บทที่ 360 ราชานักชกเข็มขัดทองคำ

หลี่โม่กลับมาถึงบ้าน

กู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางฟื้นขึ้นมาแล้ว กู้หยุนหลันทำอาหารค่ำ ทั้งสามกำลังนั่งทานข้าวกัน

สีหน้าของกู้เจี้ยนหมินกับหวังฟางยังดูปกติ หลังจากที่หลี่โม่มองแล้วจึงโล่งอก

หวังฟางมองหลี่โม่อย่างไม่พอใจ “นายหายไปไหนมา คนไม่มีงานอย่างนาย เอาแต่เอ้อระเหยลอยชายไปทั่วเหรอ”

“ผมมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อยครับ”

หลี่โม่อธิบายออกไป สายตาของเขาหันไปมองกู้หยุนหลัน

กู้หยุนหลันพยักหน้าเบาๆ เพื่อบอกหลี่โม่ว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว

“นายจะมีธุระอะไรได้ กลัวว่าจะออกไปทำเรื่องสำมะเลเทเมาน่ะสิ นายรู้ไหมว่าวันๆ หนึ่งหยุนหลันยุ่งแค่ไหน แทนที่จะช่วยหยุนหลันแบ่งเบาภาระ”

“แม่อย่าว่าหลี่โม่เลย เขาออกไปทำธุระให้หนู แม่อย่าบ่นสิ”

หวังฟางถลึงตาใส่กู้หยุนหลันและไม่พูดอะไรต่อ

กู้หยุนหลันเขี่ยข้าวกินสองสามคำ จากนั้นจึงตามหลี่โม่กลับไปที่ห้อง

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม วันนี้ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่”

กู้หยุนหลันกอดหลี่โม่แน่น เธอเอาหัวซบลงบนไหล่ของหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มแล้วกอดกู้หยุนหลันเอาไว้ “ไม่เป็นไร เรื่องมันจบแล้ว ตระกูลหม่าให้คนมาก่อเรื่อง ผมให้คนไปจัดการแล้ว”

“อื้ม ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย มีงานอีกตั้งเยอะที่ยังทำไม่เสร็จ เดี๋ยวฉันต้องกลับไปทำโอที”

“ผมไปเป็นเพื่อนคุณ ผมไม่ไว้ใจให้คุณไปทำงานคนเดียว”

กู้หยุนหลันพยักหน้าเบาๆ เธอผละออกจากหลี่โม่แล้วจัดแจงตัวเอง จากนั้นจึงพาหลี่โม่ไปที่บริษัท

เมื่อมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นกู้เจี้ยนกั๋วนั่งหน้าตายอยู่ในห้องทำงาน

“ยังรู้นิว่าต้องกลับมาห้องทำงาน เธอรู้ไหมเพราะเธอทำให้เสียเวลาไปหลายเรื่องมาก ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องแข่งขันทุกวินาที!”

“นี่หยุนหลันก็กลับมาทำงานแล้วไง ถ้านายยังกล้าพูดอีกแม้แต่ประโยคเดียว ฉันจะพาหยุนหลันกลับบ้าน ต่อไปหยุนหลันจะไม่ทำเกี่ยวกับโครงการนี้อีก พวกนายเอาไปทำกันเอง”

“ไอ้สวะนี่ แกไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรที่นี่!”

กู้เจี้ยนกั๋วโมโหจนชี้หน้าด่าหลี่โม่

“คุณอาคะ วันนี้หนูจะทำงานให้เสร็จ หนูกลับไปเพราะเกิดปัญหาขึ้นที่บ้าน”

กู้เจี้ยนกั๋วโบกมือไปมาอย่างหงุดหงิด เขาจ้องหลี่โม่เขม็ง จากนั้นจึงเดินออกจากห้องทำงานของกู้หยุนหลัน

เมื่อกู้เจี้ยนกั๋วกลับมาถึงห้องทำงานของตัวเอง กู้ซิงเว๋ยนั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่

“พ่อกลับมาแล้วเหรอ”

“น่าโมโหจริงๆ ไอ้สวะหลี่โม่นับวันยิ่งเหิมเกริมขึ้นเรื่อยๆ อาศัยบารมีคนอื่นมาอวดเบ่ง” กู้เจี้ยนกั๋วบ่นออกมาอย่างโมโห

“เป็นอะไรไปครับ ไอ้สวะนั่นพูดอะไรไม่เข้าหูเหรอ ให้ผมหาคนไปสั่งสอนมันไหม” กู้ซิงเว๋ยเอ่ยขึ้น

“แกจะหาใครมาล่ะ ก่อนหน้านี้หาคนมาตั้งเยอะแยะ ไม่มีใครทำอะไรหลี่โม่ได้แม้แต่คนเดียว ตอนที่โดนจับครั้งก่อน พวกนักเลงก็โดนหลี่โม่จัดการจนนอนกองอยู่บนพื้น ไม่รู้ไอ้นี่มันทำได้ยังไง”

กู้เจี้ยนกั๋วอยากหาคนมาแก้แค้น แต่เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของพละกำลังหลี่โม่ กู้เจี้ยนกั๋วกลัวว่าหลังจากเกิดเรื่อง หลี่โม่จะมาเอาคืนน่ะสิ

“เรื่องนี้พวกคนกระจอกๆ เทียบไม่ได้หรอก ผมรู้จักผู้มีฝีมืออยู่คนหนึ่ง เขาเป็นแชมป์การชกมวยของเมืองเรา แถมยังเป็นแชมป์ติดต่อกันสามสมัยอีกด้วย มีชื่อเสียงด้านศิลปะการต่อสู้ในต่างประเทศไม่น้อยเลยทีเดียว ว่ากันว่าเขาได้เข็มขัดทองด้วย”

กู้ซิงเว๋ยพูดอย่างอวดดี การที่ได้รู้จักพวกนักชกฝีมือดี เพราะกู้ซิงเว๋ยต้องการหาคนมาแก้แค้นหลี่โม่

แต่จะเชิญคนพวกนี้มาก็ต้องเสียเงินจำนวนมาก กู้ซิงเว๋ยไม่มีปัญญาหาเงินมาได้เยอะขนาดนั้น เขาจึงทำได้เพียงยุยงผู้เป็นพ่ออย่างกู้เจี้ยนกั๋ว

เมื่อกู้เจี้ยนกั๋วได้ยินก็รู้สึกสนใจ กู้เจี้ยนกั๋วไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้อะไรนั่นหรอก แต่เขารู้จักเข็มขัดทอง มันเป็นสิ่งที่ราชานักสู้เท่านั้นถึงจะมี

“เขาได้เข็มขัดทองจริงเหรอ”