บทที่ 38 จะเป็นเขาได้อย่างไร

บทที่ 38 จะเป็นเขาได้อย่างไร

เป็นเสียงไม่พึงประสงค์ที่จะได้ยิน

หลี่โม่เลิกคิ้วมองไป ก็เห็นซู๋เทียนไห่แต่งตัวหล่อเหลา เวลานี้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้าหาตนด้วยทั้งใบหน้าเย้ยหยัน

เดินตรงมา ซู๋เทียนไห่ยังคงมองหลี่โม่หัวจดเท้าอย่างเหยียดหยาม จากนั้นก็ดึงคอเสื้อสูทของตัวเองและเยาะเย้ยว่า “โอเคหลี่โม่ ธุรกิจร้านสปาของนายมาเปิดที่ฮ่านกงแล้วเหรอ ก็ดีพอตัวนะ”

พูดอย่างนั้นแล้วเขายังยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นด้วย แต่การถางถางในคำพูดนั้นกลับแรงมาก

หลี่โม่ขมวดคิ้ว สีหน้าค่อนข้างรังเกียจ

ตนทำอะไรที่ไหนมันธุระกงการอะไรของคุณ

อีกอย่าง ฉันกับนายซู๋เทียนไห่สนิทกันเหรอ

หลี่โม่ส่ายหน้า ไม่ได้อยากเสวนากับใคร จึงหันหลังต้องการจะเดินไป

ทว่า ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของซู๋เทียนไห่ มันทำให้เขาไม่พอใจมาก!

แม่ง!

ลูกเขยขยะของตระกูลกู้ ทุกคนตะโกนด่าว่าไอ้ขี้แพ้ กล้าดียังไงมาเมินตน

ซู๋เทียนไห่ไม่ได้คิดจะปล่อยหลี่โม่ไป ไปขวางหน้าปิดทางของหลี่โม่ไว้แล้วอ้อมค้อมถากถาง “นี่ เดี๋ยวนี้ดื้อด้านเหรอ กล้าดียังไงมาเมินฉัน ทำไม คิดว่าตัวเองมาถึงฮ่านกงได้ก็เท่ากับเป็นแขกผู้มีเกียรติของที่นี่งั้นเหรอ หยุดฝันได้แล้ว ที่นี่น่ะนายไม่มีทางจ่ายได้หรอก”

หลี่โม่ขมวดคิ้วฉับพลัน สีหน้าเริ่มไม่พอใจ

เขายังมีเรื่องต้องจัดการ ไม่อยากจะเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้

และในขณะเดียวกัน หนุ่มสาวคนร่ำรวยรุ่นสองที่อยู่ข้างหลังซู๋เทียนไห่ ก็มองหลี่โม่ด้วยสายตาแปลกๆ

แม้พวกเขาจะไม่คุ้นเคยกับหลี่โม่ แต่ก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขามาบ้าง

ลูกเขยชองตระกูลกู้แห่งเมืองฮ่าน ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน ปกติคอยพึ่งพาภรรยาให้หนุนหลัง ในบ้านตระกูลกู้ ไม่มีสถานะ เทียบไม่ได้แม้แต่สุนัขที่บ้านกู้เลี้ยงไว้

“คุณชายซู๋ นี่ก็คือคนที่รู้จักกันดีว่าเป็นไอเศษสวะหลี่โม่ แน่นอนว่าเป็นจริงดังข่าวลือ เป็นคนขี้แพ้จริงๆ”

“ครั้งแรกที่เจอน่ะโง่มากจริงๆ ได้ยินว่าแม้แต่ลูกสาวตัวเองก็จำไม่ได้ โคตรน่าสมเพช”

“นี่ กู้หยุนหลันของตระกูลกู้แต่งงานกับเขาได้ยังไงกันนะ คิดแล้วมันไม่สมเหตุสมผลเลย”

หลายคนที่ยืนอยู่ข้างหลังซู๋เทียนไห่ วิพากษ์วิจารณ์และหัวเราะเฮฮากันอย่างเหยียดหยามดูถูก

สำหรับพวกเขา ความรู้สึกของหลี่โม่ไม่ได้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เป็นขยะ แค่คนที่ทำให้ขบขันสนุกสนานเท่านั้น

ทำไมต้องแคร์ความรู้สึกของเขา

โดยเฉพาะเป็นหลี่โม่ แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ยังรังเกียจเขา มีข่าวลือด้วยว่ากำลังมีเรื่องปัญหาการหย่าร่าง น่าขำจริงๆ

หลี่โม่ขมวดคิ้วแน่น ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว จึงหันตัวไปด้านข้างเตรียมจะไป

แต่ซู๋เทียนไห่กลับไม่ยอม “หลี่โม่ อย่าเพิ่งไปสิ อุตส่าห์บังเอิญได้เจอ หรือไม่ ฉันขอเชิญนายทานอาหารนะ แน่นอนว่าไม่ได้ให้ฟรี ตราบใดที่นายเห่าสองครั้ง ฉันก็จะเชิญนาย เป็นไง คุ้มมากเลยนะ สามารถทานอาหารที่ฮ่านกงได้ หลังจากนี้นายก็ออกไปคุยโม้ได้แล้วหลี่โม่ว่ามีทุน”

ซู๋เทียนไห่เห็นหลี่โม่แล้วไม่พอใจมานานแล้ว ไอ้ขี้แพ้คนนี้ ทำไมถึงสามารถครอบครองนางฟ้าอย่างกู้หยุนหลันได้

กู้หยุนหลัน เดิมทีต้องเป็นของเขาซู๋ทียนไห่!

หลี่โม่นี่ สมควรตาย!

“กินเองเถอะ” หลี่โม่พูดเสียงเย็น

ซู๋เทียนไห่หัวเราะฮ่าฮ่า เอื้อมมือออกไปตบไล่หลี่โม่สองที แล้วพูดข้างหูอย่างท้าทายว่า “หลี่โม่ ฉันจะแนะนำนายให้ รีบหย่ากับกู้หยุนหลันให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น ฉันรับรองเลยว่าจะทำให้นายกินไม่ได้เดินไปเดินมาก็ไม่ได้แน่นอน”

เมื่อพูดจบ ซู๋เทียนไห่ก็นำคนอื่นเดินผ่านหลี่โม่ไปยังล็อบบี้ฮ่านกง

หลี่โม่ที่อยู่ข้างหลัง สายตาเย็นชาเล็กน้อย ร่างกายเต็มไปด้วยไอแห่งการฆ่า กระชับกำปั้นแน่น หายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเท้าออกจากประตูไป

แต่ซู๋เทียนไห่ยังไม่ได้ไปไกล ผู้ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ากลมวิ่งอย่างรวดเร็วเข้ามา สวมสูทสีเทา กิริยาดีมาก และที่ด้านหลังของเขามีผู้ช่วยตามมาสองคน กำลังรีบวิ่งเข้ามา

เจ้าของฮ่านกง เฝิงเหวินเตี่ยน

นี่คือบุคคลสำคัญของเมืองฮ่าน มีชื่อเสียงในเมืองฮ่านทั้งสายดำสายขาว

สถานะตัวตน เป็นรองแค่ฉู่จงเทียนท่านเทียนเมืองฮ่านเท่านั้น

ฮ่านกง เบ็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฮ่าน ความสัมพันธ์สลับซับซ้อน เจ้าของที่อยู่เบื้องหลัง ความแข็งแกร่งนั้นแน่นอนว่าดูถูกไม่ได้

ขณะนี้เห็นเฝิงเหวินเตี่ยนวิ่งออกมา ซู๋เทียนไห่ก็ตื่นเต้นมาก รีบวิ่งไปกอดแข้งกอดขา ยื่นมือออกไปทำความเคารพ “เถ้าแก่เฝิง ทำไมท่านมาด้วยตัวเอง ท่านสุภาพมาก นี่ทำให้ผมละอายใจนัก”

แต่เฝิงเหวินเตี่ยนที่แค่ผ่านมา ชำเลืองมองซู๋ไห่เทียน ในใจเกิดความสงสัย คนคนนี้เป็นใคร

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าแล้วถามว่า “เห็นคุณชายหลี่ที่เพิ่งออกไปไหม”