฉิงคบค้าสมาคมกับพวกกลุ่มโจร แต่เมื่อคิดว่ามีเฮียฉินเป็นคนกลาง หม่าเจียเฉิงก็รู้สึกโล่งใจทันที

ลูกเศรษฐีมาถึงทีละคน หลังจากลงจากรถ พวกเขาทั้งหมดเหมือนถูกสะกดโดยโจรสองคนที่ยืนอยู่ตรงประตู

โจรสองคนที่ดุร้ายเป่านกหวีด แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พวกนายจ้างมาถึงกันแล้ว งั้นเชิญเข้าไปข้างใน เฮียเฉียงของพวกเรากำลังรอพวกคุณอยู่”

หม่าเจียเฉิงสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าตัวเองเป็นนายจ้าง จะกังวลไปทำไม ยิ่งคนพวกนี้โหดร้ายเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น เพราะมันเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่จะให้พวกเขาใช้เลือดล้างปราสาท

เขาพาลูกเศรษฐีเข้ามาในโกดัง หม่าเจียเฉิงมองดูกลุ่มโจรที่แข็งแกร่งนั่งและยืนอยู่ในโกดัง เขารู้สึกราวกับว่าได้เห็นเทพเจ้าแห่งความตาย

ร่างกายของคนเหล่านี้แผ่รังสีฆ่า แค่เข้าใกล้พวกเขา ทำให้หม่าเจียเฉิงรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลงหลายองศา เป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย

โจรพาหม่าเจียเฉิงเข้าไปในส่วนลึกสุดของโกดัง จางเฉียงมีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดบนใบหน้า กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และกำลังลองมีดยุทธวิธีอยู่

มีดยุทธวิธีอยู่ในมือของจางเฉียงเหมือนมันมีชีวิต มันบินขึ้นและลงที่ปลายนิ้วของจางเฉียง

“คุณคือหม่าเจียเฉิง?”

จางเฉียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม