บทที่ 354 ลักพาตัวสองคนแก่

หลี่โม่กับกู้หยุนหลันไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่

เพราะเรื่องการก่อสร้างโรงงานใหม่ ทำให้กู้หยุนหลันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการในเวลาเดียวกัน หลี่โม่เห็นใจกู้หยุนหลัน เขาไม่อยากให้เธอเหนื่อยเกินไป เขาจึงอาสาที่จะช่วยกู้หยุนหลัน

เมื่อทั้งสองออกมา เหล่าหูปรับเบาะรถโฟล์คสวาเกนที่จดอยู่ข้างทางให้ต่ำลง เพื่อให้ตัวเองนอนราบลงไป ป้องกันไม่ให้หลี่โม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

ถึงแม้จะได้ข้อมูลว่าหลี่โม่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่มีคนใช้เงินยี่สิบล้านเพื่อเอาชีวิตของหลี่โม่ นี่มันก็ผิดปกติมากพอแล้ว

ถ้าต้องการจัดการคนธรรมดา เงินยี่สิบล้านเพียงพอที่จะเอาชีวิตคนถึงสิบยี่สิบคน

เหล่าหูเดาว่าก่อนหน้านี้คนที่จ้างเขาต้องหาคนมาจัดการหลี่โม่แล้วแน่ๆ และคนของคนที่จ้างเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นเขาจึงทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อจ้างนักฆ่า

เมื่อเห็นหลี่โม่กับกู้หยุนหลันหายลับไป เหล่าหูค่อยๆ ลงมาจากรถ

เขาหยิบมือถือที่วางอยู่หน้าคอนโซลรถขึ้นมา กดปุ่มหยุดชั่วคราวของรายการที่กำลังบันทึก เขานำวิดีโอที่บันทึกออกมา เหล่าหูเม้มปากดูอย่างตั้งใจ

“ท่าทางการก้าวเดินเหมือนไม่เคยฝึกวิชาอะไรมา การแกว่งแขนก็ดูเหมือนจะทำไปตามใจ หลี่โม่เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง หรือฉันจะระวังตัวมากเกินไป”

เหล่าหูส่ายหน้าและแค่นยิ้มออกมา เขาหยิบหมวกเบสบอลขึ้นมาสวม และหยิบกระเป๋าเป้ตรงที่นั่งข้างคนขับขึ้นมา

“ทำเรื่องเล็กก็ต้องเตรียมการให้พร้อม ฉันจะไม่ยอมให้งานครั้งสุดท้ายล้มเหลวเด็ดขาด ระมัดระวังอย่าให้พลาดจะดีที่สุด”

เมื่อลงรถและสะพายกระเป๋าเรียบร้อย เหล่าหูมองซ้ายมองขวาและย่องเข้าไปในตึก

เมื่อมาถึงหน้าประตูที่พักของหลี่โม่ เหล่าหูมองเลขห้อง หลังจากที่แน่ใจแล้ว เขาจึงเคาะประตู

“ใครคะ”

เสียงของหวังฟางดังออกมา

“บริษัทแก๊สครับ มาตรวจท่อส่งแก๊สครับ”

เหล่าหูพูดออกมา

“มาตรวจท่อส่งแก๊สเช้าขนาดนี้เลยเหรอ”

หวังฟางบ่นออกมาแล้วเดินไปเปิดประตู

เมื่อมองเหล่าหู ก็เห็นว่าเหล่าหูปกติเหมือนคนทั่วไป ไม่ได้มีความน่ากลัวอะไร หวังฟางจึงถอยหลังให้เหล่าหูเข้ามา

เมื่อเหล่าหูเดินเข้ามาในห้อง ขณะที่หวังฟางกำลังปิดประตู เหล่าหูใช้นิ้วหัวแม่มือกดไปที่เส้นเลือดแดงใหญ่ที่คอของหวังฟางอย่างแรง

เมื่อเส้นเลือดแดงใหญ่ถูกกดเอาไว้ ทำให้หวังฟางอยู่ในสภาวะเลือดไปเลี้ยงสมองได้น้อยลง ภาพตรงหน้าดับวูบลงทันที

เหล่าหูอุ้มหวังฟางวางลงบนพื้น จากนั้นจึงย่องไปข้างในห้อง

กู้เจี้ยนหมินไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอก เขาพูดอยู่ในห้องครัวว่า “ใครมาเหรอ ทำไมเปิดประตูแล้วไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”

เหล่าหูหรี่ตาลง เขามาถึงหน้าประตูห้องครัวอย่างรวดเร็ว เขาแอบอยู่ข้างผนังของประตูห้องครัว

“หวังฟาง”

เมื่อกู้เจี้ยนหมินเรียกแล้วไม่มีใครตอบกลับ เขาวางจานชามที่กำลังล้างลง จากนั้นจึงเดินออกมาจากห้องครัว

เมื่อกู้เจี้ยนหมินเดินออกมาจากห้องครัวเพียงครึ่งก้าว เหล่าหูยื่นนิ้วหัวแม่มือออกไปอย่างรวดเร็ว เขาใช้นิ้วกดไปที่คอของกู้เจี้ยนหมิน

ใช้วิธีเดียวกันทำให้กู้เจี้ยนหมินสลบ เหล่าหูหัวเราะออกมาอย่างได้ใจ เขาลากกู้เจี้ยนหมินออกมาที่ห้องรับแขก เขาหาเก้าอี้สองตัวมาวางคู่กัน เหล่าหูเอาตัวของหวังฟางกับกู้เจี้ยนหมินมัดกับเก้าอี้ และหาผ้าขี้ริ้วมายัดไว้ในปากของทั้งสองคน

“ถ่ายรูปรวมกันหน่อย ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันดี แค่เริ่มก็ราบรื่นขนาดนี้แล้ว ต่อไปคงจะราบรื่นยิ่งกว่านี้แน่นอน”

เหล่าหูถ่ายรูปของสองสามีภรรยาที่โดนมัดเอาไว้ จากนั้นเขาจึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาใช้หมายเลขเครือข่ายส่งรูปไปให้กู้หยุนหลันในรูปแบบข้อความ MMS

ตอนนี้กู้หยุนหลันกำลังสรุปอุปกรณ์และวัสดุที่จำเป็นสำหรับการก่อสร้าง เพื่อที่จะเตรียมแบ่งงานให้กับลูกน้อง

เมื่อได้ยินเสียงข้อความ กู้หยุนหลันจึงขมวดคิ้วขึ้นมา หลังจากที่แบ่งแยกงานเสร็จเรียบร้อย กู้หยุนหลันจึงหยิบมือถือขึ้นมาดู

“ทำไมเป็นข้อความ MMS ล่ะ สมัยนี้ยังมีคนใช้อีกเหรอ”

กู้หยุนหลันพึมพำออกมา จากนั้นจึงเปิดข้อความดู