บทที่ 340 ความโกรธของตระกูลหม่า

หลี่โม่และกู้หยุนหลันกลับถึงบ้าน เมื่อหวังฟางเห็นว่าดวงตาของกู้หยุนหลันแดงเล็กน้อย รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

“หยุนหลัน ทำไมตาของลูกถึงแดงล่ะ ไอ้คนไร้ประโยชน์มันรังแกลูกใช่ไหม!”

หวังฟางจ้องหลี่โม่อย่างดุเดือด คิดว่าหลี่โม่รังแกลูกสาวตนเอง

“แม่ ไม่ใช่น่ะ มันไม่เกี่ยวกับหลี่โม่ ทรายมันเข้าตาฉัน”

กู้หยุนหลันอธิบาย

“ทรายเข้าตาอะไร ทรายจะเข้าตาทั้งสองข้างพร้อมกันได้อย่างไร ต้องเป็นไอ้เศษสวะคนนี้รังแกลูกแน่นอน บอกแม่มาตามตรงว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วแม่จะช่วยสั่งสอนไอ้เศษสวะคนนี้ให้เอง!”

หวังฟางดุด่า

หลี่โม่ยิ้มอย่างจำใจ และกล่าวเบา ๆว่า “ผมดูแลหยุนหลันไม่ดีเอง จึงทำให้หยุนหลันตกใจเล็กน้อย”

“ไอ้สารเลว เกิดอะไรขึ้นกับหยุนหลัน!”

หวังฟางหยิบไม้กวาดขึ้นมาด้วยความโกรธ เตรียมพร้อมไว้ถ้าความเห็นต่างกันก็จะทุบตีหลี่โม่ทันที

กู้หยุนหลันรีบขวางหวังฟาง และกล่าวกับหลี่โม่อย่างเร่งรีบว่า “คุณรีบเข้าไปที่ห้องก่อน ฉันจะอธิบายให้แม่ฟังเอง”

หลี่โม่ก้มศีรษะแล้วเดินเข้าไปในห้อง หวังฟางขว้างไม้กวาดด้วยความโกรธ “ลูกดูท่าทางเศษสวะของมัน ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลย มันน่าโมโหจริงๆ”

กู้หยุนหลันมึนงงไปชั่วขณะ ในสมองผุดภาพที่หลี่โม่ยืนอยู่ตรงกลางห้องงานจัดเลี้ยงที่ล้อมรอบด้วยศพของเหล่าอาชญากร

ถ้าหลี่โม่ยังไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย ฉันเกรงว่าผู้ชายทุกคนในโลกนี้จะไม่มีความเป็นลูกผู้ชายอีกแล้ว

กู้หยุนหลันคิดอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ถึงแม้ว่าจะเล่า หวังฟางก็ไม่เชื่ออยู่ดี

จึงหาเหตุผลสักอย่างเพื่อรับมือหวังฟาง จากนั้นกู้หยุนหลันก็เดินเข้าไปในห้องนอน

กู้หยุนหลันปิดประตูเบา ๆ จากนั้นเธอก็พิงประตู และจ้องไปที่หลี่โม่อย่างลึกซึ้ง

หลี่โม่ยิ้ม แล้วกล่าวด้วยความสงสัยว่า “คุณมองอะไรอยู่ ไม่มีดอกไม้อยู่บนใบหน้าของผมสักหน่อย”

“คุณ.. ตอนที่คุณออกไปคุณไม่กลัวหรือ”

กู้หยุนหลันกล่าวถาม

“กลัวสิ ไม่กลัวได้ยังไง ผมกลัวจนเกือบจะก้าวเท้าไม่ออก”

หลี่โม่พูดเรื่อยเปื่อย

“โกหก ต่อไปอย่าทำอย่างนั้นอีกน่ะ”

กู้หยุนหลันกล่าวเบา ๆ

หลี่โม่ยิ้มและยืนขึ้น แล้วเดินไปที่ข้างกู้หยุนหลัน โอบกอดกู้หยุนหลันไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน

กู้หยุนหลันโอบเอวของหลี่โม่ไว้ ซุกหน้าที่สวยงามของเธอไว้บนไหล่ของหลี่โม่

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร ดื่มด่ำกับความอ่อนโยนของช่วงเวลานี้อย่างเงียบๆ

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำลายบรรยากาศระหว่างทั้งสองคน หลี่โม่จูบริมฝีปากของกู้หยุนหลันอย่างอ่อนโยน และปล่อยกู้หยุนหลันที่กำลังเขินอาย

กู้หยุนหลันหยิบกระเป๋าและล้วงโทรศัพท์ออกมา มองดูชื่อผู้โทรที่ปรากฏบนโทรศัพท์ ทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนที่โทรมาคืออู๋ผิงผิงเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของกู้หยุนหลัน พวกเธอไม่ได้ติดต่อกันเป็นเวลานานแล้ว การโทรมาอย่างกะทันหัน ทำให้กู้หยุนหลันรู้สึกงงงวยเล็กน้อย

ลังเลสักครู่ กู้หยุนหลันจึงกดรับสาย “ฮาโหล ผิงผิง”

“หยุนหลัน ฉันบอกข่าวดีกับคุณ จางเจียต้องที่เป็นเดือนโรงเรียนมัธยมปลายของพวกเรากลับมาเมื่อสองวันก่อน จะจัดงานเลี้ยงรวมรุ่นมัธยมปลายในวันพรุ่งนี้ เขาขอให้ฉันติดต่อคุณ”

อู๋ผิงผิงกล่าวด้วยความตื่นเต้น

กู้หยุนหลันเข้าสู่ภวังค์ นึกถึงเหตุการณ์บางอย่างในโรงเรียนมัธยมปลาย เวลานั้นกู้หยุนหลันมักถูกเพื่อนร่วมชั้นจับคู่กับจางเจียต้อง แต่ว่าระหว่างทั้งสองคนไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด อย่างมากที่สุดก็เป็นจางเจียต้องเองที่แอบชอบกู้หยุนหลัน

หลังจากนั้นจางเจียต้องได้ไปศึกษาต่อต่างประเทศจากการวางแผนของครอบครัว ว่ากันว่าเขาได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเขาได้ถูกมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดรับเข้าเป็นอาจารย์

ก่อนหน้าจางเจียต้อง มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดมีธรรมเนียมไม่รับผู้สำเร็จการศึกษามาเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย เพื่อหลีกเลี่ยงการผสมการทางวิชาการ แต่จางเจียต้องได้ทำลายธรรมเนียมดังกล่าว

“ฮาโหล ๆ หยุนหลันยังฟังอยู่ไหม?”

เสียงของอู๋ผิงผิงดึงสติของกู้หยุนหลันกลับมา กู้หยุนหลันพึมพำและกล่าวว่า “ฉันไม่ไปดีกว่า ช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องมากมาย”