บทที่ 369 คุณพ่ายแพ้แน่นอน

“คุณรู้หรือไม่ว่าต้องจัดการยังไงกับมีทหารเวรที่อยู่ในที่แจ้งและที่อยู่ในที่ลับในป่าทึบอย่างไร? คุณรู้วิธีจัดการกับอาวุธหนักหรือไม่? จะรับมืออย่างไรถ้ามีมือปืน? ควรกำหนดรายละเอียดของแผนการรบมากน้อยเพียงใด และควรจะเตรียมความพร้อมอย่างไร?”

เย่จงเทียนยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็จ้องมองหลี่โม่อย่างดุร้ายราวกับสัตว์ร้าย “แม่งฉิบหายคุณไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง คุณยังต้องการอำนาจในการบัญชาการ คุณจะเอาไปทำเหี้ยอะไร!”

หลี่โม่มองไปที่เย่จงเทียนอย่างสงบ ยกมือขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม และตบไปที่หน้าของเย่จงเทียน

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังกึกก้องในโรงงานร้าง ทุกคนต่างมองหลี่โม่อย่างเงียบๆ ราวกับว่าได้เห็นราชาปีศาจ

กลุ่มนักฆ่าและทหารรับจ้างที่คุ้นเคยกับการเห็นเลือด และไม่รู้ว่ามีกี่ชีวิตที่ต้องตายด้วยน้ำมือของพวกเขา แต่ขณะนี้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

มีรอยตบอยู่บนหน้าของเย่จงเทียน เขาเอียงศีรษะและถุยน้ำลายที่ปนเลือดออกมา

“แม่ง คุณนี่โหดเหี้ยมมาก วันนี้ถึงแม้ว่าคุณจะฆ่าผม ผมก็ยังบอกว่าคุณบัญชาการไม่เป็น ถึงแม้ว่าคุณจะฆ่าผม ผมก็จะไม่ยอมให้คุณพาพี่น้องของผมไปตาย!”

“คุณคิดมากไปแล้ว ไม่ซับซ้อนขนาดนั้น”

หลี่โม่กล่าวด้วยเสียงราบเรียบ

เย่จงเทียนผงะไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วและมองหลี่โม่ ไม่เข้าใจว่าคำพูดของหลี่โม่นั้นหมายความว่ายังไง

คิดมากอย่างไร ซับซ้อนอย่างไร เดิมนี่ก็คือเรื่องที่ซับซ้อนอยู่แล้ว?

โทรศัพท์มือถือของฉิงจี้เย่สั่น เขาเหลือบมองเนื้อหาของข้อความ ฉิงจี้เย่พิมพ์อย่างรวดเร็ว ให้ลูกน้องจัดเตรียมอาหารให้เธอดื่มกินอย่างดี และห้ามทำร้ายเธอเด็ดขาด

เวลานี้ฉิงจี้เย่จิตใจกระสับกระส่าย เขากำลังลังเลว่าเรื่องที่ให้ลูกน้องลักพาตัวซีซี เป็นเรื่องที่ทำถูกหรือไม่ แต่รู้สึกว่าควรปฏิบัติอย่างดีต่อซีซี หากท้ายที่สุดหลี่โม่คิดจะลงมือจัดการตนเอง ค่อยใช้ไพ่ตายใบนี้

หลี่โม่เหลือบมองที่โปรเจ็กเตอร์ ส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า “ทำไมจะต้องไปที่รังของเขาโดยตรง เรียกท่านแปดออกมาก็สิ้นเรื่อง”

เย่จงเทียนมองหลี่โม่เป็นคนโง่เขลา ถ้าหากสามารถล่อท่านแปดออกมาได้ ก็เตรียมแผนล่อนานแล้ว หลังจากที่ท่านแปดมาถึงเมืองฮ่าน เคยออกจากประตูแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นก็เหมือนเต่าหดหัว แม้แต่ประตูคฤหาสน์ก็ไม่เคยก้าวออกมา

“ฉิงจี้เย่! คนประสาทคนนี้คุณหามาจากไหน แม่งมันประสาทกว่าผมอีก!”

เย่จงเทียนตะโกนอย่างเหลืออด

ฉิงจี้เย่ตัวสั่นสักครู่ ออกมาจากด้านหลังเครื่องโม่ด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น มองหลี่โม่กับเย่จงเทียนอย่างประหม่า

“ผมคิดว่าเขาเป็นยอดฝีมือ ไม่คิดว่าเขาจะเก่งขนาดนี้ และยิ่งไม่คิดว่าสมองของเขา..... อะไรนะ”

ฉิงจี้เย่รู้สึกว่าแววตาที่หลี่โม่จ้องมาเหมือนใบมีดคม เขาจึงกลืนสิ่งที่กำลังจะพูดทันที

แม่ง เป็นการจ้องมองที่น่าหวาดกลัวมาก ทำไมแววตาของเขาถึงได้น่ากลัวเช่นนี้

เย่จงเทียนกลอกตาและมองหลี่โม่ ราวกับม้าพยศ “คุณอย่ามาฝันกลางวันที่นี่ คุณคิดว่าเราไม่อยากล่อท่านแปดออกมาหรือ เขาไม่เคยออกจากคฤหาสน์เลยแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าคุณมีความสามารถก็ล่อเขาออกมา ขอแค่เขาออกมา พวกเราทุกคนจะทำตามคำสั่งการของคุณ”

“โอเค งั้นคุณก็คอยดู”

หลี่โม่ปล่อยตัวเย่จงเทียน จากนั้นเตะเอวเย่จงเทียน ทำให้เย่จงเทียนกลิ้งออกไปไกล

กลุ่มทหารรับจ้างรีบช่วยกันพยุงเย่จงเทียน

“พี่ใหญ่ไม่เป็นไรใช่ไหม? รีบคายระเบิดที่กินเข้าไปออกมา”

“คายเหี้ยอะไร!”

เย่จงเทียนจ้องหลี่โม่ด้วยสายตาที่เคียดแค้น และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถ้าคุณมีความสามารถก็รีบล่อให้ไอ้สารเลวท่านแปดออกมา”

“โอเค”