บทที่ 344 อย่ามาตีฝีปาก

เมื่อเห็นท่าทางจำใจของครัฟฟ์ ฉินเจี้ยนจังดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น คราวนี้ถือว่าสามารถผ่านสถานการณ์คับขันไปได้แล้ว

ถ้ากลุ่มทนายความของแอ็งกร์ไม่มา ฉินเจี้ยนจังรู้สึกว่าตนเองอยู่ยงคงกระพันในประเทศจีน

“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าดวงของพวกคุณจะไม่ค่อยดีนัก กลุ่มทนายความของทนายความแอ็งกร์ไม่มาช่วยพวกคุณ ก็ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะสามารถชนะผมได้อีกแล้ว พวกคุณเตรียมตัวพ่ายแพ้และล้มละลายเถอะ”

สีหน้าของกู้เจี้ยนกั๋วเปลี่ยนเป็นขาวซีดเผือด รู้สึกว่านี่คือจังหวะที่ตระกูลกู้กำลังจะจบสิ้นแล้ว

“นี่มันเป็นเพราะอะไร? ทำไมพวกคุณต้องพุ่งเป้ามาที่ตระกูลกู้ของพวกเราด้วย พวกเราไปล่วงเกินใครไว้!”

กู้เจี้ยนกั๋วอดไม่ได้ที่จะถาม

“ในพวกคุณมีใครไปล่วงเกินคนอื่นไว้ตนเองก็รู้อยู่แก่ใจแล้ว ผมไม่อยากจะพูด ขอให้พวกคุณสนุกเป็นครั้งสุดท้ายกับเวลาที่เหลือเถอะ งานแถลงข่าวสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา”

ฉินเจี้ยนจังกล่าวอย่างมีชัย ราวกับขุนพลที่ชนะการต่อสู้ เขาอกผายไหล่ผึ่งแล้วหันหลัง เตรียมพาลูกน้องกลับไปรายงานข่าวดีให้กับหม่าเต๋อฝู

กู้หยุนหลันมองหลี่โม่ ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย พยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับหลี่โม่ แต่ในที่สุดเธอก็ไม่พูดออกมา

หลี่โม่เข้าใจความคิดของกู้หยุนหลัน เขาจับมือกู้หยุนหลันและตบเบา ๆ ส่งสัญญาณให้กู้หยุนหลันว่าไม่ต้องวิตกกังวล

“บอกให้คุณไปได้แล้วเหรอ?”

หลี่โม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉินเจี้ยนจังหยุดฝีเท้า และมองหลี่โม่ด้วยความสงสัย “ทำไม? คุณจะทำร้ายผมจริง ๆหรือ? ”

“ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก เพียงแค่จะพูดคุยกับคุณเกี่ยวกับข้อกำหนดทางกฎหมายบางประการ”

หลี่โม่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่า ๆ”

ฉินเจี้ยนจังหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “คุณ ต้องการจะคุยกับผม ฐานะตัวตนของคุณคืออะไร คุณเข้าใจกฎหมายหรือไม่ คุณเป็นเศษสวะของคุณต่อไปเถอะ อย่ามาตีฝีปากกับผม มิเช่นนั้นผมจะทำให้คุณรู้สึกสงสัยกับชีวิต”

กู้ซิงเว๋ยเบ้ปาก รู้สึกดูถูกเหยียดหยามหลี่โม่ที่เขาไม่กล้าทำอะไรฉินเจี้ยนจัง กลับอยากหารือเรื่องกฎหมายกับฉินเจี้ยนจังแทน

“เศษสวะอย่างแกรู้กฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่? แม่ง เรื่องที่แกเก่งที่สุดคือเรื่องการต่อสู้ไม่ใช่หรือ ถ้าแกทำให้ไอ้ทนายขยะคนนี้รับรู้ถึงความเจ็บปวด มันคงไม่กล้าฟ้องพวกเราอย่างแน่นอน”

กู้ซิงเว๋ยกล่าวด้วยความโมโห

หลี่โม่ไม่สนใจกู้ซิงเว๋ย แต่มองตรงไปที่ฉินเจี้ยนจัง “คุณกำลังวางแผนที่จะใช้มาตราที่ 39 บทที่ 5 ของกฎหมายการแพทย์ บทความที่ 41 ถูกต้องหรือไม่”

ฉินเจี้ยนจังหน้าเปลี่ยนสีทันที และมองหลี่โม่อย่างแปลกใจ ไม่คาดคิดว่าหลี่โม่จะพูดแผนที่เขาวางไว้ในใจ

หลังจากศึกษาเนื้อหาทั้งหมดแล้ว การฟ้องร้องของฉินเจี้ยนจัง ส่วนใหญ่เกี่ยวกับสองอนุประโยคนั้นเป็นพื้นฐานหลัก

“ดูเหมือนว่าผมพูดถูก แต่คุณได้ให้ความสนใจกับการอธิบายเพิ่มเติมล่าสุดของมาตรา 39 และมาตรฐานการใช้งานจริงของมาตรา 41 ? หากคุณไม่ได้สังเกตสองประเด็นนี้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณเป็นทนายความที่ประสบความสำเร็จได้อย่างไร”

หลี่โม่กล่าวอย่างสงบ แต่กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่น ๆ ฟังด้วยความสับสน แม้ว่าพวกเขาจะเข้าใจคำพูดทุกประโยคที่หลี่โม่พูด แต่ถ้าเอามารวมกันแล้วพวกเข้าไม่เข้าใจความหมายของมันเลย

แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่เปลี่ยนไปของฉินเจี้ยนจัง ทุกคนรู้ว่าคำพูดของหลี่โม่มีผล

หลังจากประหลาดใจก็เกิดความตื่นตระหนก กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ มองหลี่โม่ด้วยความตื่นตระหนก ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นสัตว์ประหลาดยุคก่อนประวัติศาสตร์

หลี่โม่ที่เป็นเหมือนคนไร้ประโยชน์ในสายตาของทุกคน กำลังพูดถึงกฎหมายกับทนายความชั้นนำในเวลานี้ ทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกประหลาด และแปลกประหลาดมาก ๆ

กู้หยุนหลันมองหลี่โม่ด้วยความปีติยินดี ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อใดก็ตามที่กู้หยุนหลันพบกับอันตราย หลี่โม่เป็นคนแรกที่เธอนึกถึง

ขณะนี้หลี่โม่ได้ทำให้กู้หยุนหลันมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ราวกับว่าหลี่โม่เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในโลก ที่สามารถทนต่อลมพายุได้ทั้งหมด