บทที่ 363 แกไอ้คนสารเลว!

สองมือของกู้ซิงเว๋ยถูกมัดแล้วถูกแขวนไว้ที่เวทีมวย มีกลุ่มนักมวยเยาะเย้ยอยู่รอบ ๆ

“พวกคุณ พวกคุณจะทำอะไร อย่าทุบตีผมเลย ผมไม่ใช่คนอึด พวกคุณปล่อยผมไปได้ไหม”

“ปล่อยแก? ฝันไปเถอะ! คู่อริของฉันเป็นคนส่งแกมาใส่ร้ายฉันโดยเฉพาะใช่ไหม! ตอนนี้มือของกูพิการแล้ว ต่อไปคงแข่งขันชกมวยไม่ได้อีกแล้ว!”

พี่ซานเตะเก้าอี้อย่างฉุนเฉียว เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งแตกกระจายทันที

เมื่อมองพี่ซานที่โกรธจัด ทำให้วิญญาณของกู้ซิงเว๋ยเกือบหลุดลอยไป

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ ผมไม่รู้ว่าคู่อริของคุณคือใคร ผมแค่อยากให้คุณช่วยจัดการไอ้คนไร้ประโยชน์หลี่โม่เท่านั้นเอง”

“คนไร้ประโยชน์เหี้ยอะไร ถ้าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ แกก็เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์กว่าเป็นหมื่นเท่า คนที่กูไม่สามารถเอาชนะได้ จะเป็นคนไร้ประโยชน์ได้อย่างไร! พวกเราจัดการเตะต่อยมัน จนกว่ามันจะกระอักเลือด!”

พี่ซานออกคำสั่ง นักมวยก็เอาเป้าล่อชกมัดล้อมรอบร่างกายของกู้ซิงเว๋ยไว้ จากนั้นก็เริ่มใช้หมัดชกร่างกายส่วนบนของกู้ซิงเว๋ย ราวกับว่าพวกเขากำลังชกกระสอบทราย

ตุ๊บ ๆ ๆ

เสียงชกมวยดังเหมือนเสียงถั่วแตก กู้ซิงเว๋ยถูกชกจนร้องโอ๊ย ๆ ยืนหยัดได้ไม่ถึงนาที กู้ซิงเว๋ยก็ถูกชกจนอาเจียนเป็นเลือด

“ปล่อยผมเถอะ ผมไม่ไหวแล้ว ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย”

กู้ซิงเว๋ยอ้อนวอนขอความเมตตาด้วยความอ่อนแรง ใบหน้าขาวซีดเผือด รู้สึกว่าอวัยวะภายในของเขาถูกชกจนแทบจะระเบิด

กู้ซิงเว๋ยรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตนเองทำลงไปเป็นอย่างมาก อยากที่จะคลานกลับไปให้หลี่โม่ตีดีกว่า ถูกหลี่โม่ตีแค่เสียหน้าเท่านั้น แต่การถูกนักมวยพวกนี้ชกอาจถึงแก่ชีวิตได้

พี่ซานเห็นว่ากู้ซิงเว๋ยถูกชกจนพอประมาณแล้ว จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เอาไปทิ้งขยะ”

“ครับ”

นักมวยลากกู้ซิงเว๋ยออกไป และโยนกู้ซิงเว๋ยลงในกองขยะที่อยู่ไม่ไกล

กู้ซิงเว๋ยนอนอยู่ในกองขยะเหม็นเน่า กู้ซิงเว๋ยเอามือปิดหน้าและร้องไห้อย่างหนัก

อยากจะลุกขึ้นยืน แต่การขยับตัวทำให้เจ็บปวดจนแทบขาดใจ อยากโทรศัพท์ แต่โทรศัพท์ที่หยิบออกมาด้วยความพยายามอย่างมาก ถูกทุบตีจนแตกละเอียด

กู้ซิงเว๋ยที่นอนอยู่บนกองขยะไม่รู้จะทำอย่างได้ ได้แต่หวังว่าจะมีคนเอาขยะมาทิ้งและช่วยเหลือเขาได้

“ไอ้สารเลวหลี่โม่ ทำไมแกถึงเหมือนแมลงสาบที่ตียังไงก็ไม่ตาย ฉันเกลียดแก!”

กู้ซิงเว๋ยกล่าวเบา ๆ เพื่อระบายอารมณ์

หลังจากกล่าวจบ กู้ซิงเว๋ยก็หยุดพูด และมองไปรอบ ๆ อย่างประหม่า กลัวว่าจู่ ๆหลี่โม่จะปรากฏตัวขึ้นข้างๆ

ขณะนี้ หลี่โม่ได้กลายเป็นเงามืดที่น่ากลัวอยู่ในใจของกู้ซิงเว๋ย เหมือนกับราชาปีศาจ ทำให้กู้ซิงเว๋ยรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

จนกระทั่งเช้าตรู่ พนักงานเก็บกวาดขยะได้สังเกตเห็นกู้ซิงเว๋ยนอนอยู่บนกองขยะ

เวลานั้นกู้ซิงเว๋ยได้หมดสติไปแล้ว พนักงานเก็บกวาดขยะรีบโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินอย่างสั่นเทา

ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึง เมื่อแพทย์ฉุกเฉินเห็นว่ากู้ซิงเว๋ยยังมีชีวิตอยู่ แพทย์และพยาบาลจึงนำตัวกู้ซิงเว๋ยขึ้นรถพยาบาล

เมื่อรถพยาบาลพากู้ซิงเว๋ยไปถึงโรงพยาบาลแล้ว ขณะที่กู้เจี้ยนกั๋วกำลังเดินอยู่ในสำนักงานอย่างหงุดหงิด

เมื่อคืนกู้ซิงเว๋ยไม่ได้กลับมารายงานความคืบหน้า และไม่สามารถติดต่อได้ ทำให้กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก

หลังจากเฝ้าดูห้องทำงานของกู้หยุนหลันเป็นเวลานาน กู้เจี้ยนกั๋วก็ตัดสินใจถามเกี่ยวกับสถานการณ์

ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ก็ไม่ใหญ่เท่าเรื่องของลูกชายตนเอง กู้เจี้ยนกั๋วพร้อมที่จะละทิ้งเกียรติเพื่อลูกชายของตนเอง

เดินไปที่ประตูห้องทำงานของกู้หยุนหลัน กู้เจี้ยนกั๋วเกิดลังเลขึ้นมา ยกมือขึ้น แต่ก็ไม่สามารถเคาะประตูห้องทำงานได้

ขณะที่กู้เจี้ยนกั๋วยืนอยู่ที่ประตูราวกับว่าร่างกายของเขาถูกสาป จู่ ๆประตูสำนักงานก็เปิดออกมา

หลี่โม่จูงมือกู้หยุนหลัน เหมือนกับว่าพวกเขากำลังจะออกไปจากสำนักงาน

ประตูเปิดออกแล้วเห็นกู้เจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้างนอก กู้หยุนหลันส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ “อุ๊ย? ลุงใหญ่มาทำอะไรคะ?”