บทที่ 337 ฉันจะไปเจรจา

หม่าเจียเฉิงรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าชั่วพริบตาเดียวเขาได้กลายเป็นพระเจ้าที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ อย่างน้อยในปราสาทแห่งนี้ เขาสามารถควบคุมชีวิตของทุกคนได้ ดังนั้นเขาจึงส่งเสียงอย่างหยิ่งผยอง เพื่อกู้หน้าที่เขาสูญเสียไปก่อนหน้านั้นคืนมา

จางเฉียงแสยะยิ้ม แล้วทำสัญญาลักษณ์มือให้ลูกน้อง กลุ่มลูกน้องบุกเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นรวบรวมกลุ่มเซเลบริตี้ทั้งหมดเข้าด้วยกัน

เสียงกรี๊ดดังขึ้นเรื่อยๆ เซเลบริตี้สาวสวยหลายคนถูกกลุ่มโจรเอาเปรียบ แต่ไม่มีใครสนใจเสียงกรีดร้องของพวกเธอ เพราะทุกคนสนใจแต่ชีวิตของตัวเองเท่านั้น

หวงจื่อเซวียนและคุณชายร่ำรวยจากเมืองฮ่านต่างตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าการแก้แค้นจะเร็วและรุนแรงเช่นนี้

เพียงชั่วพริบตา หม่าเจียเฉิงกลับมาพร้อมกับกลุ่มโจรติดอาวุธได้

เมื่อสักครู่ได้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?

เมื่อสักครู่เขาควรจะถูกทุบตีและอับอายขายหน้าพร้อมกับหม่าเจียเฉิง ตอนนี้ไม่รู้ว่าหม่าเจียเฉิงจะโกรธเกลียดตนเองอยู่หรือไม่

หวงจื่อเซวียนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าตนเองจะจบเห่แล้ว

มีคุณชายร่ำรวยจากเมืองฮ่านคนหนึ่งทนไม่ได้จึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “เฮียหม่า ปล่อยพวกเราไปได้ไหม เมื่อสักครู่พวกเราได้ส่งข่าวแจ้งเบาะแสให้คุณทราบ”

“พวกแก?”

หม่าเจียเฉิงเหลือบมองคุณชายร่ำรวยจากเมืองฮ่านที่ยืนขึ้น และกล่าวเยาะเย้ยว่า “แม่ง เมื่อสักครู่พวกนายวิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก ตอนที่กูถูกเหยียดหยาม ทำไมไม่เห็นพวกแกช่วยพูดอะไร ตอนนี้นึกจะมาสานสัมพันธ์ สายไปแล้ว!”

เปรี้ยง!

กลุ่มโจรยิงปืนใส่คุณชายร่ำรวยหนึ่งนัด คุณชายร่ำรวยล้มลงบนพื้นทันที ร่างกายของเขากระตุกไปทั่ว แล้วก็ฉี่ราดออกมา

หวงจื่อเซวียนรู้ดีว่าตอนนี้หม่าเจียเฉิงอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่รุนแรง หากจะสานสัมพันธ์และขอร้องให้เขาปล่อยตนเองไป มันคงสายเกินไปเสียแล้ว

ถ้าเวลานี้มีวีรบุรุษเหยียบสายรุ้งปรากฏตัวออกมา หวงจื่อเซวียนยินดีที่จะใช้ร่างกายเป็นการตอบแทน

แต่เสียดายที่ไม่มีวีรบุรุษปรากฏตัวออกมา หวงจื่อเซวียนทำได้เพียงแค่นั่งยอง ๆ กับกลุ่มเซเลบริตี้ เพื่อรอให้โชคชะตาเป็นตัวกำหนด

หม่าเจียเฉิงกอดไหล่ของจางเฉียงอย่างตื่นเต้น จางเฉียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วขยับตัวออก

“เฮียเฉียง คนของคุณสุดยอดจริง ๆ คุณช่วยยืมปืนให้ผมสักกระบอกได้ไหม ฉันจะจัดการไอ้ยาจกด้วยมือของตนเอง”

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการลงมือแก้แค้นด้วยตนเอง ตอนนี้หม่าเจียเฉิงคิดที่จะยิงหลี่โม่หลายนัด แล้วให้หลี่โม่ร้องขอความเมตตาอยู่แทบเท้า

จางเฉียงเหลือบมองลิ่วจื่อ แล้วกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “ส่งปืนสั้นให้คุณชายหม่าหนึ่งกระบอก แต่ว่าคุณชายหม่ายังไม่เคยฝึกการใช้ปืน ผมเกรงว่าคุณจะไม่สามารถทนต่อแรงตีกลับได้ อาจจะทำร้ายตนเองได้”

“ไม่เป็นไร ผมถือปืนด้วยสองมือ ผมแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนที่เล่นเกมยิงปืน ผมเป็นนักแม่นปืนที่ยิงร้อยนัดก็ถูกร้อยนัด”

หม่าเจียเฉิงกล่าวด้วยความมั่นใจ

ลิ่วจื่อหยิบปืนสั้นออกมาแล้วบรรจุกระสุน จากนั้นก็วางปืนไว้ในมือของหม่าเจียเฉิง

เมื่อหม่าเจียเฉิงถือปืนแล้วก็รู้สึกมีความกล้ามากยิ่งขึ้น ยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณเฮียเฉียง ในที่สุดผมก็สามารถแก้แค้นได้อย่างสะใจ”

“ไม่ต้องรีบ คนพวกนั้นอาจจะซ่อนตัวอยู่ข้างใน บอดี้การ์ดต่างประเทศที่คุณพูดถึงนั้นค่อนข้างเก่ง ให้คนของผมจัดการบอดี้การ์ดต่างชาติก่อน”

หม่าเจียเฉิงพยักหน้า เห็นด้วยกับการวางแผนของจางเฉียง

จางเฉียงยิ้มและเดินไปหากลุ่มเซเลบริตี้ ดวงตาของเขามองไปในฝูงชน ราวกับว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

เหล่าเซเลบริตี้ต่างก้มหัว รวมตัวกันด้วยความสั่น เหมือนกับนกกระทาที่กำลังหวาดกลัว

จางเฉียงดึงสาวสวยขึ้นมาคนหนึ่งและใช้ปืนจ่อไปที่ศีรษะของหญิงสาว “คนที่อยู่ข้างในฟังให้ดีนะ ถ้าไม่อยากให้ฉันฆ่าพวกเขาทั้งหมด พวกแกก็ออกมาสักดี ๆ ถ้าพวกแกดื้อรั้นต่อต้าน ฉันก็จะไม่เกรงใจ”

ครัฟฟ์หมอบอยู่ด้านหลังโต๊ะ ได้ยินเสียงของจางเฉียง จึงกล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า “คุณติดต่อตำรวจสายตรวจหรือยัง? แล้วตำรวจสายตรวจจะมาถึงเมื่อไหร่”