บทที่ 376 ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ต้องให้ความร่วมมือ

ยาเม็ดตามจิตวิญญาณคือยาพิษในตำนาน ถ้ากินมันเข้าไปแล้วจะต้องกินยาแก้พิษทุกครึ่งเดือน หากไม่มียาแก้พิษ คนที่กินยาเม็ดตามจิตวิญญาณจะมีเลือดออกจนตาย และก่อนตายจะเจ็บปวดทนทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก

ว่ากันว่าวิธีการกลั่นยาเม็ดตามจิตวิญญาณและสูตรยาแก้พิษได้สูญหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ยานี้มีจำนวนไม่มากเก็บอยู่ในสำนักหลงเหมิน

ท่านแปดไม่คาดคิดว่าเฉียนฝูจะช่วยหลี่โม่นำยาตัวนี้ออกมาจากสำนัก และยิ่งไม่คาดคิดว่าหลี่โม่จะให้ตนเองกินยาเม็ดตามจิตวิญญาณ

เมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่ไหลเข้าสู่ช่องท้อง ทำให้ท่านแปดรู้สึกแย่ และนับจากนี้ไปชีวิตของตนเองก็ถูกหลี่โม่ควบคุมแล้ว ความรู้สึกนี้ทำให้ท่านแปดรู้สึกว่าชีวิตเหมือนพังทลายลงอย่างสมบูรณ์

“คุณจะทำอะไร มีอะไรพูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือ! ทำไมจะต้องให้ผมกินยาแบบนี้ด้วย!”

“เพราะคุณนั่นแหละที่พูดไม่ดี ต้องให้คุณกินยานี้ไปเท่านั้น ถึงจะทำให้คุณพูดจากันดี ๆได้”

หลี่โม่ตบไปที่หน้าของท่านแปดเบา ๆ ท่านแปดกัดฟันและจ้องไปที่หลี่โม่ จากนั้นร่างกายของเขาก็ค่อย ๆโค้งลง

“นายน้อย ที่จริงผม ที่จริงผมอยู่ข้างคุณมาตลอด ผมแค่แสร้งแสดงความนอบน้อมและคล้อยตามราชินีของสำนักหลงเหมินเท่านั้น”

ท่านแปดกล่าวอย่างไม่จริงใจ ดวงตาของเขากลอกไปมา ครุ่นคิดว่าจะหลอกยาแก้พิษมาได้อย่างไร

ไม่รู้ว่าเทคโนโลยีทางการแพทย์ในปัจจุบันสามารถแก้พิษของยาเม็ดตามจิตวิญญาณได้หรือไม่ ถ้าทำได้จะเรื่องมันก็ง่ายขึ้น

ท่านแปดครุ่นคิดสารพัดวิธีอยู่ในใจ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจ

“อย่าพูดเรื่องไร้ประโยชน์ นึกว่าผมไม่รู้ความคิดของคุณหรือ? คุณไม่ต้องคิดวิธีพวกนั้น ราชินีของสำนักหลงเหมินจะมาถึงเมื่อไหร่ และมาเมืองฮ่านคราวนี้มีจุดประสงค์อะไร”

หลี่โม่ถามอย่างตรงไปตรงมา

“ราชินีของสำนักหลงเหมินจะมาที่นี่ในสัปดาห์หน้า จุดประสงค์ของการมาเมืองฮ่านนั้นคือเพื่อจะทำให้นายน้อยลำบากใจ และต้องการพบภรรยาของคุณด้วย บางทีราชินีของสำนักหลงเหมินอาจต้องการทำให้พวกคุณสองสามีภรรยาอับอายต่อหน้าที่สาธารณชน”

ท่านแปดก้มศีรษะลง และกล่าวอย่างเชื่อฟัง

“ทำให้พวกเราอับอาย? ฮึ่ม!”

หลี่โม่สูดลมหายใจอย่างเย็นชา เกิดความคิดที่จะสังหารราชินีของสำนักหลงเหมินอยู่ในใจ

ในที่สุดก็ต้องต่อสู้กับราชินีของสำนักหลงเหมิน เพื่อตัดสินชัยชนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา หลี่โม่จึงทำได้เพียงอดทนต่อไป

“นายน้อย โปรดอย่าโกรธเลย มีผมอยู่ ผมจะช่วยพูดไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลาง แต่เวลาที่นายน้อยพบราชินีของสำนักหลงเหมิน ได้โปรดอย่าเย่อหยิ่งมาก และควรจะให้เกียรติราชินีของสำนักหลงเหมินสักนิด”

ท่านแปดพูดไกล่เกลี่ย

ถ้าหลี่โม่และราชินีของสำนักหลงเหมินต่อสู้กัน หากสุดท้ายแล้วหลี่โม่ตาย ท่านแปดจะไม่มีที่เอายาแก้พิษ

เพื่อชีวิตของเขาเอง ท่านแปดเริ่มครุ่นคิดวางแผนถึงงานของราชินีของสำนักหลงเหมินแล้ว

“คุณคิดว่าตนเองมีเกียรติมากหรือ? สามารถไกล่เกลี่ยต่อหน้าราชินีของสำนักหลงเหมินได้ ผมเกรงว่าเธอจะไม่มองหน้าคุณตรง ๆด้วยซ้ำ”

หลี่โม่กล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น

สีหนาท่านแปดดูอึดอัด และกล่าวอย่างไม่มีทางเลือกว่า “เรื่องนี่ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

“คุณไม่จำเป็นต้องทำดีที่สุด แค่ทำตามคำสั่งของผมก็พอ”

“นายน้อย คุณจะให้ผมทำอะไร?”

ท่านแปดถามอย่างกังวล

แม้ว่าการติดต่อกับหลี่โม่จะเป็นระยะเวลาที่สั้น แต่ท่านแปดก็รู้ว่าหลี่โม่เป็นคนที่โหดเหี้ยมมาก ดังนั้นตนเองจึงควรทำให้หลี่โม่ขุ่นเคือง

“เมื่อถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง ตอนนี้ยังไม่บอกคุณ ถ้าคุณอยากมีชีวิตรอดก็ให้ความร่วมมือดี ๆ คุณไสหัวออกไปได้แล้ว”

ในใจของท่านแปดเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย เขาโค้งคำนับ ยิ้มและกล่าวว่า “ครับ เจ้าแปดจะไสหัวไปตอนนี้”

ท่านแปดถอยออกจากประตูโรงงานด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเสียใจที่ตัดสินใจมาพบหลี่โม่ในคราวนี้ คราวนี้ทำให้เขาต้องสูญเสียอะไรมากมาย และทำให้แม้แต่ชีวิตตนเองก็ตกอยู่อันตรายไปด้วย